Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που δεν καταγράφονται στα στατιστικά και όμως λένε περισσότερα από κάθε αριθμό. Μία τέτοια στιγμή ήταν ο τρόπος που πανηγυρίστηκε το πρώτο γκολ του ΑΡΗ απέναντι στον Παναιτωλικό. Όχι για το ίδιο το τέρμα, αλλά για την κατεύθυνση του πανηγυρισμού. Εκεί, δίπλα στον πάγκο, ειπώθηκαν πράγματα χωρίς λέξεις.
Σε κάθε οργανισμό, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, η σχέση ηγεσίας κρίνεται από το αν οι «εκτελεστές» νιώθουν ότι εκπροσωπούν έναν άνθρωπο και μια ιδέα. Όταν οι ποδοσφαιριστές επιλέγουν να μοιραστούν μια επιτυχία με τον προπονητή τους, δείχνουν κάτι πολύ απλό και ταυτόχρονα πολύ σπάνιο: εμπιστοσύνη. Για τη διοίκηση, μια τέτοια εικόνα λειτουργεί σαν καθαρό μήνυμα ότι το οικοδόμημα δεν είναι υπό κατάρρευση, αλλά βρίσκεται στη φάση που αρχίζει να σταθεροποιείται.
Ο Μανόλο Χιμένεθ βρίσκεται στον ΑΡΗ τέσσερις μήνες. Οι μισοί από αυτούς κύλησαν μέσα σε κλίμα έντονης κριτικής και αμφιβολίας. Η αμφισβήτηση δεν έμεινε μόνο έξω από τα αποδυτήρια πέρασε και μέσα τους. Οι παίκτες το αντιλήφθηκαν και, σε μια απολύτως συνειδητή κίνηση, επέλεξαν να τοποθετηθούν. Ο Λορέν Μορόν δεν έτρεξε τυχαία προς τον πάγκο. Έδωσε το σύνθημα και οι υπόλοιποι ακολούθησαν.
Όποιος έχει μελετήσει πώς λειτουργούν οι αλλαγές προπονητών σε επαγγελματικές ομάδες, γνωρίζει ότι ο ΑΡΗΣ βρίσκεται τώρα στο πιο λεπτό σημείο της διαδικασίας. Όχι στην αρχή, ούτε στο τέλος. Στο ενδιάμεσο στάδιο, εκεί όπου οι ιδέες του νέου τεχνικού προσπαθούν να περάσουν στην καθημερινότητα της ομάδας. Είναι η περίοδος που τα αποτελέσματα συχνά δεν συμβαδίζουν με την εικόνα και που η αμφιβολία γίνεται ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος.
Σε αυτό το σημείο, οι εύκολες αποφάσεις είναι πάντα ίδιες: αλλαγή, επανεκκίνηση, επιστροφή στο μηδέν. Όμως οι ομάδες που λειτουργούν έτσι δεν εξελίσσονται απλώς επαναλαμβάνουν τον ίδιο κύκλο. Ο ΑΡΗΣ το έχει ζήσει αυτό αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια και κάθε φορά πλήρωνε το ίδιο τίμημα: έλλειψη ταυτότητας.
Ο Χιμένεθ, αντικειμενικά, δεν μπορεί ακόμη να κριθεί με όρους βαθμολογίας ή τελικών αποτελεσμάτων. Είναι πολύ νωρίς. Αυτό που έχει νόημα να εξετάζεται είναι αν η ομάδα αποκτά συνοχή. Αν αμύνεται και επιτίθεται ως σύνολο. Αν αντιδρά με κοινό τρόπο στις δύσκολες στιγμές. Αν το παιχνίδι της δείχνει να βασίζεται περισσότερο σε σχέδιο και λιγότερο στο ένστικτο. Το παιχνίδι με τον Παναιτωλικό έδειξε ότι σε αυτά τα επίπεδα υπάρχει πρόοδος.
Την ίδια ώρα, ο ΑΡΗΣ χτίζει ξανά το ρόστερ του. Οι επιλογές που γίνονται έχουν νόημα μόνο αν υπηρετούν μια συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία. Αν αυτή η φιλοσοφία αλλάξει εκ νέου σε λίγες εβδομάδες, τότε όλη η προσπάθεια θα ακυρωθεί πριν καν δοκιμαστεί.
Το μεγαλύτερο στοίχημα του ΑΡΗ δεν είναι ένα αποτέλεσμα ή μια πρόκριση. Είναι να αποδείξει ότι μπορεί να σπάσει τη συνήθεια του βιαστικού κριτή. Οι ποδοσφαιριστές, με μια αυθόρμητη αλλά ηχηρή κίνηση, έδειξαν ότι αυτή τη στιγμή πιστεύουν στον άνθρωπο που προσπαθεί να αλλάξει τη νοοτροπία της ομάδας. Το ερώτημα δεν αφορά πλέον αυτούς. Αφορά το αν ο ίδιος ο σύλλογος είναι έτοιμος να αλλάξει μαζί τους ή αν θα συνεχίσει να μετρά την πρόοδο μόνο με το κοντέρ της στιγμής.
