Τα φιλικά προετοιμασίας είναι ίσως οι αγώνες με το μικρότερο ενδιαφέρον σε ό,τι αφορά το αποτέλεσμα. Οι προπονητές δεν κοιτούν το σκορ στον πίνακα, αλλά το αν αρχίζουν να βγαίνουν μέσα στο γήπεδο όλα εκείνα που δουλεύονται καθημερινά στις προπονήσεις. Οι αυτοματισμοί, οι συνεργασίες, οι αποστάσεις, η ένταση, η νοοτροπία. Αυτά είναι τα πραγματικά… γκολ του καλοκαιριού.
Κάπως έτσι πρέπει να δει κανείς και το 3-0 του ΑΡΗ με την ομάδα που παρέταξε η Αταλάντα στην U23. Όχι ως μια νίκη που λέει πολλά από μόνη της, αλλά ως μια εμφάνιση που επιτρέπει στους ανθρώπους της ομάδας να νιώθουν μια ικανοποίηση, αλλά με μέτρο.
Υπήρξαν αρκετά σημεία αναφοράς. Η συνεργασία του Κουαμέ με τον Καντεβέρε στην επίθεση έδειξε από πολύ νωρίς ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ένα δυνατό όπλο. Οι δύο τους έβγαλαν χημεία, κινήθηκαν σωστά στους χώρους κι έδωσαν την αίσθηση πως όσο περνά ο χρόνος θα γίνονται ακόμη πιο αποτελεσματικοί.
Την ίδια στιγμή, η ποιότητα των Φαντιγκά, Γκαρέ και Ράτσιτς ήταν εμφανής. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές που μπορούν να ανεβάσουν επίπεδο το παιχνίδι του ΑΡΗ με μία τους ενέργεια, ενώ συνολικά η μεσοεπιθετική γραμμή δείχνει να διαθέτει πολλές λύσεις, διαφορετικά χαρακτηριστικά και επιλογές.
Από τα πιο ευχάριστα στοιχεία της αναμέτρησης ήταν και η παρουσία του 18χρονου Ματάρ Τιαμ. Ένας στόπερ με εντυπωσιακά σωματικά προσόντα, αριστερό πόδι, ταχύτητα και όλα εκείνα τα στοιχεία που σε κάνουν να πιστεύεις ότι υπάρχει σημαντικό περιθώριο εξέλιξης. Είναι ξεκάθαρο πως παραμένει ακόμη «άγουρος» και χρειάζεται χρόνο, όμως το ταλέντο του δύσκολα περνά απαρατήρητο. Το ίδιο ισχύει και για τους νεαρούς Κάμτση και Αντωνιάδη, οι οποίοι άφησαν θετικές εντυπώσεις και έδειξαν ότι μπορούν να διεκδικήσουν τον δικό τους ρόλο στην πορεία. Να μην αδικήσω τους Χαρούπα και Παπασαραφιανό. Φιλότιμη η προσπάθειά τους, παίζοντας ως δεξί και αριστερό μπακ, που δεν είναι οι θέσεις τους.
Όσο για τον Ντιαλό, νέο πρόσωπο στην ομάδα, προφανώς θέλει χρόνο. Είναι γρήγορος όμως και φαίνεται πως αυτό είναι ένα από τα μεγάλα του προσόντα. Ίσως το πιο μεγάλο.
Φυσικά, καλό είναι να μην παρασυρόμαστε. Το επόμενο φιλικό απέναντι στη Μόντσα αναμένεται να προσφέρει πολύ πιο αξιόπιστα συμπεράσματα, καθώς ο βαθμός δυσκολίας θα είναι σαφώς υψηλότερος και οι απαιτήσεις διαφορετικές. Εκεί θα φανεί σε μεγαλύτερο βαθμό πού ακριβώς βρίσκεται ο ΑΡΗΣ σε αυτή τη φάση της προετοιμασίας.
Παρ’ όλα αυτά, όσο κι αν οι προπονητές δικαιολογημένα δεν στέκονται στο αποτέλεσμα, δύσκολα μπορεί να μην… σκάσεις ένα χαμόγελο βλέποντας την εικόνα που παρουσίασε ο ΑΡΗΣ. Η ομάδα δείχνει να έχει ποιότητα και κυρίως να διαθέτει βάθος σε θέσεις όπου πέρσι υπήρχαν σημαντικά ζητήματα.
Και το πιο αισιόδοξο; Η εικόνα αυτή διαμορφώθηκε χωρίς να αγωνιστούν καθόλου οι Παλάσιος, Μπασίρου και Γαλανόπουλος και φυσικά ο Χόνγκλα, που δεν είναι καν στην Ιταλία. Παράλληλα, είναι δεδομένο ότι η απόκτηση ενός βασικού αριστερού μπακ και ενός βασικού κεντρικού αμυντικού θα ανεβάσει ακόμη περισσότερο το επίπεδο της ομάδας και θα συμπληρώσει το παζλ που χτίζεται.
Το καλοκαίρι είναι ακόμη μπροστά. Οι πραγματικές δοκιμασίες θα έρθουν αργότερα. Δεν θέλει υπερβολικό ενθουσιασμό, ούτε τελείως… κάτω την μπάλα. Υπομονή θέλει και προφανώς κάποιες ακόμη κινήσεις ενίσχυσης.
