Χθες το βράδυ στο «Κλεάνθης Βικελίδης» δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Ήταν μια εμπειρία που σε κάνει να θυμάσαι γιατί αγαπάς το ποδόσφαιρο, γιατί συνεχίζεις να πηγαίνεις στο γήπεδο ακόμη κι όταν η ομάδα σε πονάει.
Το αποτέλεσμα ήταν καλό, μια σημαντική και αναγκαία νίκη του ΑΡΗ για πολλούς λόγους. Το ματς έμοιαζε να κυλάει αργά, με νεύρα, με άγχος. Όλοι γύρω κοιτούσαν το ρολόι, λες και κάθε λεπτό ήταν αιώνας. Και τότε, στο 90’+7’, ήρθε η ισοφάριση. Ένα παγωμένο κύμα πέρασε από την εξέδρα: «Πάλι τα ίδια…».
Και όμως, δύο λεπτά αργότερα, ο Ντούντου έστειλε τον κόσμο, προσωρινά, στα ουράνια. Η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα και το γήπεδο σείστηκε. Αγκαλιές, φωνές και ορισμένα δάκρυα (ορκίζομαι δίπλα μου είδα άνθρωπο να κλαίει). Μια στιγμή λύτρωσης που τους έκανε όλους να ξεχάσουν για λίγο όλα τα προηγούμενα.
Δεν ήταν όμως όλα πανηγύρι. Η οργή του κόσμου ξεχείλισε. Συνθήματα κατά της διοίκησης, φωνές προς τους παίκτες. Η νίκη δεν έσβησε την πίκρα, δεν έκρυψε τα προβλήματα. Ήταν σαν να λέμε: «Ναι, κερδίσαμε, αλλά δεν ξεχνάμε». Η χαρά δεν ήταν καθαρή. Η νίκη ήταν εκεί, αλλά η εμπιστοσύνη έλειπε. Ο Άρης κέρδισε το παιχνίδι, όχι όμως και την ψυχή της εξέδρας.
Τι μένει
Φεύγοντας από το γήπεδο, ένιωθα ότι ζήσαμε μια βραδιά που συμπυκνώνει όλη την ιστορία του Άρη: πάθος, δράμα, ένταση, χαρά και θυμό μαζί. Μια ομάδα που μπορεί να σε ανεβάσει στα ουράνια και να σε ρίξει στα τάρταρα μέσα σε λίγα λεπτά. Η χθεσινή βραδιά ήταν σαν καθρέφτης: έδειξε όλα τα πρόσωπα του Άρη. Την αδυναμία, την πίεση, την οργή, αλλά και τη δύναμη να σηκώνεται την πιο κρίσιμη στιγμή. Το θηρίο είναι πληγωμένο, αλλά ζωντανό. Και μπροστά του έχει ντέρμπι, εκεί όπου θα φανεί αν μπορεί να γυρίσει την κατάσταση ή αν θα μείνει δέσμιο των λαθών του. Κρατάει τη νίκη, γιατί τη χρειαζόταν. Και τώρα, μπροστά τα ντέρμπι. Εκεί θα φανεί αν αυτή η βραδιά ήταν απλώς μια ανάσα ή η αρχή μιας πραγματικής αντίδρασης.
ΥΓ: Δεν μπορεί να υπάρξει καμία εξήγηση για την αντίδραση των ποδοσφαιριστών του ΑΡΗ στη φάση του φάουλ υπέρ της ΑΕΛ, που καταλήγει στο πέναλτι. Αντί να φάνε την μπάλα, να μην αφήσουν κανέναν να εκτελέσει γρήγορα, να κλωτσήσουν το τόπι κι ας δεχθούν κίτρινη κάρτα, πήγαν αν διαμαρτυρηθούν. Ή μάλλον υπάρχει εξήγηση. Απίστευτη αφέλεια, αλλά και δείγμα της μεγάλης πίεσης για αποτελέσματα. Πίεση βέβαια που δημιούργησε η ίδια η ομάδα και πρέπει, επιτέλους, να μάθει να την διαχειρίζεται.
ΥΓ2: Αυτονόητο ότι στα δύο ματς που έρχονται σε Κύπελλο και Πρωτάθλημα, η ΚΕΔ οφείλει να ορίσει ξένο διαιτητή, elite κατηγορίας.
