Για την πλειοψηφία του απλού ποδοσφαιρικού κόσμου που θα κοιτάξει τα αποτελέσματα της πρώτης αγωνιστικής, θα δει τη νίκη του ΑΡΗ επί του Βόλου και θα πει, “έ και τι έγινε, αναμενόμενο ήταν”.
Πρέπει να είσαι κομμάτι του κιτρινόμαυρου οργανισμού για να αντιληφθείς τις ευεργετικές ικανότητες του χθεσινού αποτελέσματος ή την ανάγκη του… Για να καταλάβεις ότι ο ΑΡΗΣ δεν κέρδισε απλά τον Βόλο, αλλά… έστριψε το τιμόνι και ένιωσε τις “ρόδες” του να ακουμπούν σε πιο στέρεο έδαφος από τον κακοτράχαλο δρόμο στον οποίο βρίσκεται από τη μέρα του αποκλεισμού στην Ευρώπη.
Προφανώς και ένας ελιγμός δεν σε βάζει ολοκληρωτικά στον ίσιο δρόμο. Χθες όμως μπήκε μία πρώτη βάση και αποφεύχθηκαν οι… αναταράξεις που θα έφερνε μία απώλεια βαθμών απέναντι στους Θεσσαλούς.
Ο ΑΡΗΣ κέρδισε μία εβδομάδα ηρεμίας… Σαν να “κουμπώνεις” μία βαλεριάνα και αυτόματα πέφτει η πίεσή σου. Τα χάπια όμως αποτελούν προσωρινή λυση εάν δεν το δουλέψεις μέσα σου. Και η χθεσινή νίκη βοηθάει ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Να το δουλέψει ο ΑΡΗΣ μέσα του. Να συνεχίσει στον δρόμο της βελτίωσης που φαίνεται να έχει χαράξει τις τελευταίες μέρες και κόντρα στον Παναιτωλικό την επόμενη εβδομάδα να ολοκληρώσει το υποχρεωτικό “2 στα 2” που μπήκε από μόνο του ως στόχος πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Για την ώρα, είναι απλά στα μισά του δρόμου.
Οι δύο όψεις πίσω από την ουσία
Κλείνοντας με το αποτέλεσμα και το πόσο το είχε ανάγκη η ομάδα μετά τον Αύγουστο που βίωσε, υπάρχει η καθαρά αγωνιστική πλευρά ενός ματς στο οποίο ο ΑΡΗΣ ήταν πάλι… μιξ, όπως και με τον Αστέρα. Κρατάει θετικά, κρατάει και στοιχεία προς διόρθωση. Κάτι απόλυτα φυσιολογικό στην χρονική περίοδο που διανύει.
Ηταν λίγο σαν ριμέικ του φιλικού της προηγούμενης Κυριακής. Ο ΑΡΗΣ κυρίαρχος στο πρώτο μέρος, με ακόμα καλύτερο πρέσινγκ, αλλά δίχως την ουσία την οποία η ομάδα βρήκε μετά το 45′.
Αυτό το πρεσάρισμα είναι η ταυτότητα που θέλει να δώσει ο Ουζουνίδης, ο οποίος δικαιώθηκε στο 100% με την… αντιεμπορική επιλογή του Γένσεν στο “10”. Ο Φινλανδός έτρεχε για δύο μπροστά και επιθετικά προσέφερε πολλή κίνηση δίχως τη μπάλα. “Τσαλακώθηκε” για την ομάδα και μαζί με τον Ούρος Ράτσιτς είναι δύο σημαντικά ατομικά κέρδη. Ο Σέρβος έκανε αυτό που ξέρει καλά. Αργός στα πόδια αλλά γρήγορος στη σκέψη και τον βοήθησε σημαντικά ώστε να παίρνει καλύτερες θέσεις στον άξονα.
Το αρνητικό για τον ΑΡΗ ήταν ότι πάλι δεν αξιοποίησε την υπεροχή του πρώτου μέρους και δυσκολεύεται να βρει ουσία στο τελευταίο τρίτο, ειδικά από την γραμμή κρούσης του. Ευτυχώς τον έσωσε η πίσω ζώνη και εδώ θα πρέπει να δώσουμε το απαιτούμενο credit στον Λόβρο Μάικιτς. Καλά τα γκολ των στόπερ, αλλά η διπλή επέμβαση του Κροάτη αποτελεί την αφετηρία μίας αλληλουχίας φάσεων που “καθαρίζουν” το ματς σε δέκα λεπτά. Από εκεί που ο ΑΡΗΣ θα ήταν με την πλάτη στον τοίχο, βρέθηκε σε ρόλο οδηγού. Αυτή είναι και η ομορφιά του ποδοσφαίρου. Η εναλλαγή των συναισθημάτων και ευτυχώς οι “κιτρινόμαυροι” ήταν στο φως και όχι στο σκοτάδι που βρέθηκε ο Βόλος.
Ο Μάικιτς αναδείχθηκε μέσα από το σταθερό πρόβλημα της ομάδας στο αμυντικό τρανζίσιον. Κάτι το οποίο θα πρέπει να αποδεχθούμε με τον τρόπο που επιλέγει να παίζει ο Ουζουνίδης. Η πίεση ψηλά προϋποθέτει ρίσκα. Απλά ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να τα περιορίσει όσο περισσότερο μπορεί. Συνολικά και όχι μόνο με “6άρι”, όπως εύστοχα σημείωσε και ο προπονητής μετά το τέλος του ματς παράλληλα με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια για τον Χάμζα Μεντίλ που πρέπει να κάτσει λίγο στον πάγκο. Οπως επίσης πρέπει να αντιληφθούμε όλοι, όπως και ο Ουζουνίδης, ότι ο Ντιαντί μπορεί να γίνει αποτελεσματικός μόνο με πόδι πλευράς και ότι δεν… κουμπώνει στα αριστερά. Λεπτομέρειες ενός ευρύτερου πλαισίου εργασίας στο οποίο ο ΑΡΗΣ συνεχίζει και του επιβάλλει να πλησιάσει σταδιακά το potential που φαίνεται να έχει ως γκρουπ.
