Δεν θα μάθουμε ποτέ εάν ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε να φύγει με κάτι παραπάνω από τη Λεωφόρο. Και δεν θα το μάθουμε, επειδή κάποιοι φρόντισαν να μην το μάθουμε.
Αναρωτιέμαι εάν εκεί στην Uefa βλέπουν τί γίνεται ώρες ώρες σε αυτό το βαριόμοιρο ελληνικό πρωτάθλημα. Και αν τους νοιάζει πραγματικά… Αυτόν που δεν νοιάζει σίγουρα είναι τον Στεφάν Λανουά, που μία χαρά κάνει τη δουλίτσα του, πληρώνεται και κλείνει τα αυτιά του στις επαναλαμβανόμενες φωνές του ΑΡΗ και άλλων ομάδων φέτος για τους ορισμούς τους.
Ειδικά αυτοί για το ντέρμπι της Λεωφόρου… μύριζαν «χειρουργείο» από την Τετάρτη που έγιναν γνωστοί. Από τη μία ο Μπόγκναρ με το βεβαρημένο παρελθόν του με τον ΑΡΗ. Και την ίδια στιγμή βλέπουμε πρώτη φορά γυναίκα VAR σε παιχνίδι του ΑΡΗ. Πάλι με τον Παναθηναϊκό. Αντί να επιλεχθούν πολύ πιο έμπειροι για ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι όπως το χθεσινό. Οι Γερμανοί όμως δεν θα βόλευαν εάν πήγαινε να στραβώσει το πράμα. Οπως και έγινε από τη στιγμή που ο ΑΡΗΣ έκανε το… λάθος να μπει ξανά στο ματς με το γκολ του Ράτσιτς.
Το έψαξαν από εδώ, το έψαξαν από εκεί, μέχρι που ο Μπόγκναρ το μέτρησε και επέλεξε να μην εκτεθεί. Δεν το απέφυγε όμως στη συνέχεια με το επιθετικό φάουλ του Τετέι στον Αθανασιάδη ή το πέναλτι στον Αλφαρέλα που φάνηκε… από το φεγγάρι! Εκεί όμως η Καταλίν Κούλτσαρ δεν είχε την ίδια ευαισθησία να τον καλέσει τον Μπόγκναρ. Αδιανόητο πραγματικά, αλλά και αναμενόμενο. Μία διαιτησία ποδοσφαιρικής σήψης που αν για τον Παναθηναϊκό ήταν αντίστροφα και ειδικά σε κανά παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, θα είχαν σηκώσει τον κόσμο ανάποδα.
Και επειδή καταλαβαίνω ότι ζούμε σε δύσκολη περίοδο για τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ…Ναι, φέτος η ομάδα τα έχει κάνει μαντάρα. Ναι, όλοι θέλουμε κάτι άλλο διοικητικά που θα μας ανεβάσει επίπεδο. Ναι, δεν μας φταίει η διαιτησία για τη φετινή πορεία και τη σωρεία λαθών. Αλλά ρε παιδιά, το χθεσινό είναι μνημείο αλλοίωσης και δεν νοείται να μην σταθούμε σε αυτό. Οχι για να υποβαθμιστεί κάτι άλλο. Αλλά επειδή μιλάμε για σφαγή! Τέλος.
Τα σημάδια ζωής και… αργοπορίας
Η άλλη πλευρά του ματς περιλαμβάνει έναν αρκετά ισορροπημένο αγώνα ειδικά στο πρώτο μέρος. Μία αδράνεια του ΑΡΗ έφερε ένα γκολ για έναν Παναθηναϊκό που δεν έκανε τίποτε παραπάνω. Μάλιστα χαμήλωσε στο γήπεδο, έκλεισε τους χώρους και παραδόξως ο ΑΡΗΣ ήταν καλύτερος σε αυτή την κατάσταση. Γιατί; Διότι έστω και σε λίγες μέρες, με λίγες παρεμβάσεις, ο Γρηγορίου πήρε μία ομάδα δίχως ταυτότητα και της έδωσε μία κατεύθυνση. Εναν μπούσουλα. Μία νοοτροπία να κάνει πράγματα από μόνη της. Πιο άμεσο και κάθετο παιχνίδι. ισορροπία στα μετόπισθεν με αριστερό μπακ και τον Γκαρέ να ξεχωρίζει ξανά παρότι μετατοπίστηκε από τα «φτερά» στον άξονα.
Το πρόβλημα του ΑΡΗ ήταν κυρίως στην τελική απόφαση όταν έφτανε έξω από την περιοχή… Οι καταχρήσεις του Πέρεθ ή οι αργές αποφάσεις γενικώς δεν βοηθούσαν. Ισως ο Ισπανός εξτρέμ μαζί με τον Χόνγκλα να ήταν οι χειρότεροι της ομάδας, συμμαζεύοντας κάπως την εικόνα τους στο δεύτερο μέρος.
Αν όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα μερικών ημερών, σκεφτείτε τί θα γινόταν εάν Καρυπίδης και Ρέγες έπαιρναν την απόφαση να απομακρύνουν τον Χιμένεθ νωρίτερα. Τώρα, η ζημιά είναι μεγαλύτερη, οπότε είναι και πιο δύσκολη η δουλειά του Γρηγορίου. Τα χθεσινά σημάδια ζωής δείχνουν ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Ηδη είδαμε μία ομάδα με αρχή, μέση, τέλος… Απλά δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου, έχοντας πλέον μπροστά μας ένα ματς κόντρα στον Ατρόμητο που η νίκη είναι απαραίτητη για την 5η θέση και για να μην μπλέξει ο ΑΡΗΣ σε περιττές περιπέτειες.
