Εδώ και μήνες ο ΑΡΗΣ πορεύεται σε μια πορεία πολύ διαφορετική από τα προηγούμενα χρόνια. Η φετινή σεζόν δεν εκτροχιάστηκε ξαφνικά· είχε πάρει την κατηφόρα από τις αρχές του χειμώνα, όταν η ομάδα συνέχισε να λειτουργεί με ένα σχέδιο που δεν απέδιδε και με αποφάσεις που απλώς συντηρούσαν μια προβληματική πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα ήταν μια εικόνα που κούρασε, απογοήτευσε και τελικά απομάκρυνε τον κόσμο από το «Κλεάνθης Βικελίδης».
Η απώλεια της Ευρώπης είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Το βαθύτερο ζήτημα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την τωρινή ιδιοκτησία, μια δυσπιστία που έχει ριζώσει και πλέον καθορίζει το κλίμα γύρω από τον σύλλογο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ερασιτέχνης έχει ριχτεί σε έναν αγώνα δρόμου για να βρει διάδοχη κατάσταση, προσπαθώντας να ανοίξει μια χαραμάδα ελπίδας σε ένα περιβάλλον που μοιάζει στάσιμο.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η φημολογία έχει ξεφύγει από κάθε όριο. Ονόματα επιχειρηματιών από κάθε γωνιά του κόσμου έχουν εμπλακεί σε σενάρια που τροφοδοτούνται από την ανάγκη του κόσμου να πιστέψει σε μια μεγάλη αλλαγή. Τα social media, οι ανώνυμες σελίδες και τα «πηγαδάκια» έχουν δημιουργήσει ένα τοπίο όπου η αλήθεια χάνεται εύκολα μέσα στον θόρυβο. Ακόμη και στο Nick Galis Hall, το περασμένο Σάββατο, η λάμψη των καλεσμένων δεν κατάφερε να σβήσει την αγωνία όσων ρωτούσαν ξανά και ξανά τι συμβαίνει με την ΠΑΕ.
Παρά τα όσα γράφονται, η υπόθεση της ΠΑΕ δεν έχει καμία σχέση με τη διαδικασία που ακολούθησε η ΚΑΕ στην πώληση των μετοχών της. Εκεί υπήρχε προσωρινή διοίκηση, συγκεκριμένο πλαίσιο και ξεκάθαρος στόχος: μεταβίβαση χωρίς οικονομικές απαιτήσεις και πλήρης εξόφληση χρεών. Στην ΠΑΕ, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Υπάρχει ιδιοκτήτης, υπάρχει εταιρική δομή και η τελική απόφαση ανήκει αποκλειστικά σε αυτούς που κατέχουν τις μετοχές. Οι όροι πώλησης δεν έχουν δημοσιοποιηθεί και θα φανούν μόνο όταν – και αν – φτάσει επίσημη πρόταση.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το timing μοιάζει ιδανικό για μια μεγάλη αλλαγή. Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε φάση αναμόρφωσης, με έργα που αλλάζουν την εικόνα της πόλης και με προοπτικές που θα έπρεπε να είχαν ανοίξει εδώ και δεκαετίες. Σε τέτοια περιβάλλοντα, μεγάλες επενδύσεις και μεγάλες αλλαγές στον αθλητισμό συχνά συμβαδίζουν.
Όμως, στα του ΑΡΗ, τίποτα από όσα κυκλοφορούν δεν έχει επιβεβαιωθεί από τους ανθρώπους που αναζητούν λύση. Αν αυτό είναι στρατηγική σιωπής ή απλώς η πραγματικότητα, θα φανεί σύντομα. Τα περιθώρια δεν είναι μεγάλα. Αν υπάρχει θέμα αλλαγής ιδιοκτησίας, οι βάσεις πρέπει να μπουν μέσα στον επόμενο μήνα. Αν όχι, η τωρινή διοίκηση οφείλει να προχωρήσει στον σχεδιασμό της επόμενης μέρας – ή να συνεργαστεί με όσους ψάχνουν αγοραστή, αν πράγματι επιθυμεί να αποχωρήσει.
Για να υπάρξει πραγματική αλλαγή, χρειάζονται δύο πράγματα: ο Ερασιτέχνης να πάρει την εξουσιοδότηση για την πώληση της ΠΑΕ και οι υποψήφιοι επενδυτές να αποκτήσουν πλήρη εικόνα της οικονομικής κατάστασης.
Από εκεί και πέρα, η διαδικασία είναι ξεκάθαρη: επιστολή πρόθεσης, ρήτρες εμπιστευτικότητας, διαπραγματεύσεις. Κάποια βήματα έχουν ήδη γίνει, άρα ο χρόνος δεν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Ο πραγματικός παράγοντας είναι άλλος: να υπάρξει αγοραστής και να υπάρχει πωλητής.
