Το φινάλε του χθεσινού αγώνα στο ΟΑΚΑ δεν βρήκε τον ΑΡΗ να αναλύει τόσο τα αίτια της ήττας του αποκλεισμού, όσο τον αποκλεισμό ως γεγονός.
Είναι άβολη και άχαρη η θέση της ομάδας αυτή τη στιγμή… Το ημερολόγιο δείχνει 15 Ιανουαρίου και ο στόχος του Κυπέλλου χάθηκε. Την ίδια στιγμή, δεν μπορεί να γίνει ρεαλιστική κουβέντα περί τετράδας, τη στιγμή μάλιστα που οι «κιτρινόμαυροι»… τρέχουν για να προλάβουν την 5η θέση.
Πιο απλά, ο ΑΡΗΣ στα μέσα Γενάρη έχει απωλέσει τους δύο στόχους με τους οποίους ξεκίνησε τη σεζόν και για την ώρα θέτει σε κίνδυμο το μίνιμουμ με το οποίο αρχίζει κάθε σεζόν. Δηλαδή μία 5η θέση, που δεν είναι αποτυχία αλλά δεν είναι και επιτυχία. Μία μέση κατάσταση η οποία έχει εξελιχθεί σε αγωνιστικό τέλμα τα τελευταία χρόνια και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του κόσμου.
Προφανώς και η χρονιά δεν τελείωσε, ούτε θα το… κλείσουμε. Ο ΑΡΗΣ είναι υποχρεωμένος να σηκώσει κεφάλι και να πράξει το αυτονότητο έως το τέλος. Οσο άχαρο και αν είναι. Η λέξη «επιτυχία» δεν υπάρχει στη φετινή σεζόν και ούτε θα υπάρξει. Ηαη 5η θέση, όμως, δεν πρέπει να χαθεί για πολλούς λόγους και ειδικά εάν μετά το καλοκαίρι υπάρξει διάδοχη κατάσταση. Μία κουβέντα που προφανώς και θα έρθει ξανά πιο έντονα στο προσκήνιο για το κλαμπ, αδημονώντας για την ώρα που θα υπάρξει κάτι ουσιαστικό ως εξέλιξη. Κάτι που θα δώσει όραμα, το οποίο σίγουρα δεν υφίσταται με την υπάρχουσα κατάσταση.
Δεν έχει σημασία αν προσπάθησε…
Στα αγωνιστικά του χθεσινού αγώνα, μία ατάκα του Μανόλο Χιμένεθ αποτυπώνει και την πραγματικότητα, όταν επικαλέστηκε τις χαμένες ευκαιρίες του ΑΡΗ και ότι δεν θα τις θυμάται κανένας. Κανένας δεν θα θυμάται ότι η ομάδα όντως προσπάθησε. Ισως φάσεις όπως εκείνη του Μόντσου να τις συζητάμε για καιρό… Τί σημασία, όμως, έχει αν η ομάδα προσπάθησε, από τη στιγμή που έχασε και μάλιστα με χαρακτηριστική ευκολία από έναν Παναθηναϊκό που δεν ήταν φόβητρο. Σε ένα ματς που η μεταφορά της έδρας στο ΟΑΚΑ μείωσε τον βαθμό δυσκολίας. Σε μέρες που ο ΑΡΗΣ έβγαζε ρε διάολε μία αυτοπεποίθηση, έβγαζε ενέργεια. Αμα δεν τη βάλει μέσα, όμως, δεν έχει και νόημα…
Ο ΑΡΗΣ πλήρωσε το σταθερό πρόβλημα της παραγωγικότητάς του. Πλήρωσε την προβληματική αριστερή του πλευρά απ’ όπου ο Παναθηναϊκός δημιούργησε ρήγματα. Πλήρωσε την κάκιστη μέρα των στόπερ του. Την λάθος επιλογή του Χιμένεθ με τον Άλβαρο που έχει θέμα χαμηλά. Το κάκιστο βράδυ του Ρόουζ που… γκρέμισε ό,τι καλό «έχτισε» μόνος του το προηγούμενο διάστημα.
Σε ένα παιχνίδι που ο αντίπαλος έπαιξε με Τσιριβέγια, Σφιντέρσκι και Μπακασέτα στα χαφ – ο Πολωνός είχε ελεύθερο ρόλο και όχι του φορ- ο ΑΡΗΣ δεν μπόρεσε να πιέσει όσο αποτελεσματικά ήθελέ στον άξονα και να πάρει δημιουργία. Έβλεπε τον ΠΑΟ να… σπάει εύκολα το πρέσινγκ του στο πρώτο μισάωρο.
Για το δεύτερο πέναλτι του Παναθηναϊκού, με την απορία μείναμε. Ηταν, όμως, σε σημείο που όλα είχαν τελειώσει και προφανώς η διαιτησία δεν μπορεί να μπει στην κουβέντα. Δεν φταίει αυτή. Ο ΑΡΗΣ φταίει και τώρα πρέπει να διαχειριστεί ακόμη μία δύσκολη μέρα. Ξανά και ξανά. Ένας φαύλος κύκλος που θα «σπάσει» μόνο με έναν τρόπο…
