Ο αποκλεισμός από την Αράζ ήρθε σαν σφαλιάρα. Δυνατή. Αναπάντεχη για πολλούς, σκληρή για όλους. Γιατί ο ΑΡΗΣ έψαχνε κάτι παραπάνω φέτος. Γιατί το ευρωπαϊκό ταξίδι δεν έπρεπε να τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Γιατί ο κόσμος που γέμισε το γήπεδο και περίμενε να δει μια ομάδα με βλέμμα φωτιάς, είδε κάτι που δεν του άξιζε.
Ο πόνος είναι έντονος. Δεν κρύβεται. Και δεν πρέπει να κρυφτεί. Ο ΑΡΗΣ δεν πέτυχε. Όχι γιατί αποκλείστηκε απλώς, αλλά γιατί δεν έβγαλε στο χορτάρι την υπεροχή που ξέρουμε πως έχει. Γιατί δεν κατάφερε να επιβληθεί σε μια ομάδα που, ναι, ήταν μαχητική, αλλά όχι ανώτερη.
Οι αντιδράσεις είναι εύλογες. Από τον απλό φίλαθλο μέχρι τον πιο κοντινό άνθρωπο της ομάδας. Όλοι έχουν κάτι να πουν, κάτι να κατηγορήσουν. Όμως αυτό που προέχει τώρα, δεν είναι να μετράμε τα κομμάτια. Είναι να τα ενώσουμε.
Η σεζόν μόλις ξεκίνησε. Και δεν συγχωρεί βύθιση στην εσωστρέφεια. Δεν περιμένει κανέναν. Αν μείνεις πίσω, χάνεσαι. Αν αφεθείς στην απογοήτευση, παρασύρεσαι. Ο ΑΡΗΣ πρέπει να δείξει ότι μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Να διορθώσει, να αλλάξει, να αντιδράσει.
Η συνέχεια δεν είναι λιγότερο σημαντική. Το πρωτάθλημα απαιτεί συνέπεια, διάρκεια και πίστη. Το Κύπελλο πάντα κρύβει ευκαιρίες. Και ο ΑΡΗΣ οφείλει να παλέψει για κάθε στόχο, κάθε παιχνίδι, κάθε στιγμή.
Όποιος φορά τη φανέλα με τον Θεό του Πολέμου στο στήθος, οφείλει να το αποδεικνύει κάθε εβδομάδα. Και αυτή η υποχρέωση ξεκινά τώρα. Από την επόμενη προπόνηση, το επόμενο σφύριγμα, το επόμενο 90λεπτο.
Ο κόσμος πικράθηκε. Αλλά δεν αποχωρεί. Δεν έμαθε να το κάνει. Θέλει να βλέπει έναν ΑΡΗ με νεύρο, με αντίδραση, με αξιοπρέπεια. Και αυτόν τον ΑΡΗ πρέπει να παρουσιάσει η ομάδα από εδώ και στο εξής.
Η ευρωπαϊκή πληγή δεν θα κλείσει γρήγορα. Αλλά η χρονιά δεν τελειώνει εδώ. Ίσα ίσα, τώρα ξεκινάει. Και οι πράξεις θα πουν την τελευταία λέξη.
