Η μοίρα του οργανισμού που λέγεται ΑΡΗΣ είναι να περιμένει από τον περασμένο Ιανουάριο να τελειώσει η χρονιά. Από τότε,δηλαδή, που η ομάδα απώλεσε ουσιαστικά τους βασικούς στόχους της. Την τετράδα και το Κύπελλο, απομένοντας με την 5η θέση.
Δεν είναι ούτε επιτυχία, ούτε αποτυχία… Είναι το αυτονόητο, είναι το κεκτημένο, το οποίο ωστόσο ο ΑΡΗΣ θέτει εν αμφιβόλω με την εικόνα του και την αναποτελεσματικότητά του μέσα στο 2026.
Δεν γίνεται ρε φίλε να έχει μόνο μία νίκη σε δέκα ματς πρωταθλήματος. Δεν γίνεται να μην έχει κερδίσει ΜΙΑ ΡΗΜΑΔΑ ΦΟΡΑ τον ουραγό της βαθμολογίας Πανσερραϊκό! Και μάλιστα να κινδυνεύει με οδυνηρή ήττα στις Σέρρες, εάν δεν ήταν για ακόμη μία χρονιά σε σούπερ κατάσταση ο Γιώργος Αθανασιάδης.
Και τί να πούμε πάλι; Τα συμπεράσματα είναι ίδια με άλλες αντίστοιχες καταστάσεις. Μία χρονιά στην οποία ολα έχουν πάει λάθος. Ο ΑΡΗΣ έβαλε τα χεράκια τιου και έβγαλε τα ματάκια του και φέτος, σε συνέχεια της πλήρους έλλειψης ποδοσφαιρικής λογικής που τον χαρακτηρίζει την τελευταία τριετία
Και ακριβώς αυτή η επαναλαμβόμενη κατάσταση, σε συνδυασμό με τον τρόπο που εξελίσσεται η χρονιά, μας έχει φέρει σε μία κατάσταση που απλά περιμένουμε καρτερικά και μαρτυρικά να τελειώσει αυτή η χρονιά. Να φύγει να πάει στο καλό και να δούμε τί θα γίνει από το καλοκαίρι. Η πιο ψυχοφθόρα χρονιά από το 2018! Συμπέρασμα και συναίσθημα που δεν θα μετριαστεί ούτε από την κατάκτηση της 5ης θέσης, την οποία ο ΑΡΗΣ ακόμα διεκδικεί ρεαλιστικά με τον έναν τρόπο ή τον άλλο, εκμεταλλευόμενος και τα αποτελέσματα των άλλων.
Βέβαια καλά-καλά δεν έχει τελειώσει με την παρουσία του στο 5-8, αν και πρέπει να γίνουν τρελά πράγματα για να μην είναι εκεί. Ούτε νίκη μπορεί να χρειαστεί με τον ΟΦΗ, αλλά η ομάδα δυστυχώς έχει αποδείξει ότι είναι ικανή για όλα.
Η… απομόνωση του αγώνα στις Σέρρες
Το χθεσνό ματς περιλαμβάνει πολλά από τα παραπάνω. Περιλαμβάνει όμως και τον παράγοντα του απρόβλεπτου, με την κόκκινη του Τεχέρο να… φορτώνει με μεγαλύτερη δυσκολία έναν ΑΡΗ που ναι μεν απειλούσε αλλά φάνηνε να κάνει βήματα πίσω συγκριτικά με την δεδομένη βελτίωση των δύο προηγούμενων αγώνων.
Το βασικό πρόβλημα ήταν η αργή ανάπτυξη και οι αιτίες ήταν δύο. Πρώτον, η πίεση του Πανσερραϊκού όποτε έχανε τη μπάλα ψηλά, οδηγώντας τον ΑΡΗ σε λάθη ή μακρινές… σκοτωμένες μπάλες. Το δεύτερο ήταν η αδυναμία του άξονα να βοηθήσει στην προώθηση του παιχνιδιού και με την απουσία του Γκαρέ να είναι εμφανής. Το άμεσο παιχνίδι του Αργεντινού και το κουβάλημα της μπάλας, που δεν είχε ο ΑΡΗΣ για να εκμεταλλευτεί γρήγορα το… παράθυρο των χώρων στην άμυνα του Πανσερραϊκού πριν αυτό κλείσει γρήγορα.
Η τριάδα πίσω από τον Μορόν… δεν βγήκε. Και κατ’ επέκταση δεν βγήκε και ο Μορόν. Ο Μπουσαΐντ…χάθηκε στις πλευρές, ο Αλφαρέλα δεν προσαρμόστηκε στον ρόλο του στον άξονα και ο Ντούντου ήταν φανερά εκτός ρυθμού μτά από απουσία τριών αγώνων. Ισως ο Μπουσαΐντ στο «10» άλλαζε κάπως την εικόνα, όπως και η παρουσία του Γιαννιώτα από το ξεκίνημα αφού δείχνει ότι είναι σε καλή περίοδο.
Πάλι το πρόβλημα, ήταν το γκολ. Στα δύο προηγούμενα ματς, ο ΑΡΗΣ πάραξε αλλά δεν βρήκε δίχτυα. Στο χθεσινό το έκανε αλλά μόνο από απόσταση, αφού βρήκε στο… τείχος του Πανσερραϊκού και δεν έκανε τίποτα μέσα από την περιοχή. Μετά την κόκκινη μιλάμε για ένα άλλο ματς, έναν Αθανασιάδη… όλα τα λεφτά και ένα παρολίγο buzzer beater.
Δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο να αναζητάμε τρόπους για το πώς θα κερδίσει επιτέλους η ομάδα. Αυτό θα κάνουμε και με τον ΟΦΗ. Εμείς και πρωτίστως η ομάδα… Οπως και να’ χει, το φετινό όπως είναι δομημένο, είναι το πάρεις και να το… πετάξεις κάτω. Να σπάσει και να το κολλήσεις πάλι από την αρχή.
