Ο Έρικ Λίντελ Τζούνιορ μεγάλωσε στο Belleville, αλλά από μικρός έβλεπε τον κόσμο πολύ μεγαλύτερο από τη γειτονιά του. Συνεχίζει να κυνηγάει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του — όχι μόνο στο παρκέ, αλλά και στη ζωή.
«Έφτασα εκεί που ήθελα», λέει. «Και έχω ακόμα μεγαλύτερες εικόνες στο μυαλό μου. Εξακολουθώ να είμαι ονειροπόλος». Η φράση του δεν ακούγεται σαν κλισέ· ακούγεται σαν υπόσχεση.
Από την πέμπτη τάξη, “ήταν φανερό”
Ο πρώτος άνθρωπος που κατάλαβε τι έρχεται ήταν ο Τάιρους Σορτ, ο προπονητής του στο γυμνάσιο. Θυμάται ακόμη την πρώτη φορά που είδε τον μικρό E.J. να παίζει.
«Το footwork και το μπασκετικό IQ ήταν απίστευτα», λέει. «Είπα στη γυναίκα μου ότι προπονώ το πρώτο μου παιδί που θα παίξει ΝΒΑ. Μου είπε: “Πώς το ξέρεις; Είναι στην πέμπτη τάξη”. Της απάντησα: “Όταν το βλέπεις, το ξέρεις”».
Αυτή η βεβαιότητα δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Στο λύκειο, ο Τζο Μουνίθ είδε ακριβώς το ίδιο.
«Σημαίνει πολλά για μένα και για την οικογένειά μου», λέει. «Είναι ένα καλό παιδί. Η ταπεινότητά του και η διάθεσή του να δουλεύει μέσα από τις δυσκολίες τον κάνουν σπουδαίο παίκτη». Και όταν τον ρωτάς για την κορυφαία στιγμή τους μαζί, δεν χρειάζεται να το σκεφτεί. «Τα δύο πρωταθλήματα πολιτείας στο Belleville West. Η δουλειά που έγινε για να φτάσουμε εκεί — και να το κάνουμε δύο φορές — ήταν τεράστια».
Το μυαλό του παιχνιδιού
Ο Λίντελ δεν στηρίχθηκε μόνο στο ταλέντο. Ήθελε να μάθει το παιχνίδι σε βάθος. Παρακολουθούσε, σημείωνε, έπαιζε, ξαναέβλεπε. Έχτιζε το μπασκετικό του IQ με εμμονή. «Οι προπονητές μου βλέπουν πόσο νοιάζομαι για το παιχνίδι και για τους ανθρώπους», λέει. «Είμαι ευγνώμων στους γονείς μου που μεγάλωσαν σωστά εμένα και τα αδέλφια μου — και μας έδωσαν την ευκαιρία να λάμψουμε χωρίς περισπασμούς».
Η ρήξη χιαστού και το restart
Λίγο μετά το draft του 2022, η μοίρα του έβαλε φρένο: ρήξη χιαστού. Μήνες εκτός. Μήνες αμφιβολίας. Μήνες δουλειάς.
«Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν δύο χρόνια όταν έσκισα τον χιαστό», λέει. «Δεν είμαι ο ίδιος ούτε με πέρσι. Χτίζω το σπίτι μου τώρα — με συνέπεια και μικρά βήματα». Η στήριξη της οικογένειας και των φίλων του ήταν καθοριστική. Το λέει χωρίς περιστροφές: χωρίς αυτούς, η αποκατάσταση θα ήταν βουνό.
Το σοκ του ΝΒΑ
Η μετάβαση από το κολέγιο στο ΝΒΑ ήταν ένα άλλο μάθημα.
«Η μετάβαση από το κολέγιο στο μεγάλο πρωτάθλημα είναι ότι δεν υπάρχει σχολείο και είσαι κάπως μόνος σου», εξηγεί. «Πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις για να είσαι εκεί που θέλεις». Στο κολέγιο έπαιζε με τους καλύτερους της ηλικίας του. Στο ΝΒΑ παίζει με τους καλύτερους του κόσμου.
Ο άνθρωπος πίσω από τον παίκτη
Όταν δεν παίζει, ο Λίντελ διαβάζει, γράφει, κρατάει ημερολόγια. Τρία, για την ακρίβεια: ένα για τα ταξίδια, ένα για το μπάσκετ, ένα για «όλα τα άλλα». Πιστεύει ότι η πνευματική καλλιέργεια είναι μέρος της προπόνησης. Ότι το μυαλό πρέπει να δουλεύει όσο και το σώμα.
Έχει μάθει να μην συγκρίνει τον εαυτό του με άλλους. Να μην κυνηγάει ξένες πορείες. Να μην αφήνει την επιτυχία να τον παρασύρει.
«Με όλες αυτές τις ευλογίες που έχω λάβει — μπορούν να χαθούν αμέσως αν δεν είσαι ταπεινός», λέει. «Νιώθω ότι οι ευλογίες θα συνεχίσουν να έρχονται επειδή είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ τον Θεό για όσα έχω λάβει από μικρός».
