){kind=icon}
Αν μείνει κανείς μόνο στο τελευταίο πεντάλεπτο, θα αδικήσει τον ΑΡΗ. Θα θυμάται τα δύο γκολ του Φαμπιάνο, την ανατροπή από το 2-1 στο 2-3, τον πανηγυρισμό στο τέλος και αυτή την απίθανη αίσθηση ότι ένα παιχνίδι που έμοιαζε χαμένο ξαφνικά γύρισε ανάποδα. Όλα αυτά φυσικά είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη είναι ίσως περισσότερο ενδιαφέρουσα.
Γιατί στην Τρίπολη ο ΑΡΗΣ δεν κέρδισε μόνο επειδή βρήκε έναν ήρωα στο πρόσωπο του Φαμπιάνο. Κέρδισε επειδή, όταν το παιχνίδι άρχισε να του ξεφεύγει, αποφάσισε να το διεκδικήσει με διαφορετικό τρόπο. Κι αυτό λέει αρκετά για την ομάδα που θέλει να χτίσει ο Μιχάλης Γρηγορίου.
Το 2-1 δεν ήταν όλη η εικόνα
Η Καλαμάτα ήταν καλή για κάποια διαστήματα. Αυτό δεν χρειάζεται να το κρύψει κανείς επειδή ο ΑΡΗΣ έφυγε τελικά με το τρίποντο. Όμως υπάρχει μια λεπτομέρεια που εύκολα περνάει στα ψιλά. Στο 17ο λεπτό ο Άρης είχε ήδη βρει δοκάρι με τον Γκαρέ. Δηλαδή, πολύ πριν η Καλαμάτα προηγηθεί, υπήρχε προειδοποίηση ότι το παιχνίδι μπορούσε να ανοίξει. Η ομάδα του Γρηγορίου δεν ήταν εξαφανισμένη από το γήπεδο ούτε περίμενε παθητικά να συμβεί κάτι. Το ματς είχε ρυθμό και φάσεις και από τις δύο πλευρές.
Στη συνέχεια ήρθαν τα γκολ της Καλαμάτας.
Το 1-0 στο 41’, η άμεση απάντηση του Ράτσιτς με πέναλτι στο 45’ και, μετά την ανάπαυλα, το 2-1 του Βάργκας στο 60’. Εκεί ακριβώς άρχισε το πραγματικό τεστ για τον ΑΡΗ. Όχι όταν όλα πήγαιναν καλά. Όταν έπρεπε να αλλάξει κάτι.
Ο Γρηγορίου δεν περίμενε να γίνει το θαύμα μόνο του
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του αγώνα. Ο ΑΡΗΣ δεν περίμενε απλώς να του παρουσιαστεί μια ευκαιρία. Ο Γρηγορίου άρχισε να πειράζει το παιχνίδι. Στο 66’ ήρθαν δύο αλλαγές, ακολούθησαν κι άλλες κινήσεις, όπως η αλλαγή θέσεων στα πλάγια μπακ, και όσο περνούσε η ώρα ο ΑΡΗΣ φόρτωνε όλο και περισσότερο την επιθετική του γραμμή. Ουσιαστικά, ο Άρης έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
«Δεν μου αρκεί η ισοφάριση. Θα πάω να το πάρω»
Αυτό είχε ρίσκο. Είχε κόστος. Θα μπορούσε να οδηγήσει και στο 3-1. Αλλά σε ένα παιχνίδι πρεμιέρας, με τον χρόνο να τελειώνει, κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις αν θα προστατεύσεις την ήττα ή αν θα κυνηγήσεις την ισοφάριση. Ο ΑΡΗΣ διάλεξε το δεύτερο. Και τελικά πήρε κάτι πολύ περισσότερο.
Φυσικά, στο τέλος όλα οδηγούν σε έναν άνθρωπο. Φαμπιάνο.
Ο Βραζιλιάνος αμυντικός σκόραρε στο 88’ και ξανά στο 90+3’, μετατρέποντας το 2-1 σε 2-3 και χαρίζοντας στον ΑΡΗ ένα τρίποντο που μέχρι λίγα λεπτά νωρίτερα έμοιαζε να έχει χαθεί. Αλλά υπάρχει κάτι που αξίζει περισσότερο από τα δύο γκολ. Ο Φαμπιάνο δεν ήταν ο παίκτης που ο ΑΡΗΣ περίμενε να του λύσει το επιθετικό πρόβλημα. Και ακριβώς γι’ αυτό η ιστορία γίνεται ακόμη πιο όμορφη.
Όταν ένας στόπερ βρίσκεται δύο φορές στο σωστό σημείο στα τελευταία λεπτά και πετυχαίνει δύο γκολ, δεν μιλάμε μόνο για τύχη. Μιλάμε και για επιμονή, για στατικές φάσεις, για σωστή τοποθέτηση και για μια ομάδα που είχε αποφασίσει να γεμίσει την περιοχή του αντιπάλου.
Και υπάρχει κάτι ακόμη: ο ΑΡΗΣ είχε ήδη αρχίσει να «σπάει» το παιχνίδι
Η αποβολή του Μπολίβαρ στο 86’ ήταν ασφαλώς καθοριστική. Από εκείνο το σημείο η Καλαμάτα έπαιξε με δέκα και ο ΑΡΗΣ απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο χώρο και αριθμητικό πλεονέκτημα για την τελική του πίεση. Όμως εν θα ήταν σωστό να αποδοθεί όλη η ανατροπή στην κόκκινη κάρτα. Γιατί ακόμη και μετά την αποβολή, έπρεπε να βρεθεί ο τρόπος. Και αυτόν τον τρόπο τον βρήκε ο ΑΡΗΣ. Το 2-2 ήρθε στο 88’. Το 2-3 στο 90+3’. Δύο γκολ μέσα σε περίπου πέντε λεπτά και μια ανατροπή που πλέον καταγράφεται ως το αποτέλεσμα που θα συζητιέται περισσότερο από όλα όσα έγιναν στην πρεμιέρα.
Το πιο σημαντικό ίσως δεν είναι καν οι τρεις βαθμοί
Ο ΑΡΗΣ θα πάρει από την Τρίπολη το τρίποντο. Θα πάρει την αυτοπεποίθηση. Θα πάρει τον Φαμπιάνο που έγινε μέσα σε ένα βράδυ ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Αλλά θα πάρει και κάτι ακόμη. Ένα μάθημα για τον ίδιο του τον εαυτό. Θα ξέρει πλέον ότι μπορεί να κερδίσει ένα παιχνίδι με διαφορετικούς τρόπους. Μπορεί να προηγηθεί. Μπορεί να κυνηγήσει. Μπορεί να πιεστεί. Μπορεί να βρεθεί πίσω στο σκορ. Και, κυρίως, μπορεί να αλλάξει τη μορφή ενός αγώνα όταν αυτό απαιτείται.
Αυτό είναι σημαντικό για μια ομάδα που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της διαδρομής της. Γιατί η πρεμιέρα δεν έδωσε απαντήσεις για όλα. Έδειξε όμως ότι υπάρχει ένας ΑΡΗΣ ο οποίος δεν φοβάται να ανοίξει το παιχνίδι όταν έρθει η ώρα να το διεκδικήσει. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος της Τρίπολης
Η Καλαμάτα έφτασε πολύ κοντά στο να γράψει ένα ονειρεμένο σενάριο στην επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία. Ο ΑΡΗΣ της το χάλασε. Όχι επειδή ήταν αλάνθαστος. Όχι επειδή έκανε ένα τέλειο παιχνίδι. Αλλά επειδή στο τέλος είχε περισσότερη πίστη, περισσότερες λύσεις και την προσωπικότητα να επιτεθεί όταν το παιχνίδι απαιτούσε επίθεση. Και κάπου εδώ βρίσκεται η πραγματική αξία αυτού του 2-3.
Τα πρωταθλήματα δεν είναι γεμάτα από παιχνίδια που θα τα κερδίσεις με άνεση. Θα υπάρξουν βράδια που θα στραβώσουν. Θα υπάρξουν αντίπαλοι που θα σε δυσκολέψουν. Θα υπάρξουν στιγμές που θα κοιτάς το ρολόι και θα σκέφτεσαι ότι ο χρόνος τελείωσε. Η πρεμιέρα έδειξε κάτι απλό: ο χρόνος μπορεί να τελειώνει, αλλά ο ΑΡΗΣ δεν τελείωσε μαζί του.
Τέλος, για να μη νομίζει κανείς πως όλα είναι ρόδινα, είναι ξεκάθαρο πως και τα δύο γκολ που δέχεται ο ΑΡΗΣ οφείλονται στην απουσία παικτών για να παίξουν στις θέσεις τους. Δηλαδή, με έναν κανονικό στόπερ, πιθανώς ο Μπολιβάρ να μην έπαιρνε την κεφαλιά, ενώ ένα κανονικό αριστερό μπακ, ενδεχομένως να μην άφηνε μόνο του τον Κατάλντι να κάνει τη σέντρα-ασίστ για το 2-1.
Για να δείτε τα βίντεο απενεργοποιήστε το adblock
