Ο ΑΡΗΣ βιώνει ξανά μία από τις πιο κρίσιμες καμπές της φετινής του πορείας. Η νέα εντός έδρας ισοπαλία απέναντι στην Κηφισιά δεν ήταν απλώς μια απώλεια δύο βαθμών. Ήταν η επιβεβαίωση μιας αγωνιστικής και ψυχολογικής στασιμότητας που ταλαιπωρεί την ομάδα εδώ και εβδομάδες.
Κάποτε, το γήπεδο του ΑΡΗ ήταν παράγοντας. Η ένταση, η πίεση της εξέδρας, η ενέργεια του κόσμου λειτουργούσαν σαν επιπλέον παίκτης. Σήμερα, όμως, η ομάδα δείχνει να κουβαλά περισσότερο άγχος παρά αυτοπεποίθηση μπροστά στο κοινό της. Με την Κηφισιά, το σκηνικό ήταν γνώριμο: κατοχή χωρίς καθαρό πλάνο, φλυαρία στην ανάπτυξη, ελάχιστες καθαρές ευκαιρίες και μια άμυνα που δεν αποπνέει σιγουριά. Η αντίπαλος ήρθε με ξεκάθαρο στόχο – να μείνει συμπαγής, να εκμεταλλευτεί το άγχος – και έφυγε με έναν βαθμό που για εκείνη μοιάζει κέρδος, για τον ΑΡΗ όμως ισοδυναμεί με πισωγύρισμα.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η ισοπαλία αυτή καθαυτή. Είναι ότι η ομάδα δεν δείχνει να έχει «δεύτερη ταχύτητα». Δεν έχει εκείνο το ξέσπασμα, την προσωπικότητα που θα γυρίσει ένα ματς όταν στραβώνει.
Το τέλος του Μανόλο Χιμένεθ
Η απομάκρυνση του Μανόλο Χιμένεθ ήταν ουσιαστικά αναπόφευκτη. Ο Ισπανός τεχνικός ήρθε με την προσδοκία να δώσει οργάνωση, εμπειρία και ισορροπία. Ωστόσο, η ομάδα δεν απέκτησε ποτέ ξεκάθαρη ταυτότητα. Υπήρχαν διαστήματα καλής εικόνας, αλλά έλειψε η διάρκεια. Έλειψε η συνοχή. Κυρίως, έλειψε το πνευματικό «δέσιμο» με το γκρουπ και τον κόσμο. Σε μια χρονιά όπου οι στόχοι ήταν υψηλοί, ο ΑΡΗΣ κατέληξε να μοιάζει εγκλωβισμένος σε μετριότητα.
Η επιλογή Μιχάλη Γρηγορίου
Η – όπως όλα δείχνουν – έλευση του Μιχάλης Γρηγορίου φανερώνει αλλαγή φιλοσοφίας. Από ένα βαρύ ευρωπαϊκό όνομα, σε έναν Έλληνα τεχνικό που γνωρίζει άριστα την ελληνική πραγματικότητα.
Ο Γρηγορίου έχει «ψηθεί» σε δύσκολες αποστολές. Ξέρει να δουλεύει με πίεση, να οργανώνει ομάδες που παίζουν με πειθαρχία και καθαρές γραμμές. Δεν είναι προπονητής εντυπώσεων – είναι προπονητής επιβίωσης και σταθερότητας. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να χρειάζεται τώρα ο Άρης.
Το πρώτο του στοίχημα δεν θα είναι τα συστήματα. Θα είναι το μυαλό των παικτών. Να αποτινάξουν το βάρος των τελευταίων εβδομάδων. Να παίξουν απλά. Να κερδίσουν μονομαχίες. Να αποκτήσουν ξανά πίστη.
Η βαθμολογία δεν αφήνει περιθώρια για μακροχρόνιες δοκιμές. Ο στόχος πλέον είναι ξεκάθαρος: να σωθεί ό,τι σώζεται. Είτε αυτό μεταφράζεται σε καλύτερο πλασάρισμα, είτε σε αποφυγή περαιτέρω περιπετειών, είτε απλώς σε ένα αξιοπρεπές φινάλε.
Η σεζόν δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη. Μπορεί όμως να μη μετατραπεί σε αποτυχημένη. Κι εκεί είναι όλο το ζήτημα.
Χαρακτήρας ή κατάρρευση
Σε τέτοιες στιγμές, οι ομάδες αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα τους. Θα επιλέξει ο ΑΡΗΣ την εσωστρέφεια, την πίεση και την γκρίνια; Ή θα μετατρέψει την κρίση σε κίνητρο; Οι ποδοσφαιριστές οφείλουν να αναλάβουν ευθύνη. Η φανέλα του ΑΡΗ έχει βάρος. Η ιστορία του συλλόγου δεν επιτρέπει αδιαφορία. Ο κόσμος μπορεί να είναι απαιτητικός, αλλά είναι και εκείνος που στηρίζει όταν βλέπει πάθος και προσπάθεια.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου καλείται να λειτουργήσει σαν «ηλεκτροσόκ». Να απλοποιήσει το παιχνίδι, να φέρει ισορροπία και να απαιτήσει συγκέντρωση. Δεν χρειάζονται θαύματα. Χρειάζεται συνέπεια.
Αν κάτι μπορεί να κερδίσει ο ΑΡΗΣ από το υπόλοιπο της χρονιάς, είναι η βάση για την επόμενη. Ένα κλείσιμο με αξιοπρέπεια, με αγωνιστική πειθαρχία και καθαρή εικόνα για το τι πρέπει να αλλάξει το καλοκαίρι.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι κύκλοι. Και οι μεγάλες ομάδες κρίνονται όχι όταν όλα πάνε καλά, αλλά όταν καλούνται να διαχειριστούν την αποτυχία. Ο ΑΡΗΣ βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το σημείο. Στο μεταίχμιο ανάμεσα στην κατάρρευση και την αντίδραση. Και το μόνο που μπορεί να κάνει πλέον είναι να παλέψει – μέχρι το τελευταίο λεπτό της σεζόν.
