Το να βλέπεις τον ΑΡΗ να εμφανίζει στα πλέι οφ σημάδια ποδοσφαιρικής βελτίωσης και σταθερότητας, έχει την αξία του μετά από μία κανονική διάρκεια αστάθειας. Αυτή η αστάθεια όμως που σημάδεψε όλη την χρονιά, ναι μεν μπορεί να περιοριστεί αλλά όχι και να εξαλειφθεί.
Ούτε ο Μαρίνος Ουζουνίδης είναι ο Χουντίνι, ούτε το ρόστερ θεωρείται ξαφνικά αγγελικά πλασμένο. Οπότε η χθεσινή μέτρια εικόνα με τον Ατρόμητο δεν προκαλεί έκπληξη, όσο ευχάριστη είναι εκείνη η έκπληξη της νίκης υπό αυτές τις συνθήκες.
Ένας ΑΡΗΣ που ήταν μία ταχύτητα κάτω σχεδόν σε όλα, συγκριτικά με τον ΟΦΗ. Στην ενέργεια, στην κυκλοφορία της μπάλα, στη δημιουργία των τελευταίων. Αυτό έγινε επειδή δεν ήταν τόσο καλά αλλά εξαιτίας της καλής προσέγγισης του Ατρομήτου και το διάβασμα του Πάμπλο Γκαρσία, τον οποίο δεν θα μειώσουμε ελέω των λαϊκισμών στους οποίους θα πάμε αργότερα.
Ο Ατρόμητος περιόρισε τον ΑΡΗ ποδοσφαιρικά… αλλά όχι τη νοοτροπία του
Οι Περιστεριώτες εντόπισαν το ίδιο πρόβλημα με την Τρίπολη. Ανέβασαν τις γραμμές τους ψηλά, με επίκεντρο το μεσαίο τρίτο, πίεσαν πάνω στην ανάπτυξη του ΑΡΗ και του δυσκόλεψαν το κατέβασμα της μπάλας, απόντος εκείνο του παίκτη στον άξονα που αναλάμβανε το κουβάλημα της μπάλας στα μεσοδιαστήματα. Ακόμα και όταν ο ΑΡΗΣ έσπαγε την πρώτη γραμμή άμυνας του αντιπάλου, ο τελευταίος χαμήλωνε γρήγορα και δεν έδινε χώρους, με την τριάδα του κέντρου του να κάνει καλή δουλειά.
Έτσι είχαμε ένα πρώτο ημίχρονο με κακό ποδόσφαιρο, λίγες φάσεις και κάπως έτσι συνεχίστηκε το ματς μετά το 45′, σε σημείο όλοι να συμβιβάζονται με την ιδεά της ισοπαλίας και τη μία “ζωή” που θα… έκαιγε ο ΑΡΗΣ. Μέχρι που ήρθε το γκολ του Γιάκουμπ Μπράμπετς και η επέμβαση… σαν γκολ από τον Χουλιάν Κουέστα στις καθυστερήσεις.
Ο Ατρόμητος μπορεί να “φρέναρε” το μομέντουμ με το οποίο μπήκε ο ΑΡΗΣ στα πλέι οφ, αλλά δεν λύγισε την αποφασιστικότητα και την οοτροπία του. Μία νοοτροπία που παραμένει work in progress αλλά χθες κράτησε ζωντανή την επιμονή της ομάδας και την προσπάθειά της να παραμείνει σε θέση ισχύος για την 5η θέση.
Θα υπάρχουν και τέτοιες νίκες στο ποδόσφαιρο και έχουν πολύ μεγάλη αξία. Καμία ομάδα δεν είναι ρομπότ να παίζει κάθε εβδομάδα το ίδιο, πόσο μάλλον ο φετινός ΑΡΗΣ. Τέτοιες νίκες είναι αυτές που ενισχύουν το μέταλλο μίας ομάδας, τη νοοτροπία της και την κάνουν να πιστεύει ακόμα περισσότερο στις δυνατότητές της. Οτι ακόμα και σε τέτοια μέρα, μπορεί να βρει τον τρόπο για να πάρει αυτό που χρειάζεται. Αρκεί να μην βάλει κάτω από το χαλάκι τα προβλήματα που παρουσίασε. Οχι ότι υπάρχει περίπτωση ο Ουζουνίδης να επιτρέψει κάτι τέτοιο…
Πλέον ο ΑΡΗΣ θέλει τέσσερις βαθμούς στα επόμενα δύο ματς, δίχως να τον νοιάζουν τα αποτελέσμαστα του Αστέρα. Ισως και λιγότερους, ανάλογα με το ματς των Αρκάδων στο “Γεντί Κουλέ”. Οπως και να’ χει, η 5η θέση μοιάζει σαν τελειωμένη υπόθεση που απλά χρειάζεται μία ακόμη δόση σωστής διαχείρισης από όλο τον οργανισμό.
Για τον Γκαρσία έχουμε πει αρκετά από χθες, γράψαμε επίσης. Γροθιές, χειρονομίες, χαρακτηρισμοί και γενικά συμπεριφορές που τον συνοδεύουν τόσα χρόνια στην Ελλάδα και μαρτυρούν το ήθος… που δεν έχει στα γήπεδα. Ας αφήσει λοιπόν τα μαθήματα ηθικής όταν ο ίδιος παίρνει τον δρόμο του λαϊκισμού για τους δικούς του σκοπούς. Έχει δίκιο για τη μητέρα του, αλλά είναι προπονητής και πρέπει να δίνει το παράδειγμα. Οχι να γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή. Αν και στο γήπεδο της Θεσσαλονίκης όπου αγωνοζόταν για χρόνια, δεν είχε θέματα οταν οι ύβρεις ήταν για άλλους…
