Αν υπάρχει ένα συνθέτης, στον οποίον το οπαδικό κίνημα της Ελλάδας, οφείλει πολλά από τα συνθήματα που ακούγονται στα ελληνικά γήπεδα, αυτός είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης έφυγε χθες από τη ζωή.
Ωστόσο, όπως έχουμε πει, τέτοιοι άνθρωποι που έχουν αφήσει τόσο έντονο το αποτύπωμά τους σε αυτό τον κόσμο, δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα.
Δεν μπορούν να ξεχαστούν έτσι εύκολα
Πόσο περισσότερο ο Δ. Σαββόπουλος ο οποίος μας άφησε ένα μεγάλο πλούτο και μία ανεκτίμητη κληρονομιά, με σπουδαία μουσικά δημιουργήματα.
Ποιο να θυμηθώ και ποιο να γράψω.
«Θαλασσογραφία», «Ζεϊμπέκικο (με αεροπλάνα και βαπόρια)», «Ας κρατήσουν οι χοροί», «Συννεφούλα», «Σαν τον καραγκιόζη», «Παράγκα (στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει)», «Καλοκαίρι», «Δημοσθένους λέξεις (σα βγω απ αυτή τη φυλακή)», «Μη μιλάς άλλο για αγάπη», «Η πλατεία ήταν γεμάτη», «Σου μιλώ και κοκκινίζεις», «Πως να κρυφτείς απ΄τα παιδιά»… κλπ κλπ
Σπουδαία τραγούδια, που άφησαν εποχή.
Ωστόσο υπάρχει ένας ακόμη λόγος για τον οποίον ο θρυλικός «Νιόνιος» δεν θα ξεχαστεί.
Γιατί εδώ και δεκαετίες, ακούγεται κάθε Κυριακή (και όχι μόνο) στα ελληνικά γήπεδα!
Είναι απίστευτο το πόσα συνθήματα έχουν βγει, πάνω στο τραγούδι «σαν τον καραγκιόζη» και στο στίχο που λέει :
«Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι, σαν τον καραγκιόζη…»
Το ίδιο και με την «συννεφούλα» και τον στίχο του ρεφρέν:
«Κι ένα βράδυ, κι ένα βράδυ, βράδυ, αχ καρδούλα μου Διώχνω ξαφνικά τη συννεφούλα μου Δεν αντέχω, δεν αντέχω άλλο πια να με γελάει Μ’ αγαπάει τη μια, την άλλη με ξεχνάει»
Δεν έγραψα τυχαία ότι το οπαδικό κίνημα όλων των ελληνικών ομάδων, χρωστάει πολλά στο Διονύση Σαββόπουλο, καθώς τραγούδια του αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για να βγουν γνωστά και χιλιοτραγουδισμένα συνθήματα της κερκίδας.
Συνθήματα που τα έχουν τραγουδήσει εκατομμύρια Έλληνες οπαδοί και φίλαθλοι όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν θέλω να αναφερθώ σε συνθήματα άλλων ομάδων.
Θα γράψω για τα δικά μας.
Για την Αρειανή κερκίδα, όπου από τις αρχές της δεκαετίας του 80, στη συνέχεια τη δεκαετία του 90, αλλά και μέχρι και τις μέρες μας, έχει πάρει συνθέσεις και τραγούδια του αείμνηστου Διονύση Σαββόπουλου και τα έχει κάνει φοβερά συνθήματα, τα οποία έμειναν στην ιστορία.
Συνθήματα, τα οποία τα έχουν φωνάξει και τα έχουν τραγουδήσει δεκαετίες τώρα, εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί μας, στο Χαριλάου στο Παλέ, αλλά και σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας και σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, όπου κι αν αγωνίστηκε ο «θεός του πολέμου» και ο λαός του, τον ακολούθησε πιστά για να τον υποστηρίξει.
Προσωπικά, το πρώτο σύνθημα που θυμάμαι και μου έρχεται στο μυαλό, είναι από τις αρχές της δεκαετίας του 80.
Το τραγουδούσε ο λαός του ΑΡΗ, τόσο στο Χαριλάου όσο και στο Παλέ.
«ΑΡΗ Σ΄ΑΓΑΠΩ, ΑΡΗ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΝΑΣ, ΑΡΗ ΕΙΣΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΛΛΟΣ ΚΑΝΕΝΑΣ»
Ένα σύνθημα το οποίο βασίζεται στο τραγούδι του Σαββόπουλου
«σαν τον καραγκιόζη» και στο στίχο που ανέφερα παραπάνω
(«Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι, σαν τον καραγκιόζη…»).
Μάλιστα υπάρχει και μία παραλλαγή του συγκεκριμένου συνθήματος που μου έρχεται στο μυαλό και είναι σε έναν αγώνα μπάσκετ το Φλεβάρη του 1985.
Συγκεκριμένα ήταν ο ημιτελικός του ευρωπαϊκού κυπέλλου Κόρατς, με αντίπαλο την πανίσχυρη τότε, Βαρέζε.
Στις παραμονές του αγώνα, είχε τραυματιστεί ο Νίκος Γκάλης!
Ήταν ένα πολύ μεγάλο πλήγμα για την ομάδα, καθώς η απουσία του Νικ, αποδυνάμωνε πολύ την ομάδα, απέναντι σε εκείνο το μεγαθήριο της εποχής.
Όμως αυτό δεν μας είχε πτοήσει καθόλου.
Η παράφραση του συνθήματος, αποτύπωνε ακριβώς και σε όλη την μεγαλοπρέπεια, την πίστη του κόσμου προς την ομάδα, ότι μπορεί να τα καταφέρει.
«ΑΡΗ σ αγαπώ και χωρίς το Γκάλη, οι Ιταλοί θα πάρουνε του ΑΡΗ το π@…»
Αρκετά χρόνια μετά, το 1999, όταν παίξαμε στη Γενεύη, για τον επαναληπτικό του ΟΥΕΦΑ με αντίπαλο τη Σερβέτ, είχε γίνει μία πολύ ωραία εκδρομή από Ελλάδα και μαζί με τα αδέλφια από Γερμανία και γενικά από το εξωτερικό, είχαμε κάνει μία φοβερή κερκίδα μες στο «Λε Σαρμί».
Δυο χιλιάδες οπαδοί του ΑΡΗ, είμασταν εκεί και είχαμε δώσει την ψυχή μας και τη φωνή μας υποστηρίζοντας την ομάδα, στην προσπάθεια για πρόκριση, μέσα στη Γενεύη.
Τελικά η πρόκριση είχε έρθει κι έγινε με μια επική ανατροπή και μάλιστα με δέκα παίκτες!
Το σύνθημα όμως που δονούσε την ατμόσφαιρα εκείνη τη μέρα κι έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό όλων μας, ποδοσφαιριστών και οπαδών, ήταν αυτό που βγάλαμε εν πλω, στο πλοίο από Ηγουμενίτσα για Ιταλία και το οποίο βασίστηκε πάνω στη «συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου!
«ΕΕΕ, ΟΟΟ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ Σ ΑΓΑΠΩ ΣΤΗ Π….. ΤΗ ΓΕΝΕΥΗ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΩ ΤΟ ΔΙΠΛΟ…»
Δέκα χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβρη του 2010, σε μια ιστορική βραδιά για τον ΑΡΗ και το ελληνικό ποδόσφαιρο, θα γίνει μια μικρή παραλλαγή στο σύνθημα και αντί Γενεύη, ήταν η σειρά της Μαδρίτης…
Οι κερκίδες του «Βιθέντε Καλντερόν» σείονταν από 4.000 παθιασμένους Αρειανούς, που είχαν ζήσει ένα επικό διπλό και μία φοβερή πρόκριση επί της Ατλέτικο.
Αργότερα βγήκαν κι άλλα συνθήματα στο συγκεκριμένο ρυθμό
(«ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ
ΣΕ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΙΝΟΜΑΙ ΚΑΛΑ
ΑΡΗ ΟΛΕ Σ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ Σ ΑΚΟΛΟΥΘΩ
ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΙΑΤΡΕΥΤΩ…»)
Υπάρχουν κι άλλα τραγούδια, που έγιναν συνθήματα, αλλά δεν μπορούν να αποτυπωθούν ούτε καν με αποσιωπητικά…
Αυτός ήτανε λοιπόν ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Έναν άνθρωπο τον οποίο είχα την τύχη να τον γνωρίσω πριν μια δεκαετία περίπου, όταν είχε έρθει με το γιο του και είχαμε δει χώρους για να κάνει μία συναυλία.
Αυτή η μία ώρα που βρεθήκαμε, ήταν αρκετή για να καταλάβω ότι εκτός από σπουδαίος μουσικός και τραγουδοποιός, ήταν και ένας απλός, ευγενής και προσιτός άνθρωπος.
Διονύση Σαββόπουλε καλό ταξίδι.
Σε ευχαριστούμε για όλα.
ΥΓ: (ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟ)
Την ώρα που γράφεται το κείμενο, ο Μπόγκνταν Καράιτσιτς είναι παρελθόν. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη απόφαση, ήταν αναπόφευκτη. Του δόθηκαν ευκαιρίες. Δεν μπόρεσε.
Είπαμε, ο Σύλλογος είναι μεγάλος και ακόμη μεγαλύτερη και εύλογη, είναι η πίεση που υπάρχει.
Αυτό θα πρέπει να καταλάβουν στη διοίκηση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ.
Χωρίς επάρσεις και αλαζονικές συμπεριφορές, αλλά ταπεινά σοβαρά, με αγάπη και σεβασμό στην ΙΣΤΟΡΙΑ που έχτισε αυτό το οικοδόμημα και στο ΛΑΟ, που έβαλε και βάζει πλάτη, με κάθε τρόπο.
Να φροντίσουν να οργανώσουν και να στελεχώσουν όπως πρέπει την εταιρία, αλλά πάνω από όλα, να εμπεδώσουν, ότι θα πρέπει να ισορροπηθεί η ορθολογική οικονομική πολιτική, με την παράλληλη αγωνιστική εικόνα και παρουσία της ομάδας.
Μια εικονα, για την οποία κανεις δεν ζητά παράλογα και ανέφικτα πράγματα, από τη πρώτη χρονιά.
Απαιτεί όμως μια εικόνα στην οποία αυτή η μεταβατικη χρονια του μπασκετικου ΑΡΗ, να έχει αξιοπρέπεια και να ανταποκρίνεται στις δεδομένες δυνατότητες που υπάρχουν.
