Το γκολ του Φαμπιάνο στο 78ο λεπτό της εκτός έδρας αναμέτρησης με τον Παναιτωλικό απέτρεψε μια απίστευτη ποδοσφαιρική αδικία, που έφτασε κοντά στο να υλοποιηθεί. Ένα παιχνίδι που αν έληγε 0-4 ή 0-5 δεν θα έκανε εντύπωση σε κανέναν από αυτούς που το παρακολούθησαν, λίγο έλειψε να «στραβώσει» και πάλι για τον ΑΡΗ.
Τον ΑΡΗ που ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος στον αγωνιστικό χώρο και επιδόθηκε σε ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών, άλλες φορές λόγω της έλλειψης συγκέντρωσης των ποδοσφαιριστών του και άλλες λόγω της εκπληκτικής μέρας στην οποία βρέθηκε ο τερματοφύλακας του Παναιτωλικού, που «έβγαζε» ακόμα και ότι πήγαινε… έξω.
Η νίκη είναι σημαντική για τον ΑΡΗ, όχι γιατί αλλάζει κάτι, αλλά γιατί στην κατάσταση που έχει φέρει η ίδια η ομάδα τον εαυτό της, κάθε παιχνίδι χαρακτηρίζεται οριακό. Το διπλό στο Αγρίνιο, λοιπόν, έδωσε μια βαθμολογική ανάσα στην ομάδα και επιτρέπει στον Μανόλο Χιμένεθ και τους παίκτες του να προετοιμαστούν με ηρεμία για το κυριακάτικο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Δεν θα κάνω άλλο σχόλιο για το παιχνίδι, απλά θα πω ότι ο ΑΡΗΣ ήταν ανώτερος από τον αντίπαλο του, ακόμα και πριν την αποβολή, που άλλαξε υπέρ του τις αριθμητικές ισορροπίες του αγώνα.
Μια «μαύρη» επέτειος χθες καθώς συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού από οπαδούς του ΠΑΟΚ. Με τους γονείς του, στο Τρισάγιο που τελέστηκε υπό την αιγίδα του Ερασιτέχνη ΑΡΗ να δίνουν μαθήματα αξιοπρέπειας και δύναμης. Με τη μητέρα του να κάνει αναφορά στους αδικοχαμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ, που σκοτώθηκαν στο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία.
«Είμαι συγκλονισμένη και με αυτό το γεγονός. Εύχομαι να μη ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, να μη χάσουμε άλλα νέα παιδιά». Λίγο νωρίτερα μας είχε συγκλονίσει όλους και μας έκανε να ανατριχιάσουμε με το ποίημα που έγραψε για τον Άλκη:
«Πρωτομηνιά Φλεβάρη κι ο Άλκης
είναι εδώ…
Πώς να από λησμονήσω
αυτό που είναι ζωή
Κομμάτι από μένα
Σώμα μου και ψυχή…
Γιατί να μην αρχίζει
ο Φλεβάρης απ’ τις δυο
και πρώτη του Φλεβάρη
μου είπαν δεν είσαι εδώ…
Κι αν η σιωπή πονάει
Εγώ θα σου μιλώ
Του πόνου σου να πάρω
Όλο το μερικό…
Σένα σε λένε Άλκη
Και πάντα θα είσαι εδώ
Και εγώ η Μελίνα η μάνα
Πρέπει να ζω για δυο…
1 Φεβρουαρίου 2026».
