Στο Παγκρήτιο αναμετρήθηκαν δύο ομάδες με κοινό ζητούμενο, δηλαδή την εικόνα που θα παρουσίαζαν. Τελικά, ο ΑΡΗΣ ήταν εκείνος που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, χωρίς να απογοητεύσει.
Ο αποκλεισμός από την Ευρώπη είχε επηρεάσει τους «κιτρινόμαυρους». Αυτό είναι δεδομένο και δεν αλλάζει ακόμα και μετά τη χθεσινή νίκη. Μία αποτυχία που σε συνδυασμό με την κουβέντα για το ιδιοκτησιακό, δεν δημιουργεί το καλύτερο δυνατό κλίμα στον κιτρινόμαυριο οργανισμό. Το αντίθετο μάλιστα.
Αυτό βέβαια αφορά γεινικότερα το κλαμπ. Ειδικότερα για το αγωνιστικό, το βασικό ερώτημα ήταν πώς θα εμφανιστεί ο ΑΡΗΣ στο Παγκρήτιο. Ποιιά θα ήταν η νοοτροπία του μετά την απώλεια της Ευρώπης και τί θα έδειχνε εν όψει των τελευταίων αγώνων της σεζόν. Και η απάντηση της ομάδας… ήταν σωστή. Δεν έβγαλε εικόνα εγκατάλειψης ή αδιαφορίας. Αντίθετα, έδειξε ζωντάνια και διάθεση.
Οι «κιτρινόμαυροι» παρουσιάστηκαν σαν να μην είχε μεσολαβήσει τίποτα αρνητικό. Σίγουρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει, όμως η προσπάθεια του Μιχάλη Γρηγορίου να κρατήσει την ομάδα συγκεντρωμένη και μακριά από την αδιαφορία φαίνεται να αποδίδει. Η εικόνα βελτιώνεται παιχνίδι με το παιχνίδι και πλέον αυτό συνοδεύεται και από βαθμούς, που διατηρούν ζωντανό τον στόχο της 5ης θέσης. Για το γόητρο, για την ιστορία, για το «πρέπει» ενός συλλόγου όπως ο Άρης, ακόμη και εκτός Ευρώπης.
Είναι λογικό, βέβαια, ένα κομμάτι των φιλάθλων να εστιάζει αποκλειστικά στις διοικητικές εξελίξεις. Παρ’ όλα αυτά, όσο απογοητευτική κι αν ήταν η χρονιά, ένας οργανισμός που θέλει να θεωρείται υγιής οφείλει να έχει συνέχεια. Άσχετα που η τωρινή διοίκηση δεν πείθει ότι μπορεί όχι απλά να δώσει το κάτι παραπάνω αλλά έστω μία ποδοσφαιρικά υγιή κατάσταση.
Όσον αφορά το παιχνίδι, μπορεί να γίνει συζήτηση για την εικόνα του ΟΦΗ, όμως οι επιλογές του Κόντη έδειξαν ότι υπήρχε διάθεση να χτυπήσει το ματς και την 5η θέση. Απλώς, ο ΑΡΗΣ εκμεταλλεύτηκε καλύτερα το πρέσινγκ ψηλά που ζητά ο Γρηγορίου. Οι γηπεδούχοι χρειάστηκαν μισή ώρα για να απειλήσουν, ενώ ο ΑΡΗΣ είχαν ήδη βρει δίχτυα και ήλεγχε τον ρυθμό. Η εικόνα αυτή δεν διαφοροποιήθηκε ιδιαίτερα ούτε στο δεύτερο μέρος, παρά τη φάση του Φούντα στο δοκάρι. Ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε να «τελειώσει» νωρίτερα το παιχνίδι ή να πετύχει κι άλλο γκολ, αλλά δεν ήταν αποτελεσματικός στις τελικές προσπάθειες. Κάτι που, πάντως, αποτελεί πρόοδο σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, όταν δυσκολευόταν να δημιουργήσει φάσεις.
Αν συνυπολογίσει κανείς τα δύο γκολ από τα άκρα, την αμυντική σταθερότητα και τη συνολική προσέγγιση, γίνεται ακόμη πιο εμφανές το λάθος της καθυστερημένης αλλαγής στον πάγκο. Ο ΑΡΗΣ έχασε πολύτιμο χρόνο και δεν απέφυγε τη συνολική αποτυχία της σεζόν. Το ζητούμενο πλέον είναι να διδαχθεί από αυτό και να βάλει τέλος στα ίδια λάθη που επαναλαμβάνονται τα τελευταία χρόνια, εφόσον συνεχίσει με την ίδια διοικητική κατάσταση και δεν πάει σε μία επόμενη μέρα την οποία επιθυμεί και την οποία περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία όλος ο κιτρινόμαυρος οργανισμός.
