Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την ικανοποίηση για την προσπάθεια από την απογοήτευση για το αποτέλεσμα. Και ο ΑΡΗΣ βρέθηκε στη λάθος πλευρά της. Έφυγε ηττημένος από το ΟΑΚΑ, με 2-1 από τον Παναθηναϊκό, έχοντας όμως αρκετούς λόγους να πιστεύει πως αυτή η βραδιά μπορούσε να εξελιχθεί διαφορετικά.
Δεν είναι μικρό πράγμα να επιστρέφεις σε ένα παιχνίδι, να ισοφαρίζεις και να αναγκάζεις τον αντίπαλο να ψάχνει τη λύση μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο. Είναι, όμως, διαφορετικό να κάνεις μια καλή εμφάνιση και διαφορετικό να παίρνεις αυτό που δικαιούσαι να διεκδικήσεις μέσα στο γήπεδο.
Ο ΑΡΗΣ έμεινε στη μέση.
Το γκολ του Κοντούρη στο 10′ έβαλε από νωρίς τους «κιτρινόμαυρους» σε θέση κυνηγού. Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου, ωστόσο, δεν κατέρρευσε. Έψαξε τις στιγμές της, απείλησε και βρήκε την ισοφάριση στο 65′ με τον Καντεβέρε, ύστερα από την εξαιρετική συνεργασία των Γκαρέ και Παπασαραφιανού. Το 1-1 έφερε το παιχνίδι σε μια νέα αφετηρία, με τον ΑΡΗ να έχει κάθε λόγο να πιστεύει πως μπορούσε να φύγει από την Αθήνα με ένα αποτέλεσμα που θα του έδινε περισσότερα από έναν βαθμό. Κι όμως, στο 89′ ήρθε το τακουνάκι του Ραστόντερ για να αλλάξει τα πάντα.
Αυτή είναι η σκληρή πλευρά του ποδοσφαίρου. Μπορεί να έχεις σταθεί αξιοπρεπώς, να έχεις ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός δύσκολου αγώνα και να έχεις φτάσει μια ανάσα από το αποτέλεσμα, αλλά να φύγεις με άδεια χέρια επειδή μια λεπτομέρεια αποδείχθηκε καθοριστική.
Ο Γρηγορίου μίλησε για μια ήττα που δεν άξιζε στην ομάδα του. Η τοποθέτησή του έχει βάση, καθώς ο ΑΡΗΣ έδειξε ανταγωνιστικό πρόσωπο απέναντι σε έναν αντίπαλο με ποιότητα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως πρέπει να μείνει μόνο στην αίσθηση της αδικίας ή στην απογοήτευση για το γκολ που δέχθηκε στο τέλος.
Το ζητούμενο για τον ΑΡΗ είναι να μετατρέψει την πρόοδο σε ουσία. Να μην αρκείται στο ότι στάθηκε καλά, αλλά να διεκδικεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα το αποτέλεσμα. Να μη φεύγει από τέτοιες αναμετρήσεις με το «θα μπορούσαμε», αλλά με την πεποίθηση ότι έκανε όσα χρειαζόταν για να πάρει αυτό που ήθελε.
Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι ταινία όπου ο πρωταγωνιστής δικαιώνεται υποχρεωτικά στο τέλος. Αν θέλεις το happy end, πρέπει να φροντίσεις να μη σου ξεφύγει η ιστορία μέσα από τα χέρια σου.
