Για καμιά 85 λεπτά, ο ΑΡΗΣ «φλέρταρε» στην Τρίπολη με το κλίμα που συνόδευε την περσινή χρονιά του.
Άλλωστε ένα από τα στοιχήματα της χθεσινής πρεμιέρας δεν ήταν να έρθουν απλά οι τρεις βαθμοί. Ηταν να μπει εκείνο το πρώτο… λιθαράκι που θα στείλει ένα μήνυμα ότι η ομάδα φέτος θα κινηθεί σε διαφορετικά μονοπάτια. Πιο ελπιδοφόρα, πιο φωτείνα.
Ανατροπές όπως η χθεσινή είναι ναι μεν ψυχοφθόρες, αλλά και από εκείνες που… γουστάρουν οι παίκτες, γουστάρει ο κόσμος. Δεν αρέσει προφανώς σε κανέναν να του βγαίνει η ψυχή. Αλλά η αντίδραση της ομάδας σε τέτοιες συνθήκες, μαρτυράει προτερήματα. Ποιότητα, νοοτροπία, καλή διαχείριση από παίκτες και προπονητή. Ολα αυτά, δηλαδή, που επέδειξε ο ΑΡΗΣ στην τελική ευθεία του χθεσινού αγώνα. Και ναι, δεν ήταν αυτός που έπρεπε ως το 70′, αλλά τα ματς τελειώνουν μετά το 90′.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η ομάδα δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αντιδράσεις, ούτε στη λογική του all in που έκανε χθες. Το έκανε όμως με καθαρό μυαλό και όχι με πανικό. Και κυρίως το έκανε με σωστή νοοτροπία. Τη σωστή νοοτροία του Γρηγορίου που πέρασε στους παίκτες, ώστε αυτοί από τη δική τους πλευρά να φέρουν… τούμπα ένα ματς που έμοιαζε χαμένο. Οχι όμως στο μυαλό της ομάδας, που προφανώς εκμεταλλεύτηκε και συγκυρίες όπως την κόκκινη της Καλαμάτας. Άλλες φορές, όμως, δεν το έχουμε δει όπως δεν βλέπουμε συχνά αυτό που έκανε ο Ράτσιτς. Να πηγαίνει… καροτσάκι τον Ζαμπαλά για να δει το χτύπημα εκτός φάσης και να αποβάλλει τον Μπολίβαρ.
Δύο ρίσκα και το… μισό πλάνο
Ο Γρηγορίου ορθώς παραδέχθηκε ότι πήρε ρίσκα με κάποιες επιλογές της ενδεκάδας. Κάποια, βέβαια, ήταν αναγκαστικά. Ισως όμως η εικόνα του ΑΡΗ ειδικά στο πρώτο μέρος να περιορίζεται κυρίως στο ρίσκο με τον ανέτοιμο Μπασίρου και τον ρόλο του Γκαρέ. Ο Νιγηριανός δεν βοήθησε σχεδόν καθόλου. Ο Αργεντινός ήταν τύποις δεκάρι αλλά έβγαινε πολύ στην πλευρά. Με τον Μιρ να μην είναι πολύ συμμετοχικός, ο Ράτσιτς έμενε μόνος του στο κέντρο και πάλευε. Το αποτέλεσμα ήταν να μην παίρνει ο Γρηγορίου αυτό που επιδιώκει. Περισσότερο κάθετο παιχνίδι και δημιουργία με τη μπάλα κάτω. Οι φάσεις με Μιρ και Γκαρέ στο ανοικτό γήπεδο έδειξαν στον ΑΡΗ έναν δρόμο που δεν πήρε, παίζοντας με έντονο πρέσινγκ που εξουδετέρωσε βέβαια μία ομάδα που θέλει να παίζει ποδόσφαιρο.
Το δεύτερο ρίσκο ήρθε σταδιακά μετά το 60′ και δεν ήταν τόσο επιλογή αλλά ανάγκη. Δεν ήταν όμως ρίσκο… αναρχίας. Τρία φορ πάνω στην αντίπαλη άμυνα και τέσσερις με τα ανεβάσματα του Φαμπιάνο. Η μεταόπιση του Φαντιγκά, ο Μπουσαΐντ να έρχεται από την πίσω ζώνη και να βοηθάει στη δημιουργία. Αν ο Βραζιλιάνος βέβαια δεν ήταν εύστοχος, θα μιλούσαμε διαφορετικά. Πάλι θα είχαν όλα αυτά λογική, αλλά όχι και την αξία που τους δίνεται από το τελικό αποτέλεσμα.
Στο τέλος της ημέρας, ο ΑΡΗΣ έκανε ένα βήμα μακριά από τη σκιά της περσινής σεζόν και ένα πιο κοντά σε κάτι διαφορετικό. Προφανώς και έδειξε ότι ακόμα θέλει δουλειά και ότι η προσαρμογή των νέων προσώπων θα επηρεάσει την αγωνιστική τού ταυτότητα. Για αυτό και θα πρέπει να γίνει σταδιακά. Αλλά ο Γρηγορίου δείχνει ότι του αρέσει το ρίσκο, δεν έχει φόβο και αυτό μεταδίδεται ως νοοτροπία στην ομάδα. Και αυτή η νοοτροπία, μαζί με την ψυχολογία, είναι τα πρώτα στα οποία πρέπει να… επενδύσει ο ΑΡΗΣ μετά το χθεσινό. Οπως επίσης να μελετήσει όσα πήγαν στραβά και να περιορίσει, αφού έρχονται αντίπαλοι που είναι σαφώς πιο ποιοτικοί και υπολογίσιμοι από την κατά τα άλλα αξιοπρεπή Καλαμάτα.
