){kind=icon}
Υπάρχουν βραδιές που το σκορ είναι απλώς η κορνίζα. Το περιεχόμενο, όμως, είναι αυτό που πονάει. Στην Τρίπολη, ο ΑΡΗΣ δεν ηττήθηκε απλώς. Παρουσιάστηκε χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς την παραμικρή ένδειξη για το τι ήθελε να πετύχει. Δίχως εντάσεις και αντίδραση. Ούτε καν διάθεση. Κι αυτό δεν είναι απλώς απογοητευτικό. Είναι ανησυχητικό.
Η εικόνα του ΑΡΗ δεν ήταν απλώς θολή. Ήταν ακατανόητη. Όταν μια ομάδα δεν μπορεί να μεταδώσει ούτε το στοιχειώδες περί του πλάνου της, τότε το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό. Είναι υπαρξιακό. Γιατί χωρίς σχέδιο, δεν υπάρχει ούτε διάθεση, ούτε συνοχή, ούτε ταυτότητα. Ο ΟΦΗ, πληγωμένος αλλά αποφασισμένος, έμοιαζε να παίζει με αριθμητικό πλεονέκτημα. Ο ΑΡΗΣ, αντιθέτως, έδειχνε να περιμένει το σφύριγμα της λήξης για να ξεκινήσει το break των εθνικών ομάδων.
Αυτό το… ύφος, η έλλειψη πάθους, δεν είναι απλώς θέμα παικτών. Είναι και θέμα προπονητή. Ο Μανόλο Χιμένεθ δεν κατάφερε να εμφυσήσει στους ποδοσφαιριστές του τη σημασία του αγώνα. Κι αν αυτό ακούγεται υπερβολικό για επαγγελματίες, ας θυμηθούμε ότι χωρίς προπονητές, το ποδόσφαιρο θα ήταν απλώς μια χαοτική σύγκρουση ατομικών φιλοδοξιών. Με όλα τα ελαφρυντικά βεβαίως που έχει ο Ανδαλουσιάνος μιας και μπήκε σχεδόν… βίαια στην όλη διαδικασία, λόγω συνεχόμενων παιχνιδιών. Κι αυτό είναι πολλή μεγάλη αλήθεια.
Ο ίδιος ο Χιμένεθ, πριν το ματς, παραδέχτηκε τις απουσίες αλλά αρνήθηκε να τις χρησιμοποιήσει ως άλλοθι. Ο ΟΦΗ είχε κι εκείνος τις δικές του, και μάλιστα αντιμετώπισε νέες απώλειες εντός αγώνα. Το πρόβλημα δεν ήταν ποσοτικό. Ήταν πνευματικό. Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο γήπεδο σαν να μην ήθελε να είναι εκεί. Ο ΟΦΗ, αντιθέτως, μπήκε σαν να έπαιζε τελικό. Η διαφορά στη διάθεση ήταν τόσο κραυγαλέα, που επισκίασε κάθε άλλο στοιχείο. Κι ας υπάρχει τεράστια διαφορά ποιότητας.
Κι εδώ έρχεται το πιο ανησυχητικό σημείο: αυτή η αστάθεια δεν είναι καινούργια. Είναι επαναλαμβανόμενη. Ο ΑΡΗΣ είναι η ομάδα που σε κάνει να πιστεύεις ότι φέτος θα πάει μακριά, για να σε προσγειώσει με μια εμφάνιση που θυμίζει προετοιμασία Ιουλίου. Μέσα σε μία εβδομάδα, κατάφερε να δείξει το καλύτερο και το χειρότερο πρόσωπό του. Αυτή η ασυνέπεια δεν είναι απλώς αγωνιστική. Είναι νοοτροπιακή.
Μετά το ματς, ο Χιμένεθ μίλησε για «ντροπή» και «οργή». Λέξεις δυνατές, αλλά φθαρμένες από την επανάληψη. Οι δηλώσεις δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέπεια, η μεθοδολογία, η μετάβαση από μια ομάδα με ελλείμματα νοοτροπίας σε μια ομάδα που μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα.
Ακόμη και τακτικά, ο προβληματισμός παραμένει, για κάποιες επιλογές, όπως του Μορουτσάν και του Σίστο στα άκρα ή του Βοριαζίδη στο “δέκα”. Κι εδώ βέβαια υπάρχει το ελαφρυντικό των απουσιών παικτών που θα μπορούσαν καλύψουν τα… κενά. Οι παραπάνω είναι λύσεις ανάγκης. Αλλά όταν λείπει η διάθεση, οι τακτικές λεπτομέρειες μοιάζουν πολυτέλεια.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι απλό: αν δεν θες να κερδίσεις, δεν θα κερδίσεις. Κι αυτός ο ΑΡΗΣ, στην Τρίπολη, δεν έδειξε να θέλει τίποτα.
Για να δείτε το βίντεο απενεργοποιήστε το adblock:
