Ξέρετε τι είναι χειρότερο από το να έχεις άδειο ψυγείο; Να το ανοίγεις με όρεξη και να βρίσκεις μέσα πράγματα που δεν σε ψήνουν ιδιαίτερα. Δεν είναι το πιάτο που λαχταράς, αλλά τρως γιατί… τι να κάνεις; Αλληγορικό το μήνυμα. Ο ΑΡΗΣ δεν σέρβιρε κάτι γκουρμέ χθες στο “Κλεάνθης Βικελίδης”, όμως το 2-0 επί του Βόλου έμοιαζε με πιάτο που σε χορταίνει, κι ας μην είναι το αγαπημένο σου.
Η ατμόσφαιρα και η αναγκαιότητα
Ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός δεν ξεπερνιέται εύκολα, είναι σαν εκείνο το φαγητό που σε βαραίνει και δεν χωνεύεται με τίποτα. Χθες όμως, οι κερκίδες έζησαν 90 λεπτά απελευθέρωσης. Κανείς δεν σκεφτόταν τι έγινε πριν ή τι θα έρθει μετά. Μόνο το τώρα.
Και ναι, δεν είναι μικρό πράγμα: σε μια περίοδο που η ομάδα έμοιαζε εγκλωβισμένη, αυτή η νίκη λειτούργησε σαν μικρή παροχή οξυγόνου. Όχι πανάκεια, αλλά μια αρχή.
Η κλασική γκρίνια
Φυσικά, επειδή μιλάμε για ΑΡΗ, η κουβέντα δεν σταμάτησε στη νίκη. «Ναι, κερδίσαμε, αλλά δεν παίξαμε». «Δύο γκολ από στόπερ; Σπάνιο». Μα αλήθεια τώρα, πότε τα «συνηθισμένα» ήταν το σήμα κατατεθέν αυτής της ομάδας;
Τι είδαμε στο γήπεδο
Δεν θα κοροϊδέψω κανέναν: ο Άρης δεν έβγαλε μάτια. Η στατιστική με τα 1.1 xGoals λέει πολλά. Ελάχιστες καθαρές φάσεις, λάθη στις μεταβιβάσεις, επιλογές που θύμιζαν… βιαστικά μαγειρέματα. Ο Πέρεθ, για παράδειγμα, προτίμησε να τελειώσει μόνος μια φάση αντί να δώσει στον Γένσεν. Από την άλλη, ο Μάικιτς χρειάστηκε να κατεβάσει ρολά σε δύο φάσεις του Βόλου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο: για να βγει το αποτέλεσμα, χρειάζονται όλοι.
Οι πρωταγωνιστές και οι «χαμένοι»
* Γένσεν: Στο πρώτο μέρος, σε ρόλο «ψευδο-δεκαριού», τα πήγε εξαιρετικά. Έτρεξε, πίεσε, βοήθησε παντού.
* Τεχέρο: Οι διαγώνιες κινήσεις του έκαναν τη διαφορά.
* Φαμπιάνο & οι στόπερ: Σίγουροι, αποτελεσματικοί, και αυτή τη φορά και… σκόρερ.
* Μισεουί: Έδωσε ενέργεια, ξεμπλόκαρε την επιθετική λειτουργία.
* Μορόν, Μόντσου, Μεντίλ: Από αυτούς περίμενες περισσότερα. Ο πρώτος έδωσε μια ασίστ αλλά πρέπει να κάνει πολλά περισσότερα για να είναι πραγματικά «παρών».
Και τώρα;
Το πρόγραμμα δίνει την ευκαιρία στον ΑΡΗ να χτίσει ψυχολογία. Ο Παναιτωλικός είναι η επόμενη «σκάλα». Αλλά το να πορεύεσαι μόνο με «επαγγελματικές νίκες» δεν φτάνει. Χρειάζεται βελτίωση, χρειάζεται συνέπεια, χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Γιατί το χθεσινό πιάτο σε κράτησε όρθιο, αλλά δεν είναι το μενού που θα σε πάει μακριά.
Ένα τελευταίο σχόλιο
Αυτό που κρατάω εγώ από το χθεσινό είναι πως ο ΑΡΗΣ, όσο κι αν δείχνει ασταθής ακόμη, δεν το βάζει κάτω. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο «συστατικό» της φετινής σεζόν: όχι μόνο οι παίκτες, αλλά κι ο κόσμος να αντέξει, να δώσει πίστωση χρόνου και να μη χαθεί η πίστη. Γιατί σε μια ομάδα που σπάνια ζει… τα συνηθισμένα, η υπομονή μπορεί να αποδειχθεί το πιο δυναμωτικό καρύκευμα.
ΥΓ: Ξέρω. Υπομονή. Αυτή η καταραμένη λέξη…
