Πόσες φορές έχουμε δει αυτό το έργο… Τον ΑΡΗ να πρωταγωνιστεί σε χιτσκοκικά φινάλε αλλά στο τέλος να μην δικαιώνεται.
Κάτι τέτοιο έβλεπαν αρκετοί να περνάει μπροστά από τα μάτια τους και χθες. Είναι όμως από εκείνες τις λίγες βραδιές που η ομάδα ήθελε να πάει κόντρα στο σενάριο και με πρώτο απ’ όλους τον Φαμπιάνο.
Η ανάλυση του αγώνα και το ποδοσφαιρικό σκέλος έχουν τη σημασία τους αλλά επισκιάζονται από μία τόσο έντονη στιγμή, που ίσως στον δικό μας… περίεργο κιτρινόμαυρο κόσμο να ήταν κατά πολύ ανώτερη από ένα εύκολο 2-0 ή 3-0 που θα μπορούσε να πάει το χθεσινό παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό.
Τη στιγμή που ο Φαμπιάνο πιάνει την καρφωτή κεφαλιά και η μπάλα κουνάει τα δίχτυα, δεν ήταν ένα απλό buzzer beater. Ο κόσμος στο γήπεδο, ο κόσμος στα σπίτια ή στις καφετέριες ξέσπασε. Δεν ήταν μόνο η χαρά. Ηταν ένταση τόσων εβδομάδων που ξεχείλισε μέσα σε μία φάση. Νέυρα, προβληματισμός, αγωνία, ανάθεμα… Ολοι περιβαλλόμενα από την αγάπη για την ομάδα, εξεράγγησαν σε ένα ξέσπασμα συναισθημάτων από μία μόνο στιγμή.
Ο ΑΡΗΣ βίωσε χθες την άγρια ομορφιά του ποδοσφαίρου, με μία νίκη που ειδικά έτσι όπως ήρθε μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για καλύτερες και πιο σταθερές μέρες από αυτές που βιώνει έως τώρα φέτος.
Η 8η στροφή της Super League ήταν κομβική και μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο ουσιαστική εάν αποτελέσει την απαρχή για το ντεμαράζ της ομάδας.
Ο ΑΡΗΣ δεν έπαιζε χθες απλά για τρεις βαθμούς. Το χθεσινό παιχνίδι ήταν το πρώτο αμέσως μετά από μία διακοπή που βρήκε τον κιτρινόμαυρο οργανισμό βυθισμένο σε προβληματισμό και αρκετή γκρίνια, δικαιολογημένα ως ένα σημείο.
Το αποτέλεσμα θα καθόριζε εάν η ομάδα θα γυρίσει πάλι τον διακόπτη ή αν θα βυθιστεί περισσότερο στην ατελείωτη κουβέντα των λαθών που έχουν γίνει από το καλοκαίρι. Η επιμονή των παικτών, η διάρκεια σε αγωνιστικό-πνευματικό επίπεδο και φυσικά το κεφάλι του Φαμπιάνο, ισορρόπησαν τον ΑΡΗ πάντως στο τεντωμένο σκοινί που βαδίζει μέχρι να βρει στερεό έδαφος.
Τα πρώτα βήματα προς την κανονικότητα
Το ερώτημα πριν το χθεσινό παιχνίδι ήταν η εικόνα που θα παρουσίαζε ο ΑΡΗΣ μετά από μία μεγάλη διακοπή, τη δουλειά που έγινε αλλά και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Άκης Μάντζιος.
Οι βασικές αρχές υπήρχαν από το πρώτο κιόλας ημίχρονο. Ενέργεια, κίνηση χωρίς τη μπάλα και κατ επέκταση καλή κυκλοφορία στα μεοσδιαστήματα αλλά κυρίως όταν έκλειναν τα εξτρέμ αφού Πάρντο και Τζούρασεκ δεν βοήθησαν στο παιχνιδι από τον άξονα, το οποίο βελτίωσε ο Νταρίντα με την είσοδό του.
Τα προβλήματα του ΑΡΗ στο πρώτο μέρος, πριν αρχίσει να πατάει περιοχή και να κάνει ευκαιρίες, ήταν… να πατήσει περιοχή και η δυσκολία που έβγαζε σε ορισμένες από τις φορές που τον πίεζε ψηλά ο Πανσερραϊκός. Εκείνα τα σημεία όμως ήταν που φάνηκε περισσότερο επιθετικά, δηλαδή στους χώρους των Σερραίων με τον Σουλεϊμάνοφ από το πρώτο μέρος να καθορίζει τον επιθετικό ρυθμό της ομάδας με την απόδοσή του.
Η αλλαγή αριστερού μπακ από τον Γκαρσία στο δεύτερο μέρος και η απόφαση να δώσει περισσότερο βάθος στην άμυνά του οδήγησαν σε ένα στείρο δεύτερο μέρος στη μεγαλύτερη διάρκειά του. Ο ΑΡΗΣ δεν έβρισκε χώρους και το ματς πήγε εκεί που δεν τον συνέφερε. Δηλαδή απέναντι σε μία μαζική άμυνα και τον χρόνο να κυλάει εις βάρος του και να τον φορτώνει με άγχος.
Η βασική διαφορά σε σχέση με άλλα παιχνίδια είναι ότι πρωτίστως ο ΑΡΗΣ δεν λύγισε πνευματικά αλλά ούτε και σωματικά. Για πρώτη φορά επί Μάντζιου η ομάδα έβγαλε διάρκεια και μάλιστα ως το τέλος, με αποκορύφωμα το… διαβολεμένο τελευταίο τέταρτο.
Οι αλλαγές του Μάντζιου μετά το 60′ φρέσκαραν όσο χρειαζόταν την ομάδα. Ο Νταρίντα έβαλε τον άξονα στο παιχνίδι, Ο ξεκούραστος Οντουμπάζιο βοήθησε τον Σουλεϊμάνοφ και ο Παναγίδης… εμφάνισε την αριστερή πλευρά της ομάδας.
Το ευτύχημα για τον ΑΡΗ είναι διαθέτει δύο παίκτες σημεία αναφοράς για τα δύσκολα που ενίσχυσαν την σκληρή προσπάθεια των υπόλοιπων. Δηλαδή τον Ρώσο που ήταν… μαέστρος και τον Μορόν που έκανε τα πάντα εκτός από το να σκοράρει, σε ένα διάστημα που ο ΑΡΗΣ έκανε φάση όποτε ήθελε απέναντι στην μαζική άμυνα του Πανσερραϊκού.
Ακόμα και αν δεν κέρδισε η ομάδα, τα θετικά δείγματα δεν θα αλλοιώνονταν. Σίγουρα όμως έχει δρόμο μπροστά της, πολλά περιθώρια βελτίωσης αλλά και πράγματα να διορθώσει. Το σημαντικό είναι ότι σε ένα κομβικό σημείο στάθηκε όρθια και κέρδισε τον χρόνο που χρειαζόταν, μαζί με την ηρεμία τουλάχιστον μίας εβδομάδας ακόμα.
Υ.Γ. Κρίμα για τον Πάμπλο Γκαρσία που ενώ κάνει τόσο καλή δουλειά στον Πανσερραϊκό να κρύβεται πίσω από τη διαιτησία. Για τον Μαραγκό ό,τι και να πούμε είναι λίγο… Ας τα βλέπει καλύτερα ο Θεόδωρος Καρυπίδης και να προσέχει ποιούς βάζει κατά καιρούς στον στενό του κύκλο. Ποδοσφαιριστές και μη…
