Πόσο ανάγκη είχαμε ρε φίλε να σκάσουμε ένα χαμόγελο. Πόσους μήνες το περιμέναμε. Πόσες δεκάδες ημερών από την τελευταία φορά που φύγαμε χαρούμενοι από το «Κλεάνθης Βικελίδης»…
Ολος ο οργανισμός του ΆΡΗ είχε ανάγκη το χθεσινό. Οχι ότι μακροπρόθεσμα θα αλλάξει κάτι στην κοσμοθεωρία του Αρειανού η νίκη επί του Βόλου. Πάλι η χρονιά είναι αποτυχημένη, πάλι η ανάγκη για αλλαγή σκυτάλης στο ιδιοκτησιακό είναι απαίτηση όλων πλέον. Αλλά ρε φίλε, είχαμε χαρμανιάσει τόσο καιρό δίχως μία νίκη.
Η τελευταία, άλλωστε, πάντα προσφέρει ένα θετικό συναίσθημα στον οπαδό, όποια και να είναι η γενικότερη ατμόσφαιρα. Το χθεσινό ήταν ένα… ξεχαρμάνιασμα. Ένα ξέσπασμα. Ένα αίσθημα ανακούφισης και παράλληλα ένα απόγευμα στο οποίο τα δεδομένα για το 5-8 άλλαξαν άρδην.
Ξανά στο χέρι του δια πυρός, σιδήρου… και Πολυχρόνη
Ο ΑΡΗΣ γνώριζε πριν τη σέντρα του χθεσινού αγώνα ότι ο Λεβαδειακός χάνει στην Κρήτη και έτσι η ευκαιρία ανοιγόταν μπροστά του. Αυτό, ωστόσο, δεν έπαιξε τόσο μεγάλο ρόλο στον aggressive τρόπο με τον οποίο μπήκε στο ματς, σε σημείο που δεν άφηνε τον Βόλο να πάρει ανάσα.
Το πλάνο βγήκε όπως ακριβώς το είχε ο Γρηγορίου στο μυαλό του. Επέλεξε ένα σχήμα υψηλών εντάσεων -για αυτό και ο Ρόουζ- πίεσε αρκετά και έτσι ο Βόλος δεν άλλαζε παραπάνω από 3-4 πάσες, με αποτέλεσμα ειδικά το πρώτο 20λεπτό να είναι ένας επιθετικός μονόλογος του ΑΡΗ. Μέχρι που στο 40′ ο Πολυχρόνης με τον Τζήλο αποφάσισαν να… τινάξουν το ματς στον αέρα. Και περιμένουμε να δούμε εάν θα οριστούν στα κοντά όταν δεν δίνεται το πεντακάθαρο πέναλτι πάνω στον Γκαρέ.
Μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις -για τα δεδομένα της φετινής σεζόν- είναι ότι ο ΑΡΗΣ… δεν έφαγε ψυχολογικά από τον «άγριο» και άδικο τρόπο με τον οποίο βρέθηκε σε πέντε λεπτά πίσω στο σκορ. Ηταν κομβικό να βρει γρήγορο γκολ στο δεύτερο μέρος και το κατάφερε, σε μία απόδοση δικαιοσύνης για τον Τίνο Καντεβέρε των τελευταίων αγώνων. Ένας παίκτης που όταν είναι υγιής κάνει τη διαφορά. Το βασικό τού πρόβλημα, όμως, είναι η εύθραυστη ποιότητα που διαθέτει. Όσο όμως είναι καλά, δεν θα βγαίνει από την ενδεκάδα. Ο Γρηγορίου παίρνει άριστά στη διαχείρισή του, όπως και στη… έμπνευση του «10ριού» Πέρεθ που έχει μεταλλαχθεί στα τελευταία δύο παιχνίδια. Οχι σε σημείο να πει κάποιος «πώ τί παικτάρα», αλλά πολύ καλύτερος από το μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν.
Η δικαίωση του προπονητή και το νέο stauts quo
Το χθεσινό ή ακόμα και τα τελευταία ματς ασχέτως αποτελέσματος, είναι η επιβεβαίωση της δουλειάς που γίνεται με τον Γρηγορίου τον τελευταίο μήνα. Με μεγάλο βαθμό δυσκολίας αλλά και ξεκάθαρη στόχευση στα προβλήματα της ομάδας από την πρώτη στιγμή. Επιθετική λειτουργία και φυσική κατάσταση. Ο Έλληνας τεχνικός είχε παραπάνω χρόνο το τελευταίο διάστημα για να αφοσιώσει εργατοώρες και στα δύο, με τα αποτελέσματα πλέον να είναι πιο έντονα.
Μία ακόμη ευκαιρία του δίνει η νέα διακοπή του πρωταθλήματος, πριν έρθουν τέσσερις αγώνες σε δύο εβδομάδες για να κρίνουν τα πάντα. Ο ΑΡΗΣ, όμως, μετά τα χθεσινά αποτελέσματα κρατάει πάλι την τύχη του στα χέρια του. Με το «4 στα 4» βγαίνει σίγουρα 5ος, ενώ μπορεί να χρειαστεί και κάτι λιγότερο ανάλογα με τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η εικόνα του μετά από καιρό δίνει ρεαλιστικές ελπίδες για να επιτευχθεί ένας αυτονόητος στόχος που φάνταζε δύσκολος κυρίως εξαιτίας της δικής του αγωνιστικής κατάστασης.
Μία αλήθεια που είπε χθες ο Μπάτσος, είναι κάτι που βοηθάει τον ΑΡΗ. Οτι, δηλαδή, οι ομάδες στο 5-8 παίζουν ανοικτά, δίνουν χώρους και αυτό ευνοεί μία ομάδα όπως οι «κιτιρνόμαυροι» που ακόμα ψάχνουν λύσεις στο τελευταίο τρίτο. Μία ακόμη αλήθεια, όμως, είναι ότι αυτά τα ματς των πλέι οφ έχουν σημαδευτεί από διαιτητικά… όργια και κυρίως σε βάρος του ΑΡΗ. Δεν είναι τυχαία τα… φαλτσοσφυρίγματα δύο σερί αγωνιστικές. Οπότε, δεν αποκλείεται να συνεχιστούν κιόλας.
