Ακόμη μία αρχή. Άλλη μία αφετηρία που βρίσκει τον ΑΡΗ μπροστά σε μία σεζόν με απαιτήσεις και την ελπίδα ότι θα πετύχει κάτι καλύτερο.
Η ελπίδα είναι μέσα στο dna του ανθρώπου, οπότε δεν γίνεται να μην υπάρχει και σε εκείνο του Αρειανού, όσο προβληματισμένος ή… στραβωμένος και αν είναι μετά την περσινή σεζόν.
Η νέα αγωνιστική περίοδος ξεκινά με τις εικόνες της προηγούμενης να παραμένουν ακόμη νωπές. Ο ΑΡΗΣ ολοκλήρωσε πέρυσι τη σεζόν στην 5η θέση, χωρίς όμως να εξασφαλίσει ευρωπαϊκό εισιτήριο. Και ίσως το χειρότερο απ’ όλα ήταν η εικόνα του μέσα στο γήπεδο, με εξαίρεση τα πλέι οφ όπου το… έστρωσε κάπως.
Λίγο ο… γιατρός χρόνος, λίγο το νέο ξεκίνημα, η ένταση έχει υποχωρήσει. Κινήσεις όπως αυτές του Μιρ ή του Γκαρθία αναπτερώνουν κάπως το ηθικό ενός κόσμου που στην πλέιοψηφία του είναι ρεαλιστής και ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει περωταθλήματα σε αυτή τη φάση. Απαιτεί όμως μία ομάδα που θα παλεύει, θα έχει ένταση, θα χτυπήσει ηχηρά την πόρτα της 4άδας. Μία διαφορετική προοπτική και, φυσικά, η ελπίδα για κάτι καλύτερο δεν παύει ποτέ να υπάρχει. Δίχως αυτά να σημαίνουν ότι… σβήστηκαν όσα προηγήθηκαν ή ότι δεν υπάρχουν επιφυλάξεις.
Και αυτό είναι απολύτως λογικό, με βάση όσα προηγήθηκαν. Ο ΑΡΗΣ θα συνεχίσει να πορεύεται υπό τη σκιά της περσινής σεζόν, των καθυστερήσεων στον μεταγραφικό σχεδιασμό, μέχρι να παρουσιάσει μία διαφορετική εικόνα. Μέχρι να έρθουν αποτελέσματα που θα «ζεστάνουν» ξανά τον κόσμο και θα τον οδηγήσουν σταδιακά πίσω στο γήπεδο. Πρόκειται για έναν στόχο που έχει αναδείξει επανειλημμένα ο Μιχάλης Γρηγορίου και τον οποίο φαίνεται να αντιλαμβάνονται και οι ξένοι ποδοσφαιριστές του ρόστερ. Άλλωστε, αρκετοί από αυτούς βρίσκονται στην ομάδα από πέρυσι και έχουν κατανοήσει τη σημασία αυτής της προσπάθειας.
Οι τρεις βαθμοί απέναντι στην Καλαμάτα αποτελούν ουσιαστικά μόνο τη βιτρίνα. Το πραγματικό ζητούμενο περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα. Ο ΑΡΗΣ δεν έχει βρει ακόμη την απαιτούμενη ισορροπία και δεν έχει καταφέρει να απομακρυνθεί οριστικά από τη σκιά της προηγούμενης χρονιάς. Μία νίκη, ωστόσο, μπορεί να αποτελέσει ένα ή δύο σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Μία βάση για κάτι πιο σταθερό.
Μόνο μέσα από αυτή τη σταθερότητα θα μπορέσει ο ΑΡΗΣ να πραγματοποιήσει πορεία που θα του επιτρέψει να διεκδικήσει θέση στην πρώτη τετράδα και παράλληλα να προχωρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο στο Κύπελλο.
Η εικόνα που παρουσίασε η ομάδα στα φιλικά παιχνίδια έδειξε ότι υπάρχει πλάνο και ταυτότητα. Ο ΑΡΗΣ ξέρει τί θέλει μέσα στο γήπεδο, όπως και στα περσινά πλέι οφ.
Στην άλλη πλευρά του γηπέδου, βέβαια, υπάρχουν ακόμη ερωτηματικά. Η αμυντική τετράδα και ειδικότερα το κέντρο της άμυνας δημιουργούν προβληματισμό. Στα πλάγια μπακ έγιναν ποιοτικές προσθήκες.
Ειδικότερα για το αυριανό παιχνίδι, η Καλαμάτα είναι το αντίθετο από τον ΑΡΗ. Μπαίνει στη σεζόν με τον ενθουσιασμό της επιστροφής, χωρίς ιδιαίτερη πίεση και με την άγνοια κινδύνου που είναι δίκοπο μαχαίρι.. Ο ΑΡΗΣ, αντίθετα, διαθέτει περισσότερη ποιότητα και μεγαλύτερο κίνητρο, αλλά κουβαλά και πολύ μεγαλύτερη πίεση. Αυτή ακριβώς την πίεση καλείται να διαχειριστεί, προκειμένου να φύγει νικητής από την Τρίπολη και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για το «δύο στα δύο» μαζί με τον ΟΦΗ. Είναι τα τρία ντέρμπι στη σειρά τα οποία ακολουθούν και αναγκάζουν την ομάδα να βλέπει Καλαμάτα και ΟΦΗ ως… πακέτο.
Το μεγάλο αρνητικό για τον Γρηγορίου είναι ότι δεν διαθέτει ούτε τον Κουαμέ ούτε και τον Καντεβέρε. Ένα δίδυμο που έγινε… viral στην προετοιμασία και εξυπηρέτησε άριστα το πλάνο του προπονητή. Η απουσία τους αποδυναμώνει την γραμμή κρούσης. Οχι ως προς την ποιότητα αλλά περισσότερο στη φόρμα και στα χαρακτηριστικά που θέλει ο προπονητής. Ακόμα κι έτσι, ο ΑΡΗΣ αν δει ότι το σετ παιχνίδι δεν του βγαίνει με τον Μιρ μπροστά ή τον Γκαρέ στα μεσοδιαστήματα, δεν θα είναι κακό να δώσει τη μπάλα. Να ποντάρει στον ενθουσιασμό του αντιπάλου και να χτυπήσει στους χώρους. Το έκανε άριστα στα φιλικά προετοιμασίας. Τότε, βέβαια, είχε Καντεβέρε-Κουαμέ,αλλά και πάλι διαθέτει ποιότητα και πλάνο για να το πετύχει στο «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης».
