Τρεις διαφορετικές εποχές, τρεις θρύλοι. Τρεις προσωπικότητες που η κάθε μία έβαλε το δικό της… λιθαράκι στην εξέλιξη του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ μέσα στις δεκαετίες.
Για πολλά χρόνια, η ομάδα αναδείκνυε ηγέτες μέσα από τα σπλάχνα της. Προσωπικότητες που δεν σημάδεψαν απλά τον σύλλογο αλλά και ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα. Και για χρόνια ολόκληρα, πάντα υπήρχε η διάδοχη κατάσταση. Η παράδοση της σκυτάλης στον επόμενο.
Το «μακεδονικό τανκ»
Ο πρώτος φυσικά είναι ο θρυλικός Κλεάνθης Βικελίδης. Το «μακεδονικό τανκ» που έμελλε να δώσει το όνομά του στο θρυλικό Χαριλάου.
Ο μικρότερος γιος της οικογένειας Βικελίδη. Με τα δύο του αδέλφια, Νικηφόρο και Κώστα, να αγωνίζονται ήδη στην ομάδα, δεν θα τη… γλίτωνε. Θα φορούσε και αυτός τα κιτρινόμαυρα σε ηλικία 17 ετών, το 1931.
Κατά τη διάρκεια της σπουδαίας καριέρας του, ο Κλεάνθης Βικελίδης κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1932 και το 1946, χρονιά κατά την οποία αναδείχθηκε και πρώτος σκόρερ. Παράλληλα, πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης (1934, 1938, 1946 και 1949), το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου το 1935, ενώ συμμετείχε και στον τελικό Κυπέλλου το 1940.
Είχε σπάσει τη μύτη του σε αγώνα και φώναζε, «δεν βγαίνω», γεννούσε η γυναίκα του και πήγε με την ομάδα στην Αθήνα. Έσκισε το εισιτήριό του πριν πάει στη Ρουμανία για τη Βένους, βλέποντας την αγάπη του κόσμου που ήθελε να μείνει στην ομάδα.
Αυτά και πολλά ακόμα ήταν ο Κλεάνθης Βικελίδης, ο οποίος έμελλε να βρει τον διάδοχό του δύο δεκαετίες μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Θα έλεγε κάποιος ότι ήταν και λίγο… ποιητικό ότι αυτός ήταν που ανακάλυψε τον Αλέκο Αλεξιάδη
Θρύλος του ΑΡΗ, θρύλος των γκολ
Σε μια Θεσσαλονίκη δύσκολη οικονομικά αλλά γεμάτη αυθεντικότητα, συνήθιζε να περπατά στις γειτονιές και να αναζητά ταλέντα στις αλάνες.
Κάπως έτσι ανακάλυψε και τον Αλεξιάδη. Κανείς δεν γνωρίζει αν τότε μπορούσε να φανταστεί ότι το παιδί που έβλεπε μπροστά του θα γινόταν ο διάδοχός του. Κι όμως, έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα. Ο κυρ Αλέκος τα επόμενα χρόνια έδωσε όλη του την ψυχή για τον ΑΡΗ και δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Πήρε Κύπελλο, τον κυνήγησε η Χούντα, αρνήθηκε εκατομμύρια για να μείνει στην αγαπημένη του ομάδα. Ακόμα και όταν πήγε στον Παναιτωλικό, σηκώθηκε και έφυγε επειδή του ζήτησαν να παιξει κόντρα στον ΑΡΗ.
301 συμμετοχές και 127 γκολ! Ο κορυφαίος επιθετικός της δεκαετίας του ’60 στην Ελλάδα και φημισμένος για τξς κεφαλιές του. Για την αυτοθυσία με την οποία έμπαινε στις φάσεις ώστε να σκοράρει για την αγαπημένη του ομάδα. Κατορθώματα που αποτυπώθηκαν στα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων. Και ανάμεσά τους, ο διάδοχος του. Δεν το ήξερε, βέβαια, τότε…
Ο «εγκέφαλος» του ΑΡΗ
Ο Ντίνος Κούης πήγαινε μικρός στο Χαριλάου και θαύμαζε τον Αλεξιάδη, όπως είχε δηλώσει και πρόσφατα στο AllAboutARIS. Είχε την ευλογία να τον προλάβει έναν χρόνο ως συμπαίκτης. Και σταδιακά από το 1975 έμελλε να είναι αυτός που θα γινόταν το επόμενο σύμβολο του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ.
173 γκολ σε διάρκεια 17 ετών! 142 γκολ στο πρωτάθλημα, πολλά από αυτά με φάουλ! Δεν αντίκρισε ποτέ κόκκινη κάρτα. Ηταν μέλος της Εθνικής Ομάδας και ένα διαχρονικό σύμβολο του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών και ο τελευταίος εν ζωή από τα ιερά τοτέμ του ποδοσφαιρικού τμήματος.
Από το 1991 που κρέμασε τα παπούτσια του, δεν βρέθηκε κανένας που θα κερδίσει τον χαρακτηρισμό του θρύλου. Ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ μπήκε σε μία άλλη εποχή. Με δύσκολες αλλά και καλές στιγμές. Ακόμα, όμως, δεν έχει αναδείξει ένα αντίστοιχο μέγεθος από τα σπλάχνα του.
