Η αποχώρηση του Μανόλο Χιμένεθ από τον ΑΡΗ δεν συντελεί κάποιου είδους έκπληξη… Το λες και αναμενόμενο… Το λες και λάθος που έγινε τώρα.
Οχι ότι ο Ανδαλουσιανός δεν έπρεπε να φύγει. Απλά η χθεσινή απόφαση ήρθε περίπου δύο μήνες μετά το κατάλληλο τάιμινγκ στο οποίο έπρεπε να παρθεί. Δηλαδή κοντά στα Χριστούγεννα και ενώ είχε φανεί ήδη ότι ο Ανδαλουσιανός δεν ήταν ο κατάλληλος προπονητής να διαχειριστεί το ρόστερ και το βασικό του πρόβλημα που δεν είναι άλλο από την επιθετική λειτουργία του.
Ο ΑΡΗΣ μετα βίας έχει σκοράρει δύο γκολ σε μόλις τρια ματς φέτος… Έχει την 2η χειρότερη επίθεση του πρωταθλήματος. Χρειάζεται κοντά στις 13 τελικές για να σκοράρει ένα γκολ και παραμένει για πέντε μήνες μία 0μάδα δίχως μοτίβα στην επίθεση. Δίχως ένα επιθετικό πλάνο πέραν του πρέσινγκ για να κλέψουμε και να βγούμε στον χώρο.
Ο Ρούμπεν Ρέγες όφειλε να διακρίνει νωρίτερα ότι ο Χιμένεθ δεν είναι ο κατάλληλος. Δυστυχώς, όμως, κάποια διαστήματα με πολλούς τραυματισμούς σκέπασαν το αγωνιστικό πρόβλημα. Την αδυναμία που και ο ίδιος ο Χιμένεθ… έντυνε με τις δικές του δικαιολογίες, σε σημείο που οι δηλώσεις του κατά καιρούς ήταν ιδιαίτερα άστοχες.
Ξανά… στο κυνήγι του προβλήματος
Ο Χιμένεθ δεν είναι κακός, ούτε άχρηστος ούτε άλλοι τέτοιοι ισοπεδωικοί χαρακτηρισμοί. Δεν ήταν απλά ο κατάλληλος. Για αυτό και το λάθος είναι ότι ήρθε. Ηρθε επειδή είχε το όνομα, την γνώση της Ελλάδας και την φήμη ότι μπορεί να φέρει άμεσα αποτελέσματα. Δεν κρίθηκε, άρα, με βάση τις μακροπρόθεσμες αγωνιστικές ανάγκες της ομάδας ή το ρόστερ. Κρίθηκε γρήγορα και επιπόλαια, επειδή δεν υπήρχε και ο χρόνος. Και δεν υπήρχε ο χρόνος επειδή προηγήθηκε ένα ακόμα λάθος που ήταν η αργοπορημένη απομάκρυνση του Ουζουνίδη τον Σεπτέμβριο αντί για τα τέλη Ιουλίου.
Με τους προπονητές, ο ΑΡΗΣ έχει την τάση να… κυνηγάει το πρόβλημα. Οχι να το προλαβαίνει εν τη γενέσει του ή έστω σχετικά γρήγορα. Οταν βγαίνει μπροστά στο πρόβλημα και το σταματάει, είναι πια αργά. Αργά ήταν με τον Ουζουνίδη, αργά και τώρα με τον Χιμένεθ. Το θέμα είναι να δει τα σημάδια πριν χαθούν οι στόχοι…
Εδώ αποτυπώνεται και το βασικό πρόβλημα του ΑΡΗ, που δεν είναι ο Χιμένεθ ή ο κάθε Χιμένεθ. Το μεγάλο πρόβλημα του ΑΡΗ είναι ότι δεν έχει ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Ένα ποδοσφαιρικό πλάνο. Κυνηγάει τις παροδικές επιτυχίες αντί να… χτίσει κάτι με όσες δυνάμεις διαθέτει. Οπως έκανε μέχρι και πριν τρία χρόνια, αφού μετά τις δύο τριες θέσεις γίνεται το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Και αυτό δεν κρίνεται μέσα από μία απώλεια πρωταθλήματος πχ. Ο ΑΡΗΣ δεν είναι σε αυτό το επίπεδο. Θα πάει σε αυτό μόνο όταν αλλάξει ιδιοκτησία, που είναι και αυτό το οποίο περιμένουν όλοι. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται άμεσα στον ορίζοντα, οφείλει να διατηρεί το αγωνιστικό σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Οσο μπορεί έστω… Απλά φέτος, όλα πήγαν λάθος.
Η προέκταση του προβλήματος και η επόμενη μέρα
Ολα αυτά βέβαια δεν δικαιολογούν τον Χιμένεθ για τις ακατανόητες αποφάσεις του κατά καιρούς. Για το ότι ώρες ώρες η ομάδα δεν αλλάζει δεύτερη πάσα. Για την εμμονή του με κάποιους ποδοσφαιριστές. Ο Χιμένεθ δεν είναι το πραγματικό πρόβλημα του ΑΡΗ ή αυτός που τον κράτησε μακριά από το επόμενο βήμα. Εξελίχθηκε όμως σε ένα σημαντικό πρόβλημα που επηρέασε ένα αγωνιστικό, το οποίο με τις ίδιες συνθήκες έχει περάσει αρκετά καλύτερες μέρες από τις φετινές.
Το ρόστερ δεν είναι τόσο κακό όσο φαίνεται. Αρκεί να το καθοδηγήσει ο κατάλληλος προπονητής. Εδώ, ο ΑΡΗΣ πρέπει να αποφασίσει εάν θα πάρει από τώρα προπονητή για του χρόνου ή αν θα πάει σε προσωινή λύση για να βρει τον κατάλληλο. Το δεύτερο πλάνο είναι το καταλληλότερο και αυξάνει τις πιθανότητες για μια σωστή και πιο safe επιλογή. Οχι γρήγορη και επιπόλαιη… Αρκεί ο ΑΡΗΣ να βάλει τα σωστά…φίλτρα επιλογής. Οχι ονόματα βιτρίνας και εφετζίδικες κινήσεις. Επιλογή ουσίας θέλει. Μία προσωπικότητα, έναν προπονητή με όρεξη για δουλειά και εξειδίκευση πάνω στο επιθετικό κομμάτι όπου η ομάδα πάσχει.
