Ο ΑΡΗΣ δεν κατέρρευσε στο ΟΑΚΑ. Δεν διαλύθηκε. Κι όμως, αποκλείστηκε με 3-0 από το Κύπελλο. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πώς χάνονται οι στόχοι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Γιατί μπορείς να είσαι «εκεί». Μπορείς να παίζεις. Μπορείς να δημιουργείς. Αν όμως χαρίζεις γκολ και πετάς φάσεις, το αποτέλεσμα έρχεται πάντα ίδιο. Ένα ακόμη μεγάλο ματς, στα πολλά, που η ομάδα παρουσιάζεται κατώτερη των περιστάσεων σε όλα τα επίπεδα.
Οι ευκαιρίες δεν είναι στατιστική – είναι ευθύνη
Ο ΑΡΗΣ είχε στιγμές. Είχε φάσεις που έπρεπε να τελειώσουν καλύτερα. Όχι απαραίτητα να γίνουν γκολ όλες – αλλά να βάλουν άγχος στον αντίπαλο, να αλλάξουν το momentum, να του θυμίσουν ότι το παιχνίδι δεν είναι βόλτα. Αντί γι’ αυτό, οι τελικές έμειναν μισές αποφάσεις. Και σε τέτοια παιχνίδια, η αστοχία δεν συγχωρείται. Δεν είναι «κακή τύχη». Είναι έλλειψη καθαρού μυαλού την κρίσιμη στιγμή.
Τα λάθη πίσω δεν ήταν αρκετά
Αμυντικά, ο ΑΡΗΣ ήταν σχεδόν… τραγικός. Τα λάθη του ήρθαν ακριβώς εκεί που δεν επιτρέπεται. Και αυτά τα λάθη δεν είναι θέμα συστήματος, αλλά προσώπων. Είναι θέμα συγκέντρωσης. Κι όταν χαρίζεις τέτοια πράγματα σε ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό, δεν ζητάς απλώς να δεχθείς γκολ – το προκαλείς.
Το 3-0 είναι βαρύ. Αλλά όχι άδικο
Ναι, το σκορ ίσως δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την εικόνα. Όμως δεν είναι και ψέμα. Ο Παναθηναϊκός έκανε το αυτονόητο: πήρε ό,τι του δόθηκε. Ο ΑΡΗΣ όχι. Κι εκεί τελειώνει κάθε κουβέντα περί ατυχίας ή συγκυριών. Στο ποδόσφαιρο, δεν μετρά ποιος έπαιξε «καλύτερα» στα σημεία. Μετρά ποιος ήταν πιο αποτελεσματικός.
Ο αποκλεισμός από το Κύπελλο δεν σημαίνει αποτυχία σε όλα, αν και ήταν η διοργάνωση στην οποία μπορούσες να σώσεις την χρονιά. Τώρα παλεύεις για Ευρώπη και προφανώς κανείς δεν θα πει μπράβο. Ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει με την ιδέα ότι «δεν ήταν κακός». Γιατί αυτό δεν κερδίζει προκρίσεις. Αν θες να πας παρακάτω, πρέπει να κόψεις τα δώρα και να τελειώνεις τις φάσεις σου. Όχι να παίζεις όμορφα. Όχι να στέκεσαι αξιοπρεπώς. Να είσαι ουσιαστικός. Γιατί αλλιώς, ακόμα κι όταν δεν είσαι κακός, αποκλείεσαι. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι απολύτως δίκαιο.
Βέβαια ο ΑΡΗΣ θέλει κι άλλα πράγματα, έξω από το γήπεδο και ο νοών νοείτο.
ΥΓ: Μία φορά σε μεγάλο ματς πήγαινε οχυρωμένος…
