Δεν είναι δύσκολο να στοχοποιηθεί ένας προπονητής που βρίσκεται κοντά στην έξοδο. Είναι και το φυσιολογικό, πόσο μάλλον όταν έχει και τις δικές του ευθύνες
Στην περίπτωση του ΑΡΗ και στη νέα αλλαγή προπονητή που φτάνει στην ολοκλήρωσή της, η εύκολη λύση είναι να χρεωθεί ολόκληρη η ευθύνη στον Μαρίνο Ουζουνίδη για το κακό ξεκίνημα της ομάδας. Μια τέτοια προσέγγιση, όμως, θα ήταν άδικη τόσο απέναντί του όσο και απέναντι στην ίδια την ποδοσφαιρική λογική.
Σίγουρα ο Έλληνας τεχνικός έχει μερίδιο σε ό,τι έχουμε δει από τον Ιούλιο και μάλιστα σημαντικό. Η ομάδα δεν εμφανίστηκε έτοιμη -για την εποχή πάντα- απέναντι στην Αράζ, η διαχείριση στο ματς του Μπακού ήταν λανθασμένη, ενώ και οι εβδομάδες του Αυγούστου δεν αξιοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε για να βελτιωθεί η εικόνα στο πρωτάθλημα.
Ο Ουζουνίδης πλήρωσε -μεταξύ άλλων- το γεγονός ότι είναι απόλυτος ως προπονητής. Δεν κάνει εκπτώσεις, επιμένει μέχρι τέλους. Θέλησε από την πρώτη στιγμή να παρουσιάσει έναν ΑΡΗ πιο επιθετικό, με τρεξίματα, ψηλά οι γραμμές και φυσιολογικό ρίσκο στα μετόπισθεν. Η ομάδα, ωστόσο, δεν ήταν προετοιμασμένη γι’ αυτό. Αντί να πάει στην σκοπιμότητα και πιο στοχευμένα για να έρθει το αποτέλεσμα. έριξε όλα του τα χαρτιά σε ένα πλάνο και τελικά «κάηκε». Μια διαφορετική διαχείριση πιθανόν να έδινε άλλη τροπή, τόσο για τον ίδιο όσο και για τον Άρη στο Conference League.
Όταν ανέλαβε, έδειξε διάθεση να αλλάξει πράγματα στο κλαμπ και στον τρόπο που αντιμετώπιζε κάποια πράγματα. Να δώσει χώρο σε Έλληνες ποδοσφαιριστές, να ασχοληθεί με τις ακαδημίες, να συγκρουστεί με τις ιδιαιτερότητες του κλαμπ. Στην πράξη, μόνο το πρώτο κατάφερε.
Από την άλλη βέβαια, ο Ουζουνίδης είναι ο 8ος προπονητής του κλαμο σε επτά χρόνια. Και εδώ αποτυπώνεται το συμπέρασμα ότι στον ΑΡΗ δεν είναι πρόβλημα οι προπονητές, αλλά μέρος του προβλήματος.
Όταν σε επτά χρόνια έχουν περάσει οκτώ προπονητές και πέντε εξ αυτών απολύθηκαν μετά τη 2η αγωνιστική, γίνεται φανερό ότι η ομάδα δεν ακολουθεί συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό μοντέλο. Δεν έχει σταθερή “ταυτότητα”, δεν στηρίζει πραγματικά έναν τεχνικό. Κάνει λάθος επιλογές ή λάθος αξιολογήσεις στο φινάλε μίας χρονιά για την καταλληλότητα ενός προπονητή να συνεχίσει ή όχι. Κι έτσι, οι αλλαγές προπονητών γίνονται σχεδόν μοιραίες.
Ο ΑΡΗΣ είναι ένας οργανισμός με δυναμική αλλά χωρίς επιτυχίες. Συχνά επιλέγει βιαστικές λύσεις αντί για σταθερό “χτίσιμο”. Οι δύο τρίτες θέσεις ήταν σημαντικές, όμως δεν κεφαλαιοποιήθηκαν. Και παρότι η τόσο συχνή παρουσία στην 5άδα είναι κάτι πρωτόγνωρο για το κλαμπ, φυσιολογικά πλέον δεν είναι αρκετό και ούτε θεωρείται επιτυχία.
Ο Μανόλο Χιμένεθ, για τον οποίο θα μιλήσουμε περισσότερο τις επόμενες μέρες, ίσως καταφέρει να βάλει μια τάξη και να οδηγήσει τον ΑΡΗ ακόμα και στην τετράδα. Όμως ο σύλλογος οφείλει να προσφέρει πολύ περισσότερα στον κάθε προπονητή και στον εαυτό του. Σωστή οργάνωση, στήριξη, και τη λειτουργία ενός σύγχρονου κλαμπ στα μέτρα του δυνατού οικονομικά. Ακόμα κι αν δεν πετύχει, θα πρέπει να αποτύχει με λογική και όχι με άλλους τρόπους. Να βοηθάει τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτό και να περιορίζει τα προβλήματα.
Δεν φτάνουν, λοιπόν, μόνο οι αλλαγές προπονητών. Αυτοί είναι σαν το δέντρο μέσα το δάσος. Ο ΑΡΗΣ πρέπει επιτέλους να εστιάσει εκεί. Αν δεν το κάνει, δύσκολα θα αποφύγει τον… κύκλο της τελευταίας τριετίας . Ισως να βγει 4ος αλλά χρειάζεται πολλά περισσότερα για να δημιουργήσει σταθερές και να διεκδικεί με μεγαλύτερες αξιώσεις στόχους όπως η 4άδα και φυσικά μία ευρωπαϊκή πορεία μετά τον Σεπτέμβριο.
