Προφανώς και η όποια συζήτηση για το σημερινό ΟΦΗ-ΑΡΗΣ, ξεκινάει με το συμπέρασμα ότι δεν είναι πολλοί εκείνοι που ασχολούνται.
Οχι κι άδικα έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα. Διότι από τη μία υπάρχει η απώλεια της Ευρώπης, που αφαιρεί το όποιο κίνητρο, ενώ από την άλλη είναι ο όλη φθορά της φετινής σεζόν και το ιδιοκτησιακό που βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής.
Και μέσα σ’ όλη αυτή την κατάσταση, ένα αγωνιστικό τμήμα που έχει ακόμα τέσσερις… αγγαρείες μπροστά του, ξεκινώντας από σήμερα με τον ΟΦΗ.
Ο ορισμός της «αγγαρείας» δεν μπορεί να αναιρεθεί. Το ερώτημα είναι πώς θα διαχειριστεί ο ΑΡΗΣ αυτές τις τέσσερις εκκρεμότητες ως το τέλος της σεζόν.
Ολη αυτή την εβδομάδα ο Μιχάλης Γρηγορίου… πάλεψε με το θηριό της έλλειψης κινήτρου και προσπάθησε να περάσει στο μυαλό των παικτών εκείνος της 5ης θέσης. Του γοήτρου. Του εγωισμού.
Φυσιολογικά, βέβαια, θα αναρωτηθεί κάποιος πώς αυτή η ομάδα θα βγάλει εγωισμό, όταν δεν το κατάφερε μία ολόκληρη χρονιά; Και όχι άδικα. Για αυτό και δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος ότι ο ΑΡΗΣ θα κυνηγήσει το ονόρε τις επόμενες δύο εβδομάδες μέχρι το φινάλε των πλέι οφ.
Εάν θα το πράξει ή όχι, θα φανεί σε μεγάλο βαθμό από την συμπεριφορά του σήμερα στο Παγκρήτιο. Θα είναι το πρώτο πνευματικό δείγμα μετά την απώλεια της Ευρώπης και ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό για το πώς θα κυλήσουν τα τελευταία ματς της χρονιάς.
Πνευματικό ζήτημα τίθεται και για τον ΟΦΗ, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Εάν, δηλαδή, θα ξεπεράσει τη… μέθη της κατάκτησης του Κυπέλλου και θα παλέψει για την 5η θέση ή αν θα επαναπαυθεί στα κεκτημένα του Κυπέλλου και του ευρωπαϊκού εισιτηρίου το οποίο κρατάει στα χέρια του.
Ένα παιχνίδφι μυαλού περισσότερο μεταξύ των παικτών και λιγότερο των οπαδών, αφού η κάθε πλευρά βλέπει τη χρονιά ως τελειωμένη. Οι μεν επειδή πέτυχαν και οι δε επειδή απέτυχαν παταγωδώς. Και δεν χρειάζεται να διευκρινήσουμε ποιοί είναι ποιοί.
