Ομολογώντας ευθύς εξ αρχής πως αν και δεν υπάρχει καθημερινή τριβή με το ρεπορτάζ του μπασκετικού ΑΡΗ, δεν γίνεται παρά να… ξενίζει αυτό που έγινε χθες. Θα πει κανείς σιγά τα ωα, με τί στόχο μπορεί να έμπαινες στα Playoffs και τί να διεκδικήσεις. Κατ’ εμέ, λάθος νοοτροπία, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τον Αυτοκράτορα. Και σίγουρα όχι σαν κανόνας στον κόσμο του ΑΡΗ, που και φέτος έδειξε ότι είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Πρωταθλητής…
Από την άλλη, στο τέλος της ημέρας, ενδεχομένως κι αυτό που συνέβη να ήταν μία απλή απόδοση δικαιοσύνης. Σε μία χρονιά που ελάχιστα πράγματα πήγαν καλά, μπορεί κιόλας ο ΑΡΗΣ να πήρε αυτό που του άξιζε. Αντιλαμβάνομαι ότι «πονάει» η εξέλιξή της, πάντα όμως οφείλεις να είσαι ρεαλιστής, να δεις την πραγματικότητα, να καταλάβεις τα λάθη σου και να μην τα επαναλάβεις. Προφανώς τα λάθη ήταν πολλά. Μπορεί πολύ εύκολα να γίνει αυτό αντιληπτό. Η σκληρή πραγματικότητα μόνο να σου μάθει μπορεί, κι ας πονάει.
Η φετινή χρονιά άρχισε με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες, πατώντας πάνω σε όλα όσα έγιναν πέρσι. Τότε δηλαδή, που εκείνη η ομάδα «τρύπησε» το ταβάνι της. Μόνο που «εκείνη» η ομάδα, ήταν… εκείνη κι όχι η φετινή. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στο μπάσκετ για να καταλάβεις ότι έγιναν κάκιστες επιλογές ξένων παικτών. Το ρόστερ άλλαξε πολλές φορές μέσα στη σεζόν και, έστω και, λαμβάνοντας υπόψη και τις ατυχίες με τους πολλούς τραυματισμούς, πάλι το πράγμα ήταν στραβό.
Καμία διάθεση για αφορισμούς, καταδίκες, η απόδοση ευθυνών μόνο σε ένα πρόσωπο. Σε έναν οργανισμό, πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για αθλητικό σύνολο σε ομαδικό άθλημα, οι ευθύνες μοιράζονται και θεωρώ ότι ισχύει αυτό που λένε… φταίνε όλοι. Η αποτυχία αχνοφαινόταν από πολύ νωρίς, απλά τώρα ήρθε η οριστική κατάληξη. Ενοχλεί και δεν αρέσει και είναι απολύτως λογικό.
Η επόμενη μέρα θα πρέπει σύντομα να μπει στο τραπέζι και με καθαρές κουβέντες και αποφάσεις. Το ποιο ακριβώς θα είναι το μοντέλο και η στρατηγική θα αποφασιστεί από εκείνους που πρέπει. Αφού πρώτα γίνει ένας όμορφος, ωραίος και ξεκάθαρος απολογισμός.
