Η κουβέντα που έχει γίνει για τον άξονα του φετινού ΑΡΗ και την ανασταλτική λειτουργία του 4-4-2 είναι… κάμποση εδώ και αρκετές εβδομάδες.
Το κέντρο βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης λόγω της απόδοσης των δύο χαφ, που σε αρκετές περιπτώσεις πρέπει να δουλεύουν… για τρεις. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Χόνγκλα και Ράτσιτς.
Ωστόσο, σε μία βαθύτερη προσέγγιση του κέντρου, βγαίνουν και άλλα συμπεράσματα για το κέντρο τα οποία έχουν να κάνουν περισσότερο με την επιθετική παρουσία των δύο χαφ που έχουν πάρει… σπίτι τους τη φανέλα του βασικού.
Ο ΑΡΗΣ έχει λύσει το πρόβλημα στο σκοράρισμα τον τελευταίο μήνα, αλλά ακόμα δεν έπαιρνε αυτά που θα ήθελε -ίσω και αυτά που θα έπρεπε- από τους μέσους του στο σκοράρισμα. Δύο μέσοι οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι έχουν το γκολ και ειδικά ο Ούρος Ράτσιτς.
Τα σουτ του Σέρβου έξω από την περιοχή εξελίχθηκαν πέρυσι σε… signature move για τον ίδιο, ξεκινώντας εντυπωσιακά φέτος και στην προετοιμασία με έξι γκολ. Παρόλα αυτά και ενώ έχει δοκιμάσει να σκοράρει εννέα φορές έξω από την περιοχή, έχει βρει μόνο ένα γκολ από πέναλτι. Και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν βρίσκει φέτος το ίδιο κατάλληλες συνθήκες για να δοκιμάσει το πόδι του, αφού υπάρχει και καλύτερο διάβασμα πάνω του από τους αντιπάλους. Εκεί που το ισορροπεί βέβαια είναι στον τομέα της δημιουργίας με τέσσερις ασίστ και συνολικά με εμπλοκή σε πέντε γκολ από τα 16 της ομάδας. Άρα το 1/3.
Το ελαφρυντικό του Χόνγκλα από την άλλη είναι ότι άργησε να μπει στο κλίμα αφού είχε αρκετό έδαφος να καλύψει, όντας περισσότερο επιφορτισμένος με το κομμάτι της άμυνας εξαιτίας του 4-4-2. Κάτι που δεν του επιτρέπει να είναι τόσο απελευθερωμένος επιθετικά, με μέσο όρο μόλις 1 τελική ανά παιχνίδι.