Στο ποδόσφαιρο έχουμε δει να συμβαίνουν τα πάντα είναι η αλήθεια, όμως, είναι πραγματικά άξιον απορίας το πώς ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε να κερδίσει το παιχνίδι με τον Ηρακλή. Πρόκειται για «κατόρθωμα» το ότι δεν «καθάρισε» το ματς στο πρώτο ημίχρονο, όταν και ήταν τόσο ξεκάθαρα ανώτερος στον αγωνιστικό χώρο. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι το σκορ που θα αντιπροσώπευε την εικόνα του αγώνα μέχρι και το 30ο λεπτό, θα ήταν το 3-0.
Με το «θα», όμως, δεν γίνεται τίποτα. Αυτό που μετράει είναι αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα στον αγωνιστικό χώρο. Σε ένα ματς που κυριάρχησε απόλυτα, η ομάδα επιδόθηκε σε ένα ρεσιτάλ αναποτελεσματικότητας και έλλειψης «καθαρού» μυαλού στην τελευταία πάσα και στην τελική προσπάθεια. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορεί να σκοράρει μια ομάδα με τόσες τελικές.
Ήταν, επίσης, ξεκάθαρο ότι δύσκολα θα μπορούσε να διατηρήσει το ίδιο τέμπο και την ίδια «ορμή» και στο δεύτερο μισό του αγώνα, όπως και έγινε. Οι αλλαγές που έγιναν στο δεύτερο μισό, περισσότερο μπέρδεψαν, παρά βοήθησαν τον ΑΡΗ. Με αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με την κούραση, να φτάσουμε, στο «μπλακ άουτ», από το 60ο έως και το 80ο λεπτό.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου δεν φταίει, βέβαια, σε καμία περίπτωση για το γεγονός ότι υπήρχε αργοπορημένη έλευση παικτών που είναι ποιοτικοί, όμως, είναι ακόμα ξεκάθαρα ανέτοιμοι. Ο προπονητής του Άρη πρέπει να τους ενσωματώσει σε συνθήκες επίσημων αγώνων. Έχει κάνει, βέβαια και ο ίδιος λάθη. Όπως την επιλογή του Γκαρθία σε ρόλο αριστερού εξτρέμ.
Ο ΑΡΗΣ «πέταξε» δυο βαθμούς και είχε ως καλύτερο παίκτη για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική τον Γιαννιώτα που «νιώθει» και μπράβο του, πραγματικά. Αν ψάξει κανείς να βρει κάτι θετικό, αυτό θα είναι η καλή απόδοση του Χόνγκλα, αλλά και η διάθεση που έδειξε ο Μορόν, παρά το γεγονός ότι δεν σκόραρε. Αν συνεχίσει με το ίδιο πείσμα ο Ισπανός, θα το «βρει». Είδαμε, τέλος, για ακόμα ένα παιχνίδι σε αμφισβητούμενη φάση να γίνεται κακή εκτίμηση από διαιτητή και VAR και λάθος σε βάρος του ΑΡΗ. Θα έπρεπε να δοθεί πέναλτι στο 90’ στο χέρι του Βίτορ Μιρ μέσα στη μεγάλη περιοχή.
