Έχει περάσει ένας μήνας και κάτι από εκείνο του βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου που ο ΑΡΗΣ δεν απέφυγε τη γκέλα κόντρα στον Ηρακλή.
Ένα βράδυ με βαρύ κλίμα, αποδοκιμασίες και αβεβαιότητα γύρω από την ομάδα και αν μπορεί να σηκώσει κεφάλι μετά τη διακοπή. Κάτι που δεν συνηθίζει άλλωστε.
Δικαίως εκείνες τις τρεις εβδομάδες χαρακτηρίζονταν κρίσιμες για την μετέπειτα πορεία του ΑΡΗ στο πρωτάθλημα. Οχι μόνο εξαιτίας των συνθηκών με τις οποίες οδηγήθηκε σε αυτήν. Ηταν η διάρκεια της διακοπής που προσφέρερε στους «κιτρινόμαυρους» μία τελευταία ευκαιρία να το… στρώσουν πριν μπουν στην καρδιά της σεζόν και να αξιοποιήσουν το πρόγραμμα που υπήρχε μπροστά τους.
Πέραν της παραδοχής όλων για το «πρέπει» της υπόθεσης, δεν ήταν πολλοί που θα πίστευαν τότε ότι ο ΑΡΗΣ θα είναι 4ος έναν μήνα μετά και με το απόλυτο των νικών μετά την επιστροφή του από τη διακοπή. Ισως και η ο Μιχάλης Γρηγορίου να μην περίμενε αυτή την αποτελεσματικότητα. Σίγουρα όμως περίμενε ότι η ομάδα του παρουσιαστεί διαφορετική. Για αυτό είχε δεσμευτεί άλλωστε. Μία δέσμευση την οποία χθες χαρακτήρισε ως υπόσχεση και κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι την τήρησε.
Δεν μιλάμε ακόμα για έναν ΑΡΗ που έφτασε στο peak του. Κάθε εβδομάδα, ωστόσο, κάνει ένα βήμα προόδου ή έστω δεν κοιτάει πίσω. Οπως σε εκείνη τη διακοπή κράτησε όσα χρειαζόταν και… έριξε μαύρη πέτρα.
Δεν άλλαξε η ταυτότητα της ομάδας ή ο προσανατολισμός της… Αυτά ήταν πάντα εκεί. Για να απαντήσει κάποιος στην ερώτηση «γιατί είναι έτσι ο ΑΡΗΣ τώρα», πρέπει να στραφεί περισσότερο στη δουλειά των παικτών και την καλύτερη αφομοίωση του του ίδιου πλάνου που υπάρχει από πέρυσι. Το πλάνο της ομάδας που… ζει μέσα από το πρέσινγκ, μέσα από τις εντάσεις. Μέσα και από την ποιότητά της φυσικά. Για να γίνει όμως το πλάνο αποτελεσματικό, ο Γρηγορίου έπρεπε να καθιερώσει μία ενδεκάδα με βάση τα «θέλω» του. Και όχι με βάση τα βιογραφικά ή τα ονόματα κάποιων ποδοσφαιριστών.
Δεν είναι τυχαίο ότι τρεις μέρες πριν το ντέρμπι με τον Παθαηναϊκό, δεν άλλαξε ούτε… σημείο στίξης στην ενδεκάδα. Τώρα που βρίσκει ομοιογένεια, δεν θέλει να τη χάσει.
Εάν παρουσίασε κάτι διαφορετικό χθες ο Αρης πέραν των γνωστών στοιχείων που τον χαρακτηρίζουν ως ομάδα, είναι ότι λειτούργησε καλύτερα ανασταλτικά και στον κεντρικό άξονα. Εκεί που είναι δηλαδή το βασικό του πρόβλημα. Ο Γκαρέ είχε πιο σταθερή παρουσία εσωτερικά, ο Κουαμέ βοήθησε περισσότερο ανασταλτικά και έτσι βρέθηκαν παραπάνω τρεξίματα που βοήθησαν τους Ράτσιτς και Χόνγκλα. Επίσης έκανε καλύτερη διαχείριση στο δεύτερο μέρος, αν και ο πάγκος δεν μπορεί να υποστηρίξει την άποψη ότι βοήθησε τόσο.
Ο ΑΡΗΣ επίσης ήταν αποτελεσματικός σε μικρότερους χώρους. Ο Ατρόμητος τον δυσκόλεψε περισσότερο όταν τον πίεσε ψηλά, παρά όταν πήγε στο χαμηλό μπλοκ την άμυνά του. Σε αυτή τη συνθήκη ο ΑΡΗΣ ήταν καλύτερος, παρά στο ανοικτό γήπεδό όπου στο δεύτερο μέρος από δικές του λάθος αποφάσεις δεν μεγάλωσε τον δείκτη του σκορ.
Και γιατί ως τώρα δεν υπάρχει πουθενά η λέξη Τσιμεντερίδης; Διότι η ανεπάρκεια και η ανικανότητά του δεν στάθηκαν αρκετά για να αλλοιώσουν το τελικό αποτέλεσμα. Μόνο έτσι μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις αποφάσεις του να μην δώσει το χέρι του Μάγκνουσον και να σφυρίξει εκείνο του Γκαρέ. Για να μην ξεχνάμε το τετ α τετ του Πετρίς. Ηρθε να κάνει μία δουλειά, αλλά απέτυχε. Και όλοι αντιλαμβανόμαστε ποιά ήταν αυτή. Αντιλαμβανόμαστε από την περασμένη εβδομάδα τί προσπαθούν να αποφύγουν κάποιοι.
Ο ΑΡΗΣ κατάφερε να κερδίσει και τη διαιτησία. Δεν θα γίνεται συνέχεια βέβαια. Θα έρθουν χειρότερα στο μέλλον και όσο η ομάδα παραμένει στην πρώτη 4άδα. Εκεί όπου αξίζει να βρίσκεται βάσει εικόνας.
Και τώρα από «κυνηγός», γίνεται το θήραμα. Για αυτό και το απόλυτο των νικών στα ματς με Λεβαδειακό, Παναιτωλικό και Αστέρα Τρίπολης είναι επιβεβλημένο, πριν μπει σε έναν κύκλο τριών διαδοχικών ντέρμπι. Να μαζέψει ό,τι μπορεί.
Για την ώρα, κρατάει το μομέντουμ, την ψυχολογία και πάει στο ΟΑΚΑ για να τα προτάξει στην προσπάθειά του να πάρει θετικό αποτέλεσμα κόντρα στον Παναθηναϊκό. Ένα παιχνίδι το οποίο είναι ευκαιρία και για κάποιους παίκτες να δείξουν πράγματα, αφού το ροτέισον μοιάζει μονόδρομος για να… βγει αυτό το επταήμερο με τρεις αγώνες.
