Ο τραυματισμός του Σωκράτη Διούδη στοι μικρό δάχτυλο του χεριού του, ήταν η… κακιά ώρα και ο χειρότερος τρόπος για να ολοκληρώσει τη σεζόν στον ΑΡΗ.
Στο δικό του μυαλό βέβαια, η χρονιά είναι πρωτίστως κακή επειδή δεν πήγε καλά η ομάδα… Άλλωστε, για παιδιά όπως ο Διούδης και ο Γιαννιώτας, πάνω απ’ όλα είναι η ομάδα. Για αυτό και μόνο η επιστροφή τους στην ομάδα ήραν αρκετή στις αρχές της σεζόν για να τους δώσει άλλη ώθηση.
Ο Διούδης ήρθε για να αυξήσει τον ανταγωνισμό στον «άσο», αποτελώντας βέβαια κομμάτι ενός λάθου σχεδιασμού στον οποίο προχώρησε ο ΑΡΗΣ αποκτώντας τρεις ενδεκαδάτους τερματοφύλακες.
Ένας… συνωστισμός που περιορίστηκε νωρίς με τον τραυματισμό του Λόβρο Μάικιτς, αφήνοντας τα γάντια στους Γιώργο Αθανασιάδη και Διούδη. Ο τελευταίος ήταν αυτός που φόρεσε αρχικά τα γάντια και εν συνέχεια αυτά κατέληξαν στα χέρια του Αθανασιάδη, ο οποίος δικαίως καθιερώθηκε ως βασικός τους τελευταίους μήνες.
Με την τροπή των πραγμάτων ελέω Ευρώπης, ο Μιχάλης Γρηγορίου σκόπευε να δώσει μία ευκαιρία στον Διούδη σε ένα από τα τελευταία παιχνίδια. Τα πράγματα, ωστόσο, ήρθαν έτσι ώστε με τον τραυματισμό του η χρονιά να τελειώσει πριν γίνει αυτό και με 12 συμμετοχές. Η τελευταία ήταν στις 18 Ιανουαρίου στη Λάρισα, όπου ήταν από τους λίγους διασωθέντες σε μία από τις χειρότερες φετινές εμφανίσεις.
Ο Διούδης έχει συμβόλαιο για ακόμη έναν χρόνο και αποτελεί μία πρώτη βάση για τη νέα σεζόν στο τέρμα, ειδικά εάν δεν μείνει ο Αθανασιάδης του οποίου το μέλλον παραμένει αβέβαιο.
