Σε μία προσέγγιση ενός αγώνα, δεν υπάρχει το «ασχολούμαστε μόνο με τη διαιτησία» ή το «δεν ασχολούμαστε με τη διαιτησία».
Είσαι υποχρεωμένος να καταπιαστείς και με τα δύο, πόσο μάλλον όταν η ομάδα είναι στην πλευρά του αδικημένου. Και ο ΑΡΗΣ προφανώς δικαιούται να αισθάνεται αδικημένος από τον Κολόμπο χθες στην Τούμπα.
Μία μόνο φάση -δίχως να χρειάζεται να αναφέρουμε τις άλλες- είναι αρκετή για να αναδείξει τα παραπάνω και ότι θα μιλούσαμε για διαφορετικό παιχνίδι εάν ο Ζαφείρης έβλεπε την κόκκινη του Κολόμπο. Απ’ όσα καρέ και να το δει κάποιος, δεν μπορεί να βρει ελαφρυντικά για αυτή τη στιγμή. Ακόμα και οι… επιλεκτικοί τηλεκριτικοί αναγνώρισαν την παράβαση, εκτός από τους «όπως μας βολεύει». Και γιατί όπως τους βολεύει;
Διότι όταν ο Σιώπης πάτησε τον Κωνσταντέλια, η επικοινωνία του ΠΑΟΚ μόνο στα ισόβια δεν τον έστειλε ή ενώπιον του αποσπάσματος. Ο κακός χαμός είχε γίνει. Και τώρα που ο καιρός έχει γυρίσματα… σιγή. Γιατί; Επειδή έτσι τους βολεύει αφού έτρεμε το φυλλοκάρδι τους μην και δεν κερδίσουν χθες. Οπότε, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Η ανοχή του Ιταλού στο σκληρό παιχνίδι των γηπεδούχων ήταν εμφανής και μη διαχειρίσιμη από τον ΑΡΗ, ο οποίος πέραν της διαιτησίας είχε και τα δικά του θέματα.
Το ματς, βέβαια, ξεκίνησε με ένα μισάωρο υπεροχής των «κιτρινόμαυρων» στην Τούμπα. Καλή αμυντική συμπεριφορά, καλή ανάπτυξη είτε στο πρέσινγκ του ΠΑΟΚ ψηλά είτε όταν τον περίμενε πιο χαμηλά. Έφτανε μέχρι την περιοχή, αλλά εκεί… έπεφτε σε ένα πρόβλημα που γίνεται μόνιμο στα τελευταία ματς και αφορά είτε τις τελικές πάσες είτε τις κακές εκτελέσεις. Αποτέλεσμα είναι μία ομάδα που φαινόταν να… έχει το γκολ, πλέον να δυσκολεύεται αρκετά στο σκοράρισμα.
Ο ΑΡΗΣ δεν εξαργύρωσε το καλό του μισάωρο στο ματς και με δύο δικά του… δώρα έδωσε στον ΠΑΟΚ το δικαίωμα να πάρει αέρα δύο τερμάτων μέσα σε δέκα λεπτά. Και ειδικά στο δεύτερο αναδείχθηκε για ακόμη μία φορά το μεγάλο πρόβλημα στα χαφ, όπως και ότι προσέφερε… μπόλικο ανοικτό γήπεδο στον ΠΑΟΚ για να τρέξει και να βρει ιδανικές συνθήκες για να σκοράρει. Είναι, βέβαια, τέτοια η φιλσοοφία του προπονητή, που για 30 λεπτά βγήκε αλλά προδόθηκε από ένα παιδικό λάθος του Μπασίρου που… αρνείται να εξελιχθεί σε συμπαραστάτη του Ούρος Ράτσιτς στη μεσαία γραμμή.
Ο ΑΡΗΣ έχει χάσει το εύκολο γκολ. Επίσης, έχει χάσει τα αντανακλαστικά του στις δύσκολες στιγμές, όπως απέδειξε τόσο με την ΑΕΚ όσο και με τον ΠΑΟΚ αφού δεν κατάφερε να βρει ουσιαστική αντίδραση στην Τούμπα πέρα από δύο φάσεις στο δεύτερο μέρος και σχετικά αργά.
O ΑΡΗΣ φωνάζει δίκαια, αλλά ακόμα δίνει τη δική του εσωτερική μάχη για να μπει στο μονοπάτι που πρέπει αγωνιστικά. Να θυμίσει ξανά την ομάδα των πρώτων αγωνιστικών, η οποία στα ντέρμπι μέχρι στιγμής δεν παίρνει καλό βαθμό και έχει μπρσοτά της εκείνο με τον Ηρακλή για να ρεφάρει.
Δεν είναι και εύκολη η περίοδος, αφού τα συνεχόμενα παιχνίδια δεν δίνουν τον χρόνο για δουλειά παρά μόνο για μία αποθεραπεία και βαριά μία κανονική προπόνηση πριν από κάθε ματς.
Εδώ και δέκα μέρες ο ΑΡΗΣ παλεύει να οδηγηθεί αναίμακτα στη διακοπή και εκεί να το… συμμαζέψει. Για την ώρα, δεν του βγαίνει από πλευράς αποτελεσμάτων, έχοντας δύο ευκαιρίες με Μαρκό και Ηρακλή μπας και το… στρώσει λίγο. Δεν γίνεται να ξέχασαν όλοι τη μπάλα. Η κατάσταση παραμένει μπερδεμένη και την ίδια στιγμή υπάρχουν παίκτες που προβληματίζουν και επηρεάζουν κομβικές θέσεις όπως αυτές του κέντρου. Μπασίρου και Χόνγκλα θεωρητικά θα έδιναν μάχη για μία θέση δίπλα στον Ράτσιτς, αλλά αμφότεροι απέχουν πολύ ακόμα από αυτό που υπάρχει ως στάνταρ. Παίκτες-κλειδιά όπως οι Καντεβέρε και Γκαρέ δεν προσφέρουν τα αναμενόμενα, ενώ εάν υπάρχει ένα λάθος του Γρηγορίου χθες στο στήσιμο της ομάδας είναι ότι δεν… έσμιξε το δίδυμο Κουαμέ-Καντεβέρε στην επίθεση έστω για 50-60 λεπτά, με την απόδοση του Γένσεν να ενισχύει αυτό το σενάριο.
