Η ώρα έφτασε. Η προετοιμασία τελείωσε, τα φιλικά μπήκαν στην άκρη, τα «θα δούμε» έγιναν «τώρα αρχίζουμε» και ο ΑΡΗΣ μπαίνει πλέον στην πραγματική ζωή της σεζόν. Εκεί όπου δεν υπάρχουν δοκιμές, αλλά αγώνες που μετρούν. Και κάπως έτσι, η πρεμιέρα δεν είναι απλώς η πρώτη αγωνιστική. Είναι η πρώτη γεύση.
Το καλοκαίρι είχε από όλα. Νέα πρόσωπα, αρκετή δουλειά, αλλαγές, προσθήκες και μια γενικότερη αίσθηση ότι κάτι διαφορετικό προσπαθεί να χτιστεί. Όχι απαραίτητα κάτι που θα γίνει από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά κάτι που έχει τις προϋποθέσεις να αποκτήσει διάρκεια. Ο ΑΡΗΣ δεν ολοκλήρωσε απλώς ένα ρόστερ. Προσπάθησε να βάλει τις βάσεις για μια διαφορετική πραγματικότητα, όχι εικονική.
Και σε αυτή την προσπάθεια, το όνομα του Ρίτσαρντ Σιάο έχει τη δική του σημασία. Όχι μόνο επειδή βρίσκεται πίσω από ένα διαφορετικό μοντέλο και μια νέα εποχή για τον σύλλογο, αλλά κυρίως επειδή μαζί του συνοδεύεται ένα πράγμα που έλειψε σε αρκετές περιπτώσεις τα προηγούμενα χρόνια: η αίσθηση ότι υπάρχει όραμα και η τεχνογνωσία να γίνει το όραμα πράξη. Ότι η κουβέντα δεν περιορίζεται μόνο στο επόμενο παιχνίδι, αλλά κοιτάζει και λίγο πιο μακριά.
Βέβαια, τα όνειρα είναι ωραία, αλλά το μπάσκετ δεν παίζεται στα χαρτιά. Παίζεται στο παρκέ. Εκεί θα φανεί αν η ομάδα μπορεί να μετατρέψει τη δουλειά της προετοιμασίας σε εικόνα, ενέργεια, αποτελέσματα και κυρίως, σε μια σχέση εμπιστοσύνης με τον κόσμο της.
Γι’ αυτό και η πρεμιέρα έχει τη δική της γοητεία. Είναι το πρώτο κανονικό βήμα ενός δρόμου που κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού ακριβώς θα οδηγήσει. Είναι το σημείο όπου αφήνεις πίσω τις δοκιμές και αρχίζεις να γράφεις την ιστορία της σεζόν.
Και εδώ έρχεται το… amuse bouche. Η πρώτη μικρή γεύση πριν από το κυρίως πιάτο. Η πρεμιέρα είναι ακριβώς αυτό. Μια πρώτη εικόνα, ένα πρώτο δείγμα, μια μικρή πρόγευση για όσα ο ΑΡΗΣ θέλει να παρουσιάσει φέτος.
Το κυρίως πιάτο, όμως, τώρα αρχίζει να σερβίρεται.
