Ο Στεφάν Λανουά έχει καταφέρει να ενώσει το μισό πρωτάθλημα με τη χθεσινή διαιτησία του «Βικελίδης» και την κατάφορη αδικεία σε βάρος του ΑΡΗ.
Ζήσαμε ένα βράδυ στο οποίο είδαμε άλλες ομάδες να ξεσπούν για μία απόφαση εις βάρος των «κιτρινόμαυρων». Θέλει τέχνη και Στεφάν. Τέχνη στην… ανικανότητα. Οχι ότι θα πούμε και ευχαριστώ. Άλλωστε ο καθένας άγεται και φέρεται με βάση τα δικά του συμφέροντα. Δεν θα πούμε και ευχαριστώ σε εκείνους που πριν έναν μήνα στην Τούμπα ήταν… μούγκα για τα όργια του Γιοβάνοβιτς. Τότε όμως έφτασαν σε σημείο να αμφισβητήσουν και τα μπούτια του Ρόουζ.
Για να επιστρέφουμε στα δικά μας, είναι από τις λίγες φορές που ενώ υπάρχει το ερέθισμα της διαιτησίας, την ίδια στιγμή υπάρχει και εκείνο του αγωνιστικού. Ακόμα και αν ο ΑΡΗΣ δεν κέρδισε. Άλλωστε, η ευθύνη δεν είναι δική του. Είναι του… κινουμένου σχεδίου που έστειλε ο Λανουά στο «Βικελίδης». Σάγκι τον λένε, οπότε η σύγκριση με τον Σκούμπι Ντου είναι αναπόφευκτη.
Τόση ανικανότητα πια;
Δυστυχώς οι διαθέσεις του Νορβηγού φάνηκαν από το πρώτο μέρος. Η αλλοίωση… μύριζε μέσα από τον πειθαρχικό έλεγχο. Τα εύκολα φάουλ υπέρ της ΑΕΚ και έκοβε φάσεις του ΑΡΗ. Ή αντιστρόφως, την ευκολία που έβλεπε παραβάσεις των γηπεδούχων.
Στη φάση του 57′, βέβαια, η ευθύνη δεν είναι μόνο δική του. Το κακό ξεκινάει από το VAR που τον φωνάζει. Ακόμα κι έτσι, όμως, έπρεπε να στηρίξει την απόφασή του να μετρήσει σε πρώτο χρόνο το γκολ. Αν τέτοιες φάσεις όπως του Ρόουζ με τον Μάριο δίνονται φάουλ, ε ας το παρατήσουμε και να το ρίξουμε στο πάντελ. Ή ανικανότητα είναι ή κάτι άλλο αυτό που συνετελέστηκε σε εκείνη την απόφαση.
Ο ΑΡΗΣ «έπνιξε» την ΑΕΚ μέσα στην ενέργειά του και στον άξονά της
Παρότι ο ΑΡΗΣ δεν κέρδισε, παρότι η διαιτησία… τίναξε το ματς στον αέρα, είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που υπάρχουν πολλά θετικά να ειπωθούν για την απόδοση τού.
H αλήθεια για την εικόνα της ομάδας κρύβεται σε μία ατάκα του Χιμένεθ… «Οι παίκτες έκαναν ό,τι τους ζήτησα». Ηταν ο ορισμός της πειθαρχίας στο τακτικό πλάνο από τους ποδοσφαιριστές του Ανδαλουσιανού, θέτοντας ως βάση το στοιχείο που τους χαρακτήρισε και στο παιχνίδι Κυπέλλου κόντρα στον Παναιτωλικό. Ενέργεια, τρεξίματα και σωστό positioning το οποίο ήταν ένα από τα κέρδη.
Το πρώτο που έκανε ο ΑΡΗΣ ήταν να εξουδετερώσει τον άξονα της ΑΕΚ, ο οποίος του είχε δημιουργήσει πολλά προβλήματα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ειδικά οι Μόντσου, Ράτσιτς και Ρόουζ -δίχως να υστερούν οι υπόλοιποι- έκαναν αρκετή… βρώμικη δουλειά και δεν άφησαν το αγαπημένο παιχνίδι της Ένωσης. Να περάσει δηλαδή κάθετες μπάλες στην περιοχή του Αθανασιάδη. Σε συνδυασμό με το πρέσινγκ ψηλά στην ανάπτυξη της ΑΕΚ, η ομάδα του Νίκολιτς αποσυντονίστηκε ακόμη περισσότερο από αυτό που είχε υποστεί ελέω διακοπής και έλλειψης ρυθμού. Ένα πλεονέκτημα που είχε ο ΑΡΗΣ λόγω Κυπέλλου, παίζοντας παράλληλα έξυπνα και όχι αμυντικά. Βγήκε μπροστά, πήρε ρίσκα και μέσα από αυτή τη διαδικασία κυριάρχησε στο δεύτερο ημίχρονο με μόνο μία αλλαγή, την ώρα που ο Νίκολιτς έκανε τέσσερις… αλλά τζίφος.
Ο ΑΡΗΣ μπορεί να μην βρήκε νίκη ψυχολογίας πριν τη Λεωφόρο. Τονώθηκε, όμως, με μπόλικη ψυχολογία από την απόδοσή του κόντρα σε μία ομάδα όπως η ΑΕΚ και την σταθερή βελτίωση την οποία παρουσιάζει. Τον γεμίζει με αυτοπεποίθηση που ήδη υπάρχει και θα τη χρειαστεί την επόμενη Τετάρτη στο ματς που κρίνει στόχο κόντρα στον Παναθηναϊκό.
