){kind=icon}
Υπάρχει ένα παλιό ποδοσφαιρικό αξίωμα που λέει ότι στο τέλος μένει το αποτέλεσμα. Στην περίπτωση του ΑΡΗ, όμως, το 3-1 επί του Ατρομήτου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για να κλείσουν στόματα και να ξεχαστούν όσα συνέβησαν στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Οι «κιτρινόμαυροι» έκαναν τη δουλειά τους, έφτασαν σε μια δίκαιη νίκη και επιβεβαίωσαν την αγωνιστική τους βελτίωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλουν να προσπεράσουν μια διαιτησία που προκάλεσε δικαιολογημένη οργή και άφησε πίσω της σοβαρά ερωτήματα.
Αντίθετα, όταν μια ομάδα καταφέρνει να κερδίσει παρά τις αποφάσεις που θεωρεί ότι την αδικούν, η υποχρέωση των αρμοδίων να εξετάσουν όσα έγιναν γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί αν το αποτέλεσμα λειτουργεί ως κουρτίνα πίσω από την οποία κρύβονται τα πάντα, τότε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος της αξιολόγησης των διαιτητών και του VAR;
Ο Τσιμεντερίδης και ο Κουμπαράκης βρέθηκαν στο επίκεντρο για φάσεις που δεν γίνεται να αντιμετωπιστούν ως ασήμαντες λεπτομέρειες. Η ακύρωση του γκολ του Μπενχαμίν Γκαρέ, η διεκδίκηση πέναλτι στη φάση με τον Πετρίς και τα ερωτήματα γύρω από την εξέλιξη της φάσης του γκολ του Ατρομήτου συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί εξηγήσεις. Δεν μιλάμε για διαφωνίες γύρω από ένα φάουλ στη μεσαία γραμμή ή μια κίτρινη κάρτα. Μιλάμε για αποφάσεις που επηρέασαν την εξέλιξη ενός αγώνα και θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τις ισορροπίες του.
Και εδώ προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα: αν ο ΑΡΗΣ δεν είχε καταφέρει να κερδίσει, ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη για όσα θα είχαν συμβεί;
Τρία γκολ, αλλά πόσα ακόμη έπρεπε να πετύχει για να μην υπάρχει συζήτηση;
Ο ΑΡΗΣ ήταν τόσο καλός στο πρώτο κομμάτι της αναμέτρησης, ώστε έδωσε την εντύπωση ότι θα μπορούσε να τελειώσει το παιχνίδι πολύ νωρίτερα. Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου έβγαλε ένταση, ταχύτητα, σωστή κυκλοφορία και αποφασιστικότητα, δημιούργησε προϋποθέσεις για μεγαλύτερο σκορ και δεν επέτρεψε στον Ατρόμητο να επιβάλει τον ρυθμό του.
Κι όμως, ακόμη και σε μια βραδιά που ο ΑΡΗΣ είχε τις απαντήσεις μέσα στο γήπεδο, χρειάστηκε να διαχειριστεί αποφάσεις που έβαλαν φωτιά στην εξέδρα και μετέφεραν την ένταση από το αγωνιστικό κομμάτι στη διαιτησία.
Η ακύρωση του τέρματος του Γκαρέ ήταν η χαρακτηριστικότερη περίπτωση. Ο Γρηγορίου αναρωτήθηκε δημόσια πού θα μπορούσε να βρίσκεται το χέρι του ποδοσφαιριστή του στη συγκεκριμένη φάση, εκφράζοντας την απορία του για την απόφαση. Και πράγματι, όταν ένα γκολ ακυρώνεται σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, η εξήγηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια γενικόλογη αναφορά στους κανονισμούς. Χρειάζεται σαφής αιτιολόγηση για το τι ακριβώς καταλογίστηκε και γιατί.
Στο 55ο λεπτό, η φάση με τον Παπαδόπουλο και τον Πετρίς προκάλεσε νέες διαμαρτυρίες για κράτημα μέσα στην περιοχή. Ο ΑΡΗΣ ζήτησε παράβαση και προφανώς αποβολή, αλλά… τίποτα. Στη φάση του γκολ του Ατρομήτου, από την άλλη πλευρά, η επαφή της μπάλας με το τεντωμένο χέρι του Μάγκνουσον και η κατοχή που ακολούθησε δημιούργησαν ακόμη ένα σημείο έντονης αμφισβήτησης.
Το ζήτημα δεν είναι να βαφτίζονται όλες οι αμφισβητούμενες φάσεις λάθη επειδή διαμαρτύρεται μια ομάδα. Το ζήτημα είναι να εξετάζονται με την ίδια αυστηρότητα, με τα ίδια κριτήρια και χωρίς επιλεκτική ευαισθησία. Και όταν οι αποφάσεις αφορούν γκολ, πέναλτι και την εξέλιξη του σκορ, η απαίτηση για διαφάνεια είναι επιβεβλημένη.
Το VAR δεν είναι διακοσμητικό και η σιωπή δεν είναι απάντηση
Το VAR δημιουργήθηκε για να περιορίζει τα σοβαρά διαιτητικά λάθη, όχι για να προσθέτει νέα ερωτήματα σε κάθε δύσκολη φάση. Όταν μια απόφαση προκαλεί τόσο έντονες αντιδράσεις, η ουσία βρίσκεται στο αν έγινε ο σωστός έλεγχος και αν εφαρμόστηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες.
Στην αναμέτρηση του ΑΡΗ με τον Ατρόμητο, η παρουσία του Κουμπαράκη στο VAR δεν απέτρεψε τις διαμαρτυρίες για τις επίμαχες φάσεις. Αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει ότι κάθε απόφαση ήταν λανθασμένη. Αρκεί, όμως, για να δημιουργήσει την ανάγκη να δοθούν απαντήσεις για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Στεφάν Λανουά. Ο επικεφαλής της ΚΕΔ δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν πρέπει να εξηγηθούν ορισμοί ή να γίνει μια γενική τοποθέτηση για τη διαιτησία. Ή να μην εμφανίζεται πουθενά. Η αξιοπιστία χτίζεται κυρίως όταν υπάρχουν δύσκολες περιπτώσεις, όταν μια ομάδα έχει συγκεκριμένα παράπονα και όταν το κοινό περιμένει να μάθει αν οι κανονισμοί εφαρμόστηκαν σωστά.
Ο ΑΡΗΣ δεν χρειάζεται ευνοϊκή μεταχείριση. Χρειάζεται ισονομία. Δεν ζητά να του χαριστεί τίποτα, αλλά ούτε και να θεωρείται αυτονόητο ότι θα αποδεχθεί κάθε απόφαση χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις. Γιατί, αν μετά από τέτοιες φάσεις η μόνη απάντηση είναι η σιωπή, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον διαιτητή που βρίσκεται στο γήπεδο. Αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο προστατεύεται η αξιοπιστία του πρωταθλήματος.
Η ομάδα του Γρηγορίου προχωρά, αλλά δεν πρέπει να ξεχάσει τι χρειάζεται να διορθώσει
Μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, θα ήταν άδικο να περάσει σε δεύτερη μοίρα η αγωνιστική εικόνα του ΑΡΗ. Για περίπου μία ώρα, οι «κιτρινόμαυροι» παρουσίασαν μια ομάδα με σαφή προσανατολισμό, ένταση και διάθεση να επιβάλει τους δικούς της όρους. Η πίεση των Καντεβέρε και Κουαμέ δυσκόλεψε την ανάπτυξη του Ατρομήτου, τα ανεβάσματα των ακραίων αμυντικών έδωσαν πλάτος, ενώ ο Ούρος Ράσιτς έδειξε ξανά στοιχεία του καλού του εαυτού.
Την ίδια στιγμή, ο Μάρτιν Χόνγκλα παρουσιάζει σημάδια μεγαλύτερης σταθερότητας, κάτι που μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τη μεσαία γραμμή. Ο ΑΡΗΣ δεν περιορίστηκε στο να περιμένει τα λάθη του αντιπάλου. Έφτιαξε τις προϋποθέσεις για να πετύχει περισσότερα γκολ και έδειξε ότι η δουλειά του Γρηγορίου αρχίζει να αποτυπώνεται στο γήπεδο.
Η πτώση του ρυθμού μετά το 60ό λεπτό είναι κάτι που πρέπει να απασχολήσει τον προπονητή. Καμία ομάδα δεν μπορεί να διατηρεί την ίδια ένταση σε ολόκληρη την αναμέτρηση, αλλά ο ΑΡΗΣ χρειάζεται να βελτιώσει την αποτελεσματικότητά του στις επιθετικές μεταβάσεις και να διαχειρίζεται καλύτερα τα διαστήματα στα οποία χάνει τη φρεσκάδα του.
Παράλληλα, οι επιστροφές των Μανού Γκαρθία, Λορέν Μορόν και Γιάννη Γιαννιώτα θα προσφέρουν επιπλέον επιλογές. Η ομάδα έχει ανάγκη από μεγαλύτερο βάθος, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των αγώνων χωρίς να εξαρτάται τόσο πολύ από συγκεκριμένες μονάδες. Η περίπτωση του Νοά Φαντιγκά, με τον πειθαρχικό λόγο του αποκλεισμού του, αποτελεί διαφορετικό ζήτημα, το οποίο επίσης απαιτεί σωστή διαχείριση.
Το σημαντικό είναι ότι ο ΑΡΗΣ δείχνει να αποκτά αγωνιστική ταυτότητα. Το τρία στα τρία δεν είναι τυχαίο, όπως δεν είναι τυχαία ούτε η βελτίωση στην ένταση και στη συνολική συμπεριφορά της ομάδας. Υπάρχουν ακόμη αδυναμίες, αλλά πλέον υπάρχουν και συγκεκριμένα στοιχεία πάνω στα οποία μπορεί να στηριχθεί η συνέχεια.
Η πραγματική ωρίμανση φαίνεται όταν το παιχνίδι στραβώνει
Ίσως το σημαντικότερο κέρδος από τη νίκη επί του Ατρομήτου να ήταν η αντίδραση των ποδοσφαιριστών στις δύσκολες στιγμές. Το γκολ των φιλοξενούμενων δεν προκάλεσε κατάρρευση, ενώ η ακύρωση του τέρματος του Γκαρέ δεν οδήγησε την ομάδα σε απώλεια συγκέντρωσης. Παρά την ένταση που επικράτησε στο γήπεδο, ο ΑΡΗΣ συνέχισε να παλεύει για τον στόχο του.
Αυτή είναι μια σημαντική ένδειξη ωρίμανσης. Οι καλές ομάδες δεν κρίνονται μόνο από το πώς παίζουν όταν όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο, αλλά και από το πώς αντιδρούν όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με αντιξοότητες. Ο ΑΡΗΣ έδειξε ότι μπορεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να προστατεύσει το αγωνιστικό του πλάνο ακόμη και όταν έχει λόγους να διαμαρτύρεται.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα όσα θεωρεί άδικα. Η ψυχραιμία μέσα στο γήπεδο και η διεκδίκηση εξηγήσεων μετά τον αγώνα δεν είναι αντικρουόμενες έννοιες. Αντίθετα, μια ομάδα που θέλει να μεγαλώσει οφείλει να προστατεύει και την αγωνιστική της συγκέντρωση και τα συμφέροντά της.
Ο ΑΡΗΣ πήρε τους τρεις βαθμούς, έφτασε τις τρεις συνεχόμενες νίκες και επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε καλύτερο δρόμο. Δεν έχει λόγο να αφήσει τη διαιτησία να επισκιάσει τη δουλειά που γίνεται. Έχει, όμως, κάθε λόγο να απαιτήσει να εξεταστούν οι φάσεις που προκάλεσαν τόσο έντονες αντιδράσεις.
Για να δείτε τα βίντεο απενεργοποιήστε το adblock
