Γράφοντας πέρσι το “Όσοι είναι μοναχοί”, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου άθελά του καθρεφτίζει τη μελαγχολία που διακατέχει τους οπαδούς του Άρη τα τελευταία 25 χρόνια.
“Καρφιά του ήλιου χτύπησα, να μην υποχωρήσει μπροστά στη νύχτα πού ’ρχεται αυτοκρατορικά”.
Όχι απλά ο κόσμος του ΑΡΗ, αλλά όλη η μπασκετική κοινότητα έχει το βλέμμα της στη νύφη του Θερμαϊκού. Άλλοι από χαρά γιατί έχουν ζήσει την εποχή που ο μπασκετικός ΑΡΗΣ επισκίαζε τα πάντα. Άλλοι γιατί… είναι στεναχωρημένοι με την κατσίκα του γείτονα. Δεν είναι ΟΠΕΚΕΠΕ εδώ.
Καμιά φορά γράφουμε κείμενα που δεν έχουν καν νόημα όταν υπάρχουν εικόνες σαν την χθεσινή. Η μαμά πατρίδα είναι… αμείλικτη και παρότι τα τελευταία πέντε χρόνια δεν έχω χάσει λεπτό από την καθημερινότητα του ΑΡΗ, δεν είχα την χαρά να παρευρεθώ χθες σε ένα γήπεδο που έλαμπε από χαρά.
Δεν ξέρω πού θα πάει όλο αυτό αλλά ξέρω ότι χτίζεται κάτι καλό. Η σοβαρότητα και η τυπικότητα του Νίκου Ζήση με κάνει να σκέφτομαι θετικά. Αυτό που θα κριθεί είναι το πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά θα φτιαχτεί μια ομάδα από το μηδέν.
Η πρώτη επιλογή του ΑΡΗ είναι ξένος τεχνικός, κυρίως με δίψα για διάκριση. Ταιριάζει στο όλο κόνσεπτ, ενός οργανισμού που πάντα είναι έτοιμος να εκραγεί. Μου αρέσει να λέω «χαμηλά η μπάλα» αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση το μόνο μου φρένο είναι το να… μη βγαίνουμε εκτός πραγματικότητας.
Η πεμπτουσία των πραγμάτων είναι η χαρά και η ικανοποίηση του φιλάθλου. Η προσμονή και ο πανηγυρισμός, οι δύσκολες βραδιές και η ατάκα του ενός – γιατί πάντα υπάρχει ένας- ότι «πάμε ρε μάγκες, μη μασάτε».
Ο νέος επενδυτής του ΑΡΗ δεν έχει το αλάθητο, ούτε περιμένω… λαγούς και πετραχήλια. Αν φτιαχτεί μεθοδικά, η επόμενη μέρα θα έχει όλα τα βλέμματα επάνω της.
Ο παροπλισμένος Αυτοκράτορας, ετοιμάζεται να μηδενίσει το κοντέρ των χρεών και να αρχίσει να δαγκώνει. Αισιόδοξος δεν είμαι σε καμία περίπτωση στην Ελλάδα των… αιωνίων, των τοξικών προέδρων, της ΕΟΚ και των ανέμελων σφυριχτρών.
Για εμένα πάντως, η ομάδα των Παπαγεωργίου, Αρβανίτη και Ρουσιαμάνη, θα έχει ειδική μνεία τα επόμενα χρόνια. Η καμένη Γη μετατράπηκε σε εύφορη και ο σπόρος φυτεύτηκε για τα καλά τελευταία.
Τέλος, η κραυγή «άιντε ρε νύχτα κουρελού, ξεθώριασε και σβήσε και τα πουλιά, οι θύμησες, να φύγουνε κι αυτά» είναι μια προτροπή για το τέλος της περιόδου της παρακμής. Η νύχτα, που έμοιαζε πανίσχυρη και αμετάκλητη, καλείται πλέον να παραχωρήσει τη θέση της στην αυγή.
