Δεν νομίζω ότι υπήρξε κανείς που να αισθάνθηκε έκπληξη για το τι είδε χθες (8/2) στο ντέρμπι του «Κλεάνθης Βικελίδης». Δεν εννοώ τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε το ματς και το ότι ήταν επιεικώς μέτριος ο ΑΡΗΣ στο πρώτο μέρος και βελτιωμένος στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά τον τρόπο που προσέγγισε το παιχνίδι.
Δεν είχε κάποια διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα εντός έδρας ντέρμπι με τους άλλους τέσσερις μεγάλους, με το αποτέλεσμα να είναι, επίσης, το ίδιο. Δεν κέρδισε, αλλά και δεν έχασε, κανένα ντέρμπι στο σπίτι του ο ΑΡΗΣ. Για την ακρίβεια, θα άξιζε να είχε κερδίσει το ματς με την ΑΕΚ, όμως του ακυρώθηκε γκολ χωρίς κανέναν λόγο, από λάθος εκτίμηση διαιτητή και VAR.
Είδαμε, λοιπόν, έναν ΑΡΗ που προσπάθησε να είναι «σφιχτός», να μη δώσει χώρους και να εκμεταλλευτεί τις όποιες ευκαιρίες δημιούργησε, είτε λόγω τακτικής είτε λόγω ατομικής ποιότητας. Σε άλλα ματς, με ομάδες χαμηλότερης δυναμικότητας, θα συμφωνήσω ότι θα μπορούσε να γίνει καλύτερη διαχείριση του ρόστερ. Απέναντι σε ομάδες με πολλαπλάσιο μπάτζετ, τα δεδομένα είναι διαφορετικά και ίσως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να πάρει αποτελέσματα.
Αν θέλει κανείς να κάνει κριτική στον Χιμένεθ και στην εικόνα του ΑΡΗ, θα μπορούσε να αναφερθεί στο ότι δεν έγιναν διορθωτικές κινήσεις στο πρώτο ημίχρονο, όταν ήταν εμφανές ότι ο Χόνγκλα δεν βρισκόταν σε καλή κατάσταση και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί μόνος του ως «εξάρι». Στο δεύτερο ημίχρονο ανέβασε την απόδοσή του ο Καμερουνέζος, κυρίως γιατί πήρε βοήθεια από τους Γένσεν και Ράτσιτς.
Τέλος, πολύ καλές εντυπώσεις άφησε ο Κουαμέ. Ένας παίκτης που έχει την ποιότητα να κάνει τη διαφορά και, αν είναι υγιής, θα το πράξει. Παρά το ύψος του, μάλιστα, έχει ταχύτητα και πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και μπορεί να παίξει και στις «πτέρυγες».
ΥΓ. Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα και ήταν οποιοσδήποτε άλλος στη διοίκηση εκτός του Καρυπίδη – με την ανάγκη για ομαλή μετάβαση και αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς να είναι δεδομένη –, θα φώναζαν άπαντες για δεύτερη κίτρινη κάρτα που έπρεπε να δεχτεί ο Ζαφείρης. Για να είμαστε, βέβαια, ξεκάθαροι, σε καμία περίπτωση δεν επηρέασε η διαιτησία το ματς και μακάρι να είχαμε κάθε Κυριακή Γερμανούς διαιτητές.
ΥΓ1. Κανείς παίκτης, όσο καλός κι αν είναι, όσο κι αν έχει προσφέρει, δεν είναι πάνω από την ομάδα. Ο Μορόν, που είναι ένας τρομερά ποιοτικός ποδοσφαιριστής και έχει προσφέρει τα μέγιστα, δεν αποτελεί εξαίρεση και θα πρέπει να προσέχει τις αντιδράσεις του.
