Η εικόνα του ΑΡΗ απέναντι στον Ηρακλή δεν ήταν αυτή μιας ομάδας που δεν προσπάθησε. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δύσκολο κομμάτι της συζήτησης που ανοίγει πλέον. Γιατί όταν δημιουργείς, πιέζεις, έχεις 23 τελικές και παρ’ όλα αυτά τελειώνεις ένα παιχνίδι στο 0-0, το πρόβλημα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την έλλειψη προσπάθειας.
Ο ΑΡΗΣ είχε το δικό του καλό διάστημα, δεν το μετέτρεψε σε γκολ και στη συνέχεια το παιχνίδι άρχισε να γίνεται πολύ πιο δύσκολο. Εκεί βρίσκεται και ένα από τα ζητήματα που πρέπει να δουλέψει ο Μιχάλης Γρηγορίου στη διακοπή: πώς μια ομάδα που μπορεί να επιβάλει τον ρυθμό της για ένα σημαντικό κομμάτι του αγώνα θα καταφέρει να το κάνει με μεγαλύτερη διάρκεια και, κυρίως, με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Γιατί το 0-0 με τον Ηρακλή δεν είναι μόνο δύο χαμένοι βαθμοί. Είναι ακόμη ένα παιχνίδι στο οποίο ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε να δώσει συνέχεια σε όσα καλά παρουσίασε κατά διαστήματα. Μετά την ήττα στην Τούμπα, το ζητούμενο ήταν αντίδραση. Η αντίδραση στην ένταση ήρθε, το αποτέλεσμα όμως όχι.
Και εδώ η διακοπή του πρωταθλήματος αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Ο Γρηγορίου έχει μπροστά του χρόνο για να δουλέψει, να αξιολογήσει καλύτερα το υλικό του και κυρίως να καταλήξει στο γκρουπ πάνω στο οποίο θέλει να στηρίξει την ομάδα. Ο Άρης έχει αρκετές επιλογές, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει παρουσιάσει την ίδια καθαρότητα στις επιλογές και στους ρόλους του από παιχνίδι σε παιχνίδι. Αυτό δεν λύνεται με ακόμη περισσότερες δοκιμές. Λύνεται με αποφάσεις.
Το θετικό της βραδιάς ήταν ότι ο Χόνγκλα έδειξε πως μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κομμάτι της συνέχειας. Η παρουσία του στο πρώτο μέρος, η δουλειά του στον χώρο του κέντρου και οι ανακτήσεις μπάλας που κατέγραψε ήταν από τα λίγα καθαρά ατομικά κέρδη ενός αγώνα που άφησε περισσότερο προβληματισμό παρά ικανοποίηση.
Από εδώ και πέρα, όμως, δεν αρκούν τα ατομικά κέρδη.
Ο ΑΡΗΣ βρίσκεται στους επτά βαθμούς μετά από πέντε αγωνιστικές και η διακοπή του δίνει χρόνο να βάλει μια σειρά στα πράγματα. Το ζητούμενο δεν είναι να διαγραφεί ό,τι έχει προηγηθεί, ούτε να παρουσιαστεί η κατάσταση πιο δραματική από όσο είναι.
Είναι να γίνει ξεκάθαρο τι ΑΡΗ θέλει να βλέπει ο Γρηγορίου και ποιοι είναι οι παίκτες που μπορούν να τον υπηρετήσουν.
Γιατί όταν επιστρέψει το πρωτάθλημα, οι δικαιολογίες θα έχουν τελειώσει. Και μαζί τους θα πρέπει να έχει τελειώσει και η περίοδος των δοκιμών.
Ο ΑΡΗΣ χρειάζεται πλέον συνέχεια, καθαρούς ρόλους και κυρίως γκολ. Τα υπόλοιπα, όσο σημαντικά κι αν είναι, χωρίς αυτά θα μένουν πάντα στη θεωρία.
Δεν είναι άλλοθι, αλλά υπάρχει και η διαιτησία
Υπάρχει, βέβαια, και η διαιτησία. Ο ΑΡΗΣ έχει κάθε λόγο να στέκεται στη φάση των καθυστερήσεων, όταν ζήτησε πέναλτι για χέρι του Βίτορ Μιρ μέσα στην περιοχή. Ο Βεργέτης είδε επιθετικό φάουλ του Ράφα Μιρ και όχι παράβαση υπέρ του Άρη, ενώ η φάση ελέγχθηκε και από τον Κουμπαράκη στο VAR, χωρίς να αλλάξει η απόφαση.
Είναι μια φάση που δικαιολογημένα θα συζητηθεί, ειδικά επειδή ήρθε στο φινάλε και σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ έψαχνε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο το γκολ. Δεν μπορεί όμως να αποτελέσει τη συνολική εξήγηση για το 0-0. Από την άλλη, όταν βλέπεις του άλλους επίσης να έχουν προβλήματα, αλλά εκεί οι διαιτητές είναι… καλοί, οφείλεις τουλάχιστον να το τονίσεις.
