Να διευκρινίσουμε κάτι ευθύς εξαρχής. Κανείς δεν πανηγύρισε. Κανείς δεν πανηγυρίζει. Όλοι γιόρτασαν. Μεγάλη γιορτή ήταν, είναι και θα είναι για πάντα. Τα γενέθλια του ΑΡΗ, 111 χρόνια ζωής, 111 χρόνια ιστορίας και συνεχίζουμε.
Δεν υπάρχει λόγος να μπούμε στα κλισέ «λαμπρή», «μεγαλειώδης», «τεράστια» κτλ. Ήταν μία γιορτή με πολύ συναίσθημα, και με πολλαπλά μηνύματα γι’ αυτό που έρχεται, αλλά επιτρέψτε μου με αυτό να ασχοληθώ σε λίγο.
Τυχαία η σειρά αναφοράς για να μην παρεξηγηθώ.
«Είμαι ένας από εσάς. 111 χρόνια και είμαστε ακόμα εδώ», είπε ο Χαριστέας. «Είμαι πολύ περήφανος για τον πατέρα μου. Ο ΑΡΗΣ χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους για να πολεμήσουν, να συγκρουστούν και να αρχίσουν να έρχονται οι τίτλοι στην ομάδα μας», ανέφερε δακρυσμένος ο Πάνος Αλεξιάδης, για τον πατέρα του, τον γίγαντα Αλέκο. «Μου δώσατε πολύ αγάπη και το κρατάω μέσα στην καρδιά μου», σχολίασε ο Χαβίτο, έντονα συναισθηματικά φορτισμένος ο Τσάρλς Μπάρτον, το ίδιο και ο Κώστας Χαριτωνίδης.
«Οι άνθρωποι που ίδρυσαν τον ΑΡΗ μας πριν από 111 χρόνια, μας δίδαξαν και μας πέρασαν από γενιά σε γενιά περήφανη ψυχή και λιονταρίσια καρδιά. Αυτή μου μετέδωσε ο πατέρας μου, αυτή μετέδωσα στον Δημήτρη, στον άλλο μου τον γιο, τον Γιάννη και τον Άγγελο», είπε ο Παύλος Ασλανίδης και στέκομαι και σταματώ στην μητέρα του Άλκη. Μίλησε στις καρδιές και στις ψυχές όλων.
Θέλω να πω και δείξω δηλαδή ότι ο ΑΡΗΣ είναι συναίσθημα και προφανώς αυτό ποτέ δεν θα το καταλάβουν οι μεγαλωμένοι πλέον με δηλητήριο στο μυαλό από τα γνωστά επικοινωνιακά κέντρα, εκείνοι που γαλουχήθηκαν με αρχές του τύπου «μια πόλη, μια ομάδα», της εύνοιας, του να… κερδάω και δε με νοιάζει πως.
Κόντρα σε όλα αυτά λοιπόν είναι ο ΑΡΗΣ. Το μόνο εύκολο, στη χώρα που ζούμε είναι η διαπλοκή. Να βρεις τρόπους δηλαδή να αναδειχθείς κι ας μην το αξίζεις. Βέβαια, είναι ωραίο να είσαι ελεύθερος. Δημοκρατία έχουμε. Ελεύθερος όμως είσαι μέχρι εκεί που καταπατάς τις ελευθερίες του άλλου. Και μπορεί ως λαός να αντέχουμε τα φαινόμενα αισθήματος ανισονομίας, διότι βλέπετε έτσι έχουν προσπαθούν δεκαετίες ολόκληρες να μας ποτίσουν τα μυαλά. Ότι δηλαδή αυτό είναι κάτι αυτονόητο. Δεν είναι έτσι όμως. Η ελευθερία όλων είναι πολύτιμο αγαθό. Το ίδιο και η ισονομία.
Η χθεσινή γιορτή του ΑΡΗ είχε και μία ακόμη ιδιαιτερότητα. Την παντελή απουσία πολιτικών. «Με πήραν τηλέφωνο και τους είπα πως δεν καλέσαμε κανέναν. Θέλουμε να απαιτούμε και να βλέπουμε πράξεις και αποτελέσματα. Και μετά θα έρθουν πάλι οι προσκλήσεις», είπε ο πρόεδρος του ΑΣ, Λευτέρης Αρβανίτης ξεκαθαρίζοντας μάλλον… ευγενικά, πως τον ΑΡΗ που νομίζατε ότι ξέρατε, να τον ξεχάσετε. Τέλος, ο σύλλογος που πιστεύατε πως με ένα χτύπημα στην πλάτη, μια υπόσχεση, μια παρουσία σε μία εκδήλωση είναι δεδομένος. Ξέρετε, έλεγαν οι παλιοί ότι ο πιο… επικίνδυνος είναι αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει. Και προφανώς δεν αναφέρομαι σε καταστάσεις βίας κτλ. Καμία σχέση. Άλλωστε οι εκλογές θα έρθουν. Κι αυτό προφανώς δεν αφορά μόνο αυτούς που είναι τώρα στην κυβέρνηση, διότι διαχρονικά τον ΑΡΗ τον έχουν… αμελήσει σχεδόν όλοι.
Μόνο τυχαία δεν ήταν τα λόγια του Αρβανίτη…: «Παρά την κοινωνική του προσφορά ο σύλλογος εισπράττει αδικία, πισώπλατες μαχαιριές, εσωστρέφεια για να τον κρατάνε χαμηλά. Βλέπουμε το Κράτος να βοηθάει κάποιες ομάδες και όχι τον ΑΡΗ, ίσως κάποιοι να μην θέλανε να υπάρχουμε».
Για το τελευταίο τα χιλιάδες παιδιά που βρέθηκαν χθες στο Nick Galis Hall είναι η καλύτερη απάντηση. Ο ΑΡΗΣ είναι κοινωνικό φαινόμενο εδώ και 111 χρόνια. Ο ΑΡΗΣ δημιουργήθηκε από μια τρέλα παιδιών, που πίστεψαν σε κάτι, το ονειρεύτηκαν και το υλοποίησαν. Και θα είναι περήφανα εκεί πάνω γιατί αυτό που εμπνεύστηκαν, εκτός του ότι ήταν πολύ προχωρημένο για την εποχή του, συνεχίζει να υπάρχει «πατώντας» πάνω στα ίδια ιδανικά και τις ιδέες τους. Ο ΑΡΗΣ πλέον θα απαιτήσει και θα το κάνει ενωμένος. Ενδεχομένως εκείνοι που έπρεπε να πάρουν χθες κάποια μηνύματα, τα πήραν. Για να τους δούμε λοιπόν…
ΥΓ: Τούτες τις ημέρες πάντα θυμάμαι τον Νικόλα τον Άσιμο, εδώ δικό μας Σαλονικιός. Τι ωραία που το είχε πει τότε. “Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας…”. Αν ζούσε, χθες θα ήταν σίγουρα στο Παλέ. Ακούστε το τραγούδι και δώστε προσοχή σε αυτά που λέει. Πόσο ΑΡΗΣ…
