Τα πρώτα δείγματα γραφής έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους για τον μπασκετικό ΑΡΗ. Προσωπικά είχα την ευκαιρία να δω από κοντά τα δύο παιχνίδια στα «Μαυροσκούφεια», με το δια ζώσης να είναι πάντα διαφορετικό από την οθόνη της τηλεόρασης σε τέτοιες περιπτώσεις.
Είναι υπερβολικά νωρίς στη σεζόν για το οποιοδήποτε συμπέρασμα, αλλά μοιάζει να υπάρχει ένα μοτίβο. Ο Μπράις Τζόουνς έχει πάρει τα «κλειδιά» του δημιουργού στο σπίτι του. Ο Αμερικανός είναι σίγουρα ο ξένος με τη μεγαλύτερη «ενσωμάτωση» στα θέλω του προπονητή του, σε αυτό το σημείο της σεζόν. Η ταχύτητα εκτέλεσης τον χαρακτηρίζει, με όλες τις «μπάλες» να περνάνε από τα χέρια του. Άξιος συμπαραστάτης του ο Ρόνι Χάρελ, που έκανε απλά… skip την περσινή σεζόν και συνεχίζει απ’ όπου σταμάτησε με τη φανέλα των «Κιτρινόμαυρων».
Ο Μπόγκνταν Καράισιτς έχει δείξει ότι δε θα φοβηθεί να δώσει «heavy minutes» στους βασικούς του, εφόσον του επιτρέπει η κατάσταση τους αγωνιστικά, καθώς για το κάθε τι που συμβαίνει υπάρχει και η απαραίτητη μέτρηση που το επιτρέπει. Η ανάρρωση του Πουλιανίτη και η σταδιακή επιστροφή του Μποχωρίδη, θα αφαιρέσουν χρόνο από την βασική τριάδα των γκαρντ.
Υπάρχει η τακτική του διαμοιρασμού χρόνου σε παίκτες προκειμένου να βρουν όλοι ρυθμό, αλλά υπάρχουν και οι αυτοματισμοί που πρέπει να δημιουργηθούν για να μπορέσει η ομάδα να ανταπεξέλθει ως τον Φεβρουάριο που οι ρυθμοί αγώνων θα είναι… παλαβοί.
Θεωρώ δεδομένο ότι ο ΑΡΗΣ θα προχωρήσει σε ενίσχυση στο ρόστερ του. Νομίζω πως θα το έκανε ακόμα και αν ο Γιώργος Τανούλης δεν τραυματιζόταν σοβαρά. Είναι πραγματικά μεγάλη η ατυχία του παιδιού. Τόσο καιρό ερχόταν στο Παλαί και το «Κλ. Βικελίδης» και σκαρφάλωνε στις κερκίδες, γινόταν ένα με τον κόσμο. Δεν τον φοβάμαι όμως, έχει θέληση και κίνητρο, παράλληλα με όλα όσα πρέπει να φέρει εις πέρας προκειμένου να πατήσει στη σάλα του αγαπημένου του γηπέδου.
Στο δικό μου το μυαλό, υπάρχει ένα κενό στους «ημίψηλους». Μόλις μερικά 24ωρα μετράει στη Θεσσαλονίκη ο Νίκος Ζήσης, ο οποίος και κατά την διάρκεια του Ευρωμπάσκετ ενημερωνόταν καθημερινά για τα πεπραγμένα της ομάδας.
Νομίζω πως ούτε ο GM των «Κιτρινόμαυρων», ούτε το τεχνικό τιμ βιάζεται. Εδώ καλά-καλά οι παίκτες δεν έχουν μάθει τον ρόλο τους μέσα στο παρκέ.
Δεδομένα το ρόστερ χρειάζεται χρόνο και ώρες πτήσεις. Δεν φοβάμαι καθόλου τον Φορμπς. Δεν του βγαίνουν τα παιχνίδια προς το παρόν, αλλά έχει την ποιότητα να «λυθεί» σταδιακά. Είναι απλό. Σε ποδοσφαιρικούς όρους ο Αμερικανός είναι «πάρε-βάλε». Χρειάζεται χρόνος για να δει πώς τον αντιμετωπίζουν οι αντίπαλες άμυνες και πως μπορεί να τις αποφεύγει μέσα από το σύστημα, καθώς δεν έχει τα ίδια κενά απέναντι του που έβρισκε στο ΝΒΑ.
Από την άλλη, το γεγονός ότι έπαιζε στο ΝΒΑ δεν τον κάνει… μάγο. Δεν είναι περίπτωση Ναν (τυχαίο παράδειγμα), που δημιουργεί για τον εαυτό του, ψάχνει την επαφή και φτάνει ως το καλάθι. Σε αυτό τον ρόλο είναι οι Μήτρου-Λονγκ και Τζόουνς.
Το κλίμα παραμένει θετικό, εντός και εκτός παρκέ. Το δίδυμο των Διακογιάννη-Αντωνιάδη είναι αρκετά ενεργό, με την στελέχωση της ομάδας να συνεχίζεται σταθερά. Είναι πασιφανές ότι εκτός από τα αγωνιστικά πεπραγμένα, ο στόχος είναι το Brand του ΑΡΗ να γιγαντωθεί. Είναι απαραίτητο να «εξαργυρωθεί» ο ενθουσιασμός που υπάρχει, με τους «Κιτρινόμαυρους» να γίνονται ακόμα πιο ενεργοί στα social media.
Ασφαλώς αυτό θα έχει να κάνει και με τα αποτελέσματα μέσα στη σεζόν. Οι νίκες σε κάνουν Θεό και οι ήττες σε κάνουν να θέλεις να κατεβάσεις τον γενικό. Επιμένω πάντως πως η φετινή χρονιά είναι άκρως μεταβατική. Αυτό ισχύει τόσο εντός, όσο εκτός παρκέ. Είναι πολλά τα new entries. Χρειάζεται τεχνογνωσία, πλάνο, ευνοϊκές συγκυρίες και φυσικά χρήμα. Λάθη θα γίνουν, η αντίδραση σε αυτά θα κρίνει το ταβάνι.
Λίγη υπομονή ακόμα και η σεζόν ξεκινάει και ευελπιστώ να τα λέμε πιο συχνά απ’ αυτή εδώ την στήλη.
Υ.Γ. Νομίζω πως ήρθε η ώρα της επιστροφής στη μεγάλη κατηγορία και για το τμήμα Γυναικών του ΑΡΗ. Συντελείται σημαντική δουλειά, κυρίως με αθλήτριες που μπορούν να αποτελέσουν μέλος της ομάδας και τα επόμενα χρόνια. Ιδανικό ότι οι αγώνες είναι κατά κύριο λόγο τα πρωινά της Κυριακής στο Παλέ.
Υ.Γ.2 Ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση. Σαν κάτι μέρες που ξυπνάς με ενθουσιασμό και στο πρώτο τέταρτο έχει πέσει το φλιτζάνι με το καφέ και τα έχει κάνει όλα άνω-κάτω. Αν ο Χιμένεθ, μετά το μήνα του μέλιτος, καταφέρει να παρουσιάσει μια συμπαγή ομάδα, τότε ο χειμώνας θα κυλήσει ομαλά.
