){kind=icon}
Κάποιες φορές το ποδόσφαιρο σου επιστρέφει όσα του έχεις δώσει με έναν τρόπο που δεν μπορείς να προγραμματίσεις. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς σενάριο. Ένα περιβραχιόνιο στον ώμο, λίγα λεπτά πριν από τη σέντρα και ένα ολόκληρο γήπεδο απέναντί σου. Για τον Μιχάλη Βοριαζίδη, η χθεσινή βραδιά στο «Κλεάνθης Βικελίδης» ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα παιχνίδι Κυπέλλου.
Ο νεαρός μέσος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο για να κάνει τη δουλειά του. Να παίξει, να παλέψει, να βοηθήσει την ομάδα του. Δεν γνώριζε όμως ότι λίγα λεπτά πριν από την έναρξη θα ζούσε μία από εκείνες τις στιγμές που ένας ποδοσφαιριστής κρατά μέσα του για πάντα.
Ο Φαμπιάνο του παρέδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού.
Μια κίνηση που μπορεί για κάποιους να κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, για τον Βοριαζίδη όμως κουβαλούσε χρόνια ολόκληρα. Κουβαλούσε την προσπάθεια, τις δυσκολίες, την επιστροφή και κυρίως τη διαδρομή ενός παιδιού που χρειάστηκε να αποδείξει πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό ότι μπορεί να σταθεί ξανά εκεί όπου ανήκει: μέσα σε ένα γήπεδο.
Γι’ αυτό και η λέξη «ανατριχιαστική» που χρησιμοποίησε ο ίδιος για να περιγράψει τη στιγμή ίσως λέει περισσότερα από οποιαδήποτε ανάλυση.
«Ήταν μεγάλη τιμή για μένα να φορέσω το περιβραχιόνιο. Ο Φαμπιάνο, ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και άνθρωπος, μου το έδωσε. Η στήριξη που έχω πάρει από την ομάδα, τόσο πέρυσι όσο και φέτος, είναι πραγματικά συγκινητική. Προσπαθώ κάθε φορά που αγωνίζομαι να δίνω το 100%, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ανταποδώσω όσα μου έχουν προσφέρει».
Και κάπου εκεί βρίσκεται ολόκληρη η ουσία της ιστορίας.
Γιατί ο Βοριαζίδης δεν φορούσε χθες μόνο ένα περιβραχιόνιο. Φορούσε πάνω του τη διαδρομή που χρειάστηκε να διανύσει για να επιστρέψει. Ένα παιδί που γνώρισε τις δυσκολίες μακριά από την αγωνιστική δράση, που χρειάστηκε να παλέψει για την επιστροφή του και σήμερα βλέπει έναν συμπαίκτη του να του εμπιστεύεται το σύμβολο της αρχηγίας του ΑΡΗ.
Μπορεί να ήταν ένα παιχνίδι απέναντι στη Μαρκό. Για εκείνον, όμως, ήταν μια προσωπική νίκη.
Μια στιγμή δικαίωσης. Από εκείνες που δεν καταγράφονται σε καμία στατιστική υπηρεσία και δεν αποτυπώνονται σε έναν πίνακα αποτελεσμάτων. Μένουν μόνο μέσα σου.
Και ίσως, όταν κάποια στιγμή ο Μιχάλης Βοριαζίδης κοιτάξει πίσω στην ποδοσφαιρική του διαδρομή, να θυμάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα πριν από τη σέντρα, όταν φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του ΑΡΗ.
