Ακόμη ένα ματς στο οποίο αποτυπώθηκε η αλήθεια για τον ΑΡΗ… Οπως και για την ΑΕΚ. Ένα ντέρμπι στο οποίο οι δύο ομάδες παρουσίασαν τα γνωστά προτερήματα και τις αδυναμίες του.
Η ΑΕΚ, μία ομάδα με δημιουργία αλλά αναποτελεσματικότητα. Ο ΑΡΗΣ, μία ομάδα με καλή αμυντική λειτουργία αλλά άκρως προβληματική επίθεση. Ένα ματς που από πριν φαινόταν -βάσει αριθμών- ότι θα πάει στη λεπτομέρεια και στο ένα γκολ, το οποίο εν τέλει βρήκε η Ένωση.
Ισως να ήταν και λίγο νομοτελειακό με τους ρυθμούς που έκανε επιθέσεις στην περιοχή του Διούδη, με 27 τελικές, 2,57 xGoals, απέναντι σε έναν αντίπαλο που αδυνατούσε να αλλάξει παραπάνω από 4-5 πάσες ώστε να πάει σε μία ρημάδα ομαλή μετάβαση στο τρανζίσιον. Αυτό, δηλαδή, που έψαξε ο ΑΡΗΣ του Χιμένεθ αλλά αδυνατούσε για ακόμη μία φορά να δημιουργήσει.
Κάποια στιγμή, θα γινόταν…
Ηταν δεδομένο ότι ο Χιμένεθ θα προσπαθήσει πρώτα να καταστρέψει, στα 2/4 και με τις γραμμές κοντά. Αυτό δεν εξουδετέρωσε τη δημιουργία της ΑΕΚ, που έπαιξε τόσο κάθετα όσο και από την πλευρά του Φαντιγκά, πατώντας εύκολα στην περιοχή του Διούδη. Μόνο εκεί ήταν αποτελεσματικός ο ΑΡΗΣ αμυντικά, απομακρύνοντας οποιδήποτε κίνδυνο όταν δεν χρειαζόταν να επέμβει ο Διούδης. Από εκεί και πέρα ήταν το πρόβλημα…
Ο Νίκολιτς έπαιξε ουσιαστικά με έξι παίκτες στον άξονα, τραβώντας εσωτερικά τους Καλοσκάμη και Ζοάο Μάριο. Ο ΑΡΗΣ…έφαγε πολλή πίεση και οι Μόντσου-Ράτσιτς κατά κύριο λόγο δεν μπόρεσαν να περάσουν μπάλες μπροστά για να βγει ο ΑΡΗΣ στον χώρο. Κάτι που επιβάρυνε μία ήδη προβληματική ομάδα από τη δημιουργία έως την παραγωγή φάσεων. Και ακόμα και αν βγήκε ο αρκετά καλός Παναγίδης ως επιλογή, ακόμα και ο Αλφαρέλα πριν σοκάρει τους πάντες με τον τραυματισμό του, πώς να κάνουν παραπάνω πράγματα όταν η μπάλα δεν πάει όπως πρέπει μπροστά; Ισως η μοναδική επιλογή που δεν του βγήκε να ήταν του Φαντιγκά, τον οποίο συνεχίζει να αδικεί ο Χιμένεθ όταν υπάρχει αριστερό μπακ στο ρόστερ και να τον βάζει στην άχαρη θέση να παίζει με ανάποδο πόδι.
Δύο μήνες στάσιμος
Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα, απαντώντας και στον τίτλο του άρθρου. Οχι ότι η ομάδα έχει να κερδίσει επτά μήνες, αλλά το γεγονός ότι δύο μήνες τώρα δεν παρατηρείται ένα δράμι βελτίωσης. Και ειδικά εκεί όπου είναι το μεγάλο σου πρόβλημα, δηλαδή στην επίθεση. Να παράξεις πρώτα και μετά να εκτελέσεις. Διότι τα νούμερα του ΑΡΗ στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι ντροπιαστικά και δείχνουν την αναποτελεσματικότητα σε ό,τι και να δουλεύει ο Χιμένεθ. Και οι τραυματισμοί, ναι, υπάρχουν αλλά τα μοτίβα μίας ομάδας φαίνονται ανεξαρτήτως επιλογών. Καιο ΑΡΗΣ δεν έχει το παραμικρό μοτίβο, βασιζόμενος μόνο στο τι θα κάνουν μόνοι τους οι παίκτες από τη μέση και μπροστά. Φαινόταν από τον Σεπτέμβριο που προσπαθούσε να αποκτήσει μία αγωνιστική ταυτότητα και κέρδιζε πάνω στις στιγμές. Αυτές, όμως, κάποια στιγμή θα εκλείψουν εάν δεν φροντίσεις να τις αυξήσεις εσύ.
Σαφώς και δεν θα φορτώσουμε στον Χιμένεθ όλα τα στραβά της σεζόν. Είναι άδικο και για τον άνθρωπο. Άλλωστε, παρέλαβε αρκετά από αυτά τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν ήρθε. Πλέον, όμως, έχει μπει στον τρίτο μήνα και έχει το δικό του μερίδιο ευθυνών.
Για τα όσα έγιναν πριν τη σέντρα, η πλακέτα ήταν σεβαστή όταν υπάρχει μία τέτοια σχέση ανάμεσα στις δύο πλευρές… Ο ΑΡΗΣ όμως δεν είναι η Λητή ή ο Πανσερραϊκός για να πηγαίνει ο προπονητής του μπροστά στη θύρα των αντίπαλων οργανωμένων και να σηκώνει το κασκόλ. Ειδικά όταν έχεις να κερδίσεις πάνω από δύο μήνες και με αυτή την εικόνα. Παίρνεις την πλακέτα, πας στον πάγκο και κάνεις τη δουλειά σου.
