Ο Μανόλο Χιμένεθ παρουσίασε ένα διαφορετικό κέντρο κόντρα στον Λεβαδειακό. Οχι μόνο σε πρόσωπα αλλά και σε διάταξη. Ένα κέντρο το οποίο εξελίχθηκε και σε «κλειδί» για την εμφάνιση του ΑΡΗ, μέχρι να τα κάνει… μαντάρα στα τελευταία λεπτά της χθεσινής αναμέτρησης στο «Κλεάνθης Βικελίδης».
Ο Μαρτιν Χόνγκλα ήταν το σημείο αναφοράς από τη στιγμή που ξεκίνησε πρώτη φορά βασικός και προσέφερε ευελιξία σε δύο πράγματα. Αρχικά,να παίξει ο Χιμενεθ με 4-3-3 έχοντας δύο εσωτερικούς μέσους και κατά δεύτερο να απελευθερώσει τον Μόντσου που δεν χρειάστηκε να χαμηλώνει στα στόπερ αλλά έπαιξε περισσότερο κοντά στην αντίπαλη περιοχή .
Ο Ισπανός έδειξε πιο άνετα όταν πήρε μέτρα στον Μόντσου και συνδυάστηκε πολύ καλά με τον Ράτσιτς στο 2-1, έχοντας γενικότερα καλή παρουσία και προσφέροντας παράλληλα το πρεσάρισμα που ζητούσε ο Χιμένεθ.
Μία εικόνα που παρά το αποτέλεσμα… άρεσε. Έβγαλε κάτι θετικό και δημιουργεί την αισιοδοξία για ακόμα καλύτερη λειτουργία όταν ο Χόνγκλά θα είναι πιο έτοιμος να ανταποκριθεί στον ρόλο του μόνου χαφ σε κατάσταση χαφ. Έχει, φυσικά, τα στοιχεία για να υπηρετήσει τον ρόλο και το έδειξε χθες. Απλά σε αυτή τη φάση, το ζήτημα είναι οι δυνάμεις του που άρχισαν να τον εγκαταλείπουν μετά το 70′.
Μαζί με την παρουσία του Μισεουί στην ενδεκάδα, ο προπονητής του ΑΡΗ αξιοποίησε από το ξεκίνημα όλες τις ενεργές επιλογές του από τη στιγμή που ο Γαλανόπουλος ήταν τραυματίας και δεν μπορούσε να παίξει.
Νομοτελειακά ο Ανδαλουσιανός θα βρισκόταν αντιμέτωπος τόσο με την κόπωση του Ράτσιτς αλλά και εκείνη του Χόνγκλα. Οχο μόνο επειδή έτρεξαν αρκετά και πίεσαν αποτελεσματικά τον Λεβαδειακό στον άξονα. Ο Σέρβος είναι ένα βαρύ σκαρί ενώ ο Καμερουνέζος δεν ήταν ακόμα έτοιμος και από το 70’ άρχισε να μένει από δυνάμεις.
Ουσιαστικά υπήρχε μόνο ο Νιγκ που μπήκε στις καθυστερήσεις. Ενδεχομένως ο Χιμένεθ θα έπρεπε να… σκαρφισθεί κάτι απέναντι σε μια ομάδα που παίζει κυρίως από τον άξονα, πληρώνοντας στο τέλος την έλλειψη καθαρού μυαλού όπως και τα παιδικά λάθη μεσοαμυντικά
