Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις μια προετοιμασία. Δεν είναι αγώνας, δεν έχει πίνακα αποτελεσμάτων, δεν έχει φωνές από την εξέδρα. Κι όμως, σε αυτά τα καλοκαιρινά πρωινά και απογεύματα γράφονται πολλές από τις σελίδες που θα διαβάσουμε τον χειμώνα. Έτσι νιώθω κι εγώ παρακολουθώντας τον φετινό ΑΡΗ στην Ολλανδία. Μια ομάδα που προσπαθεί, ξανά, να βρει τον εαυτό της. Και φέτος, ο δρόμος δείχνει να έχει άλλο φως.
Το περιβάλλον: Μπάλα μέσα στη φύση
Η Ολλανδία έχει κάτι το μαγικό. Όχι τόσο για τα τουριστικά της, όσο για τη σχέση της με το ποδόσφαιρο. Παντού, γήπεδα. Παντού, παιδιά με μπάλες στα πόδια. Και μέσα σε αυτή τη μόνιμη «άσκηση» ποδοσφαίρου, ο ΑΡΗΣ προσπάθησε να βρει ρυθμό, συνοχή, και κυρίως… ομάδα.
Τα πρωινά και τα απογεύματα ξεκινούσαν με πολλή δροσιά. Οι φωνές του προπονητή έχουν ήδη κάνει τον γύρο του γηπέδου. Οι παίκτες είναι συγκεντρωμένοι – ίσως περισσότερο απ’ ό,τι άλλες χρονιές. Δεν υπάρχει εκείνο το «χαλαρό» κλίμα που άλλοτε περνούσε στα πρώτα φιλικά. Εδώ, όλα μοιάζουν πιο επαγγελματικά. Σαν να ξέρουν όλοι ότι ο χρόνος τελείωσε – κι ότι πρέπει να αρχίσουν από κάπου σωστά.
Πρόσωπα νέα, αλλά όχι άγνωστα
Μεταγραφικά, υπάρχουν ακόμη εκκρεμότητες, αλλά και το γεγονός ότι Πέρεθ και Γένσεν, αποκτήθηκαν πριν από λίγα 24ωρα κι έτσι δεν πήγαν στην Ολλανδία. Το ίδιο προφανώς και οι Ράτσιτς, Τεχέρο. Η προετοιμασία όμως είχε κάτι διαφορετικό: επιλογές με λογική. Παίκτες που ήρθαν για να υπηρετήσουν ρόλους, όχι για να φτιάξουν poster. Κάποιοι μικροί, διψασμένοι. Κάποιοι έμπειροι, με πατήματα στην Ευρώπη. Όλοι με το ίδιο βλέμμα: «ήρθα για να μείνω».
Και δίπλα τους, οι παλιοί. Όσοι έμειναν, το κάνουν με συγκεκριμένη αποστολή. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες για “τουρίστες”. Ο ανταγωνισμός είναι έντονος σε κάθε θέση. Από τα πρώτα κιόλας διπλά, φαίνεται ποιος πατάει καλύτερα, ποιος απορροφά γρήγορα τις οδηγίες, ποιος έχει μπει στον ρυθμό.
Ποδοσφαιρική φιλοσοφία: Όχι μόνο φυσική κατάσταση
Αυτό που μου έκανε εντύπωση – και το σημείωσα από την πρώτη μέρα – είναι ότι η ομάδα δουλεύει τακτικά από την αρχή. Δεν είναι μια προετοιμασία βασισμένη απλώς στο τρέξιμο και τα κομμένα γόνατα. Υπάρχει έμφαση στο build-up, στην πίεση ψηλά, στα overlaps των ακραίων.
Ο ΑΡΗΣ προσπαθεί να παίξει με πλάνο. Και δεν είναι εύκολο. Γιατί χρειάζεται χρόνο, καθαρό μυαλό και εμπιστοσύνη. Αλλά φαίνεται πως αυτή τη φορά, όλοι κοιτούν στην ίδια κατεύθυνση.
Τα φιλικά: Ήττες, ισοπαλίες, νίκες – ποιο έχει σημασία;
Σε κάθε φιλικό, βλέπεις ένα κομμάτι του παζλ. Όχι το τελικό. Αλλά αρκετό για να καταλάβεις προς τα πού κινείται η ομάδα. Υπήρξαν λάθη. Ειδικά αμυντικά. Στιγμές αδράνειας που με πιο σοβαρό αντίπαλο μπορεί να κοστίσουν.
Αλλά υπήρχαν και πολύ καλά διαστήματα. Οι πτέρυγες κατά διαστήματα, συνεργάζονται σωστά, και παίκτες που παίζουν για πρώτη φορά μαζί δείχνουν να “ψάχνονται” με ποδοσφαιρική λογική – όχι με ελπίδα.
Ο προπονητής φωνάζει, διορθώνει, διακόπτει, εξηγεί. Δεν είναι τυχαίο. Θέλει να μπει το ποδόσφαιρο στο DNA των παικτών. Όχι απλώς να κερδίσουν φιλικά.
Και τώρα τι;
Η προετοιμασία στην Ολλανδία τελείωσε, αλλά το χτίσιμο μόλις αρχίζει. Η ομάδα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με ερωτηματικά, αλλά και ξεκάθαρα θετικά σημάδια. Το ρόστερ δεν είναι ακόμη πλήρες – θα γίνουν μεταγραφές. Πιθανώς και αποχωρήσεις. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι υπάρχει κατεύθυνση. Ο ΑΡΗΣ δεν μοιάζει χαμένος. Μοιάζει πεινασμένος. Μοιάζει να έχει καταλάβει ότι το “λίγο καλύτερο από πέρσι” δεν φτάνει πια. Πρέπει να ξαναχτιστεί κάτι ουσιαστικό. Και για πρώτη φορά εδώ και καιρό, νιώθω ότι αυτό μπορεί να γίνει.
Θα τα ξαναπούμε όταν πέσει η πρώτη σέντρα. Εκεί όπου τα φιλικά τελειώνουν και αρχίζουν τα δύσκολα. Αλλά ο ΑΡΗ δεν θα μπει σε αυτή τη μάχη απροετοίμαστος. Θα μπει κουβαλώντας δουλειά, σκέψη και – το πιο σπάνιο από όλα – πίστη.
