Ο αποκλεισμός του ΑΡΗ από την Αράζ στο Europa Conference League δεν ήταν απλώς μια αγωνιστική αποτυχία. Ήταν ένα φιλμ αλλόκοτο, γεμάτο από σκηνές που θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει από μαύρη κωμωδία. Ο τραυματισμός του Δώνη σε ένα φιλικό πρόβα τζενεράλε, στο οποίο η κλωτσιά έπεφτε σύννεφο. Από τη βροχή, που έπειτα από έναν μήνα με «40άρια» εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη την ημέρα του αγώνα, την απίστευτα αρνητική παράδοση του να μην μπορεί ο ΑΡΗΣ να πάρει πρόκριση όταν έχει χάσει το πρώτο ματς, μέχρι τον τραυματισμό του Πέρεθ από δάγκωμα σκύλου (!) στα γεννητικά όργανα η μοίρα αποφάσισε ότι αυτό το ευρωπαϊκό καλοκαίρι θα είχε όλη την «ΑΡΗ κατάσταση» συμπυκνωμένη σε μία βραδιά.
Τα μηνύματα Ουζουνίδη
Ο Έλληνας τεχνικός ήταν ρεαλιστής. Παραδέχτηκε ότι η ομάδα δεν είναι ακόμα ομάδα. Πολλά νέα πρόσωπα, ελάχιστος χρόνος, μηδενική χημεία. Μια ποδοσφαιρική παρέα που ακόμα μαθαίνει τα μικρά ονόματα ο ένας του άλλου. Όμως, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί την απόλυτη δικαιολογία. Και δεν είναι. Ο ΑΡΗΣ είχε καλύτερο ρόστερ, περισσότερη ποιότητα, περισσότερα λεφτά – αλλά ακόμη ψάχνει την ταυτότητά του. Το μόνιμο πρόβλημα όλων των οπαδών που ξεκινούν νωρίς στα προκριματικά ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Η διαιτησία που έφερε τη μνήμη στην… ελληνική παράγκα
Η εικόνα του διαιτητή να «πνίγει» κόκκινες και πέναλτι, να δείχνει την άσπρη βούλα σε φάση… «ηλεκτροχαβίτο», να χαρίζει χρόνο, να καταπίνει φάουλ και κάρτες για την ομάδα του Αζερμπαϊτζάν, έφερε συνειρμούς από εποχές ελληνικής διαιτητικής παρακμής – και ίσως κάτι ακόμα πιο “μαύρο”. Ο ΑΡΗΣ δεν ήταν καλός. Αλλά όταν πρέπει να πολεμήσεις και τον αγωνιστικό σου εαυτό και τους «παράγοντες» της σφυρίχτρας, τότε μιλάμε για βουνό.
Ο κόσμος, συγκλονιστικός και… πληγωμένος
Το «Κλεάνθης Βικελίδης» έβραζε. Ο λαός του ΑΡΗ στάθηκε στο ύψος του, με την ελπίδα για μία υπέρβαση. Όχι απλά γιατί το ήθελε, αλλά γιατί το πίστευε. Αυτό ήταν ίσως το πιο τραγικό: ότι ο κόσμος πίστεψε περισσότερο από την ομάδα. Και αυτή τη σχέση, αν δεν την προσέξεις, μπορεί να ραγίσει.
Η επόμενη μέρα δεν χωρά συναισθηματισμούς
Ο αποκλεισμός είναι οδυνηρός – αλλά δεν πρέπει να γίνει καταστροφικός. Τώρα, η διοίκηση και ο Ουζουνίδης καλούνται να λειτουργήσουν με απόλυτη διαύγεια. Όχι βιαστικές κινήσεις, όχι πανικόβλητες αλλαγές. Λεπτοί χειρισμοί, ουσιαστικές αποφάσεις. Και πάνω απ’ όλα, προσήλωση στον ΜΟΝΑΔΙΚΟΥΣ στόχους που απέμειναν. Τετράδα στο πρωτάθλημα κι ένας τίτλος. Όχι απλώς για το γόητρο – αλλά για την αξιοπρέπεια.
Ο ΑΡΗΣ πρέπει να πάρει την αποτυχία αυτή, να τη στύψει και να την κάνει καύσιμο. Να δέσει την ομάδα. Να χτίσει χαρακτήρα. Να καταλάβουν όλοι – από τη διοίκηση μέχρι τον τελευταίο πιτσιρικά στην κερκίδα – ότι οι δικαιολογίες τέλειωσαν. Ο ΑΡΗΣ δεν πρέπει να έχει άλλη χαμένη χρονιά.
Το 2025-26 δεν ξεκίνησε όπως θα έπρεπε. Αλλά ακόμα μπορεί να τελειώσει με τον τρόπο που του αξίζει. Με τίτλο. Με υπερηφάνεια.
