Άρχισα να γράφω το συγκεκριμένο κείμενο, δευτερόλεπτα μετά τη δεύτερη «ζωγραφιά» του Μανού Γκαρθία. Το πνεύμα ήταν… «η άμυνα έμπαζε, αλλά ο Μανού… ζωγράφιζε». Θα το πήγαινα καθαρά αγωνιστικά, γράφοντας για τις αδυναμίες που εμφάνισε ο ΑΡΗΣ στην αμυντική γραμμή του, τονίζοντας βέβαια την «εναλλακτική» σύνθεσή της, λόγω των προβλημάτων που υπάρχουν, με τους τραυματισμούς και την τιμωρία. Που δεν είναι δικαιολογία, αλλά γεγονός. Όλα όσα ακολούθησαν με… καθυστέρησαν.
Υπό κανονικές συνθήκες έτσι θα πήγαινε το blog και απλά θα περίμενα το τελικό αποτέλεσμα για να μπουν οι τελευταίες «πινελιές», αν και ήμουν σίγουρος πως με την εικόνα του ΑΡΗ στο δεύτερο ημίχρονο, ο νικητής δεν θα άλλαζε, παρά μόνο το τελικό, υπέρ του, σκορ. Βέβαια ουδείς μπορούσε να προβλέψει, τι ακριβώς θα ακολουθούσε. Κακώς, διότι όλοι θα έπρεπε να είμαστε ψυλλιασμένοι. Άλλωστε ο Τσιμεντερίδης είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του, είχε βάλει «φαρδιά-πλατιά» την υπογραφή του στο Πανσερραϊκός-ΑΡΗΣ. Λάθος μας, λάθος μας μεγάλο. Όσο για τον Ζαμπαλά; Κι εκεί έπρεπε να το περιμένουμε. Ο συγκεκριμένος ήταν VARίστας στο Παναιτωλικός-Βόλος, ματς για το οποίο η ομάδα του Αγρινίου κάνει λόγο για «χειρουργείο» κι έβγαλε και ανακοίνωση εναντίον του. Όλως τυχαίως, ευνόησε τον Παναιτωλικό με την συμπαράσταση του Κοζανίτη διαιτητή. Συμπτώσεις… Σύμπτωση βεβαίως και το γεγονός ότι ο παρατηρητής διαιτησίας ήταν από την Ήπειρο. Την ίδια Ένωση δηλαδή με τον Ζαμπαλά…
Την ίδια ώρα έχει αρχίσει μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια από τα γνωστά επικοινωνιακά κέντρα να… κάμψουν τις αντιδράσεις του ΑΡΗ, προτάσσοντας τα γκολ του Παναιτωλικού που ακυρώθηκαν. Προφανώς, οι κανονισμοί ισχύουν για όλους τους άλλους, εκτός από τον ΑΡΗ. Μου φαίνεται πως αυτές μπορεί να ήταν και οι μόνες σωστές του ντουέτου Τσμεντερίδη-Ζαμπαλά, επειδή πολύ απλά υπήρχε το βίντεο. Αλλά θα μου πείτε, καλά για το γκολ του Μανού και το, και καλά, φάουλ του Σιφουέντες (είναι να τρελαίνεσαι αν σκεφτείς ότι αυτός είχε την μπάλα!!!), βίντεο δεν υπήρχε; Πριν από πολλά χρόνια οι πιτσαρίες, διαφήμιζαν το… 2+1. Ε, κάτι τέτοιο θα είναι κι αυτό, διότι λογική εξήγηση δεν υπάρχει.
Στα δικά μου μάτια, είναι ξεκάθαρο πως δεν μιλάμε για κακούς διαιτητές. Μιλάμε για επιστημονική προσέγγιση καταστάσεων. Δεν είναι ντροπή, ούτε ξεφτίλα. Είναι επιστήμη. Κι εμείς μιλάμε για ελληνικό ποδόσφαιρο.
Αντί σήμερα όλος ο κόσμος να ασχολείται με την πορεία του ΑΡΗ και ιδιαίτερα, με τις «ζωγραφιές» του Μανού Γκαρθία, δύο τύποι που, άγνωστο είναι αν έχουν φορέσει ποτέ κοντά παντελονάκια κι έχουν παίξει ποδόσφαιρο έστω και σε ερασιτεχνικό επίπεδο, είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές. Στον ορισμό της «κλοπής» της χρονιάς. Και λογικά το βράδυ θα κοιμήθηκαν ήσυχοι.
Δεν έχουν καταλάβει όμως πόσο μεγάλο δώρο έκαναν τον ΑΡΗ. Του στέρησαν τρεις βαθμούς, του «χάρισαν» όμως την απόλυτη συσπείρωση. Και θα το δείτε αυτό προσεχώς. Τι Βόλος, τι ΠΑΟΚ. Σε όλα τα ματς sold out κι άλλοι τόσοι απ’ έξω. Έτσι πρέπει κι έτσι θα γίνει.
Συμπαθάτε με, αγωνιστικά δεν θέλω να γράψω τίποτα. Δεν θα τους κάνω τη χάρη να μπω στη διαδικασία να τους… δώσω δικαιολογίες, ούτε θα σιγοντάρω τα οποιαδήποτε ψήγματα εσωστρέφειας μπορεί να υπάρχουν. Το παιχνίδι δεν μπορεί να αναλυθεί αγωνιστικά. Το γκολ που ακυρώνει το ντουέτο διαιτητών αλλάζει όλα τα δεδομένα. Την προσέγγιση, την τακτική, τις αλλαγές, το μυαλό των παικτών. Το είδατε…
Αντιγράφω από το λεξικό τους ορισμούς της λέξης «ντροπή». Γιατί αυτό που έγινε δεν ήταν ντροπή.
- Το αρνητικό συναίσθημα ενοχής που νιώθει κάποιος όταν συνειδητοποιεί ότι έφταιξε σε κάτι
- Η πράξη ή το πρόσωπο που επισύρει αυτό το αρνητικό συναίσθημα, το όνειδος
- Ο εξευτελισμός μετά από κάποια ήττα/αποτυχία, το όνειδος
- Η συστολή που νιώθουν κάποιοι λόγω χαρακτήρα ή σε συγκεκριμένες περιστάσεις
Πείτε μου εσείς αν ήταν ντροπή.
Για το φινάλε, αυτό μου ήρθε στο μυαλό μόλις τελείωσε το ματς… Ακούστε τι λέει και κάντε τους συσχετισμούς.
«Κι αυτοί που μας προδώσανε ανέραστοι να μείνουν, κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να τους πω».
