Αυτό το παιχνίδι στο Μπακού ήταν για να το πάρεις. Ή, έστω, να το κρατήσεις στο 0-1 και να το τελειώσεις στη Θεσσαλονίκη. Αντ’ αυτού, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να γυρίσει με ήττα 2-1 από την Αράζ, μια ομάδα που είχε απλώς ένταση και λίγο περισσότερη συνοχή. Πλήρωσε το κενό φυσικής κατάστασης, το «δέσιμο» στο ρόστερ και κυρίως την αμυντική ανισορροπία που βγάζει… από τα φιλικά.
Ο Ουζουνίδης έστησε την ομάδα με χαμηλά μέτρα, προσπάθεια για καλή κατοχή στην πρώτη γραμμή, rotation στην κυκλοφορία και προσπάθεια να ανοίξει τους χώρους, κατά διαστήματα από τα άκρα, με κύριο εκφραστή τον Πέρεθ και λιγότερο τον Ντιαντί. Λίγη διάθεση για ρίσκο, προφανώς γνωρίζοντας τις όποιες αδυναμίες υπάρχουν ακόμη, απέναντι σε μία ομάδα, που είναι «κανονική», με μερικές ποιοτικές μονάδες, προφανώς όμως σε καμία περίπτωση φόβητρο ή μεγαθήριο ή σύνολο, που είναι καλύτερο από τον ΑΡΗ.
Το 0-1 στο 66’ ήρθε από πίεση και υπομονή
Το γκολ στο 66’ ήταν καρπός σωστής διαχείρισης. Κλέψιμο στην άμυνα, γρήγορο επιθετικό transition, κάθετη ανάπτυξη, συμμετοχή πολλών παικτών και τελείωμα με ψυχραιμία. Ένα γκολ που έμοιαζε να “κλειδώνει” ένα πολύτιμο διπλό. Κι όμως, η συνέχεια έδειξε ότι η ομάδα δεν είχε τις βάσεις να το διαχειριστεί.
Αμυντικό μπλακ άουτ και… δύο γκολ σε τρία λεπτά
Η ισοφάριση στο 75’ ήταν προϊόν κακής αντίδρασης γενικώς. Κακή απομάκρυνση, δεύτερη μπάλα χαμένη, ανύπαρκτη πίεση στον σκόρερ. Αλλά το πιο ανησυχητικό ήταν το πώς ήρθε το 2-1 στο 78’: η ομάδα ήταν… εκτός. Κακή μετάβαση, εκτεθειμένη η άμυνα, οι γραμμές τελείως ανοιχτές και οι παίκτες να τρέχουν πίσω από τη φάση χωρίς καμία συνοχή.
Τι φταίει; Χημεία, ανάσες και αντίδραση
Δεν είναι θέμα ποιότητας. Ο ΑΡΗΣ έχει ποιοτικούς παίκτες. Είναι όμως εμφανές ότι η ομάδα δεν είναι ακόμα «δεμένη». Όσοι ήρθαν μετά την Ολλανδία δεν έχουν τα τρεξίματα ούτε τις συνεργασίες που απαιτεί ο ρυθμός ενός ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Η πίεση στο κέντρο είναι αποσπασματική, τα στόπερ δεν έχουν καλές αποστάσεις, οι πλάγιοι μπακ αργούν να επιστρέψουν και στο transition του αντιπάλου η ομάδα δείχνει ευάλωτη.
Δεν υπάρχει “συμπαγές μπλοκ”, δεν υπάρχει αυτόματος μηχανισμός ανάκτησης κατοχής, και κυρίως δεν υπάρχει καθαρό μυαλό όταν ο αντίπαλος ανεβάζει ρυθμό.
Μπορεί να γυρίσει; Φυσικά. Αλλά θέλει ΑΡΗ κανονικό
Η Αράζ δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Είναι μια σκληρή, σφιχτή ομάδα με ρυθμό και τρεξίματα. Στο «Βικελίδης» όμως, όλα θα είναι αλλιώς. Εκεί δεν έχει παλμό, δεν έχει πίεση ο ΑΡΗΣ – έχει το κοινό του, έχει το γήπεδο του και αν παρουσιαστεί σοβαρός και με καθαρό μυαλό, θα πάρει αυτό που θέλει και πρέπει.
Αρκεί να μην κουβαλήσει στο Χαριλάου τα ίδια προβλήματα: χαλαρότητα μετά το γκολ, έλλειψη φρεσκάδας, απουσία συνοχής στην άμυνα.
Το ερώτημα είναι: προλαβαίνει ο Ουζουνίδης;
Μέχρι τη ρεβάνς υπάρχει χρόνος για βελτίωση. Όχι για θαύματα – αλλά για βελτίωση. Να δουλέψει καλύτερα το κέντρο, να ανεβάσει ένταση στην προπόνηση, να δέσει πιο γρήγορα τους νέους και να περάσει στους παίκτες τι σημαίνει να τελειώνεις τέτοια ματς όταν προηγείσαι. Γιατί στην Ευρώπη δεν συγχωρείται ούτε τρίλεπτο κενό.
Ο κόσμος θα είναι εκεί. Το ερώτημα είναι αν θα είναι κι ο ΑΡΗΣ. Ο κανονικός ΑΡΗΣ.
