Δεν θα πούμε ότι είναι αδιανότητο αυτό που συνέβη χθες στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Στο ποδόσφαιρο άλλωστε υπάρχει πάντα το περιθώριο για το διαφορετικό, για την έκπληξη. Οπότε το χθεσινό είναι ένα… έργο που έχει παιχτεί πολλές φορές
Μία ομάδα με απόλυτη κυριαρχία στα πρώτα 45 λεπτά. 17 τελικές, 1 δοκάρι, ανελέητο πρέσινγκ που εξαφανίζει τον αντίπαλο. Σαν να έχεις βγει ραντεβού με μία γυναίκα, κάνεις όσα χρειάζονται, αυτή δείχνει να σε θέλει και εσύ στο τέλος… την αφήνει και πας μόνος στο σπίτι.
Ολο το… ζουμί για τον ΑΡΗ χθες είναι ότι δεν κεφαλαιοποίησε το πρώτο ημίχρονο απόλυτης κυριαρχίας. Και πάνω στην ανάπαυλα, για τους… ψαγμένους υπήρχε ανησυχία, διότι ήταν σχεδόν δεδομένο ότι ο ΑΡΗΣ δεν θα μπορούσε να συνεχίσει σε αυτό το πολύ υψηλό τέμπο. Δεν θα ήταν φυσιολογικό, πόσο μάλλον σε μία περίοδο που έχει πρόβλημα στις εντάσεις του και χθες στο πρώτο ημίχρονο ξεπέρασε τον εαυτό του.
Ένα ματς που βάσει απόδοσης, η οποία δεν αμφισβητείται. έπρεπε να έχει τελειώσει από το 30′. Ο ΑΡΗΣ πήρε το καλό του μισάωρο στην Τούμπα και το… έντυσε με περισσότερο πρέσινγκ, περισσότερη δημιουργία. Ηταν ακριβώς όπως τον θέλει ο προπονητής του. Να… χτίζει δηλαδή πάνω σε αυτό το πρέσινγκ. Και το έκανε.
Πάλι όμως κόστισαν οι τελικές αποφάσεις στο τελευταίο τρίτο. Κόστισε η αναποτελεσματικότητα στην τελική προσπάθεια. Και κάπως έτσι ήρθε ένα δεύτερο ημίχρονο στο οποίο ο ΑΡΗΣ αδυνατούσε να ακολουθήσει τα στάνταρ που έθεσε ο ίδιος. Πόσο μάλλον όταν έγιναν οι αλλαγές που περισσότερο μπέρδεψαν την ομάδα παρά την βοήθησαν, δείγμα του πορίσματος ότι το ρόστερ διαθέτει βάθος αλλά όχι ομοιογένεια. Οτι διαθέτει ποιότητα αλλά ακόμα κάποιοι παίκτες δεν είναι στο επίπεδο άλλων και κυρίως σε αυτό που απαιτεί ο προπονητής. Η έξοδος του Χόνγκλα… έριξε το κέντρο.Ο Γένσεν δεν ανταποκρίθηκε ως κόφτης, ο Γκαρθία δεν βοήθησε δημιουργικά και ο ΑΡΗΣ βρέθηκε σε μία κατάσταση που αδυνατούσε να απειλήσει και παράλληλα έδωσε στον Ηρακλή πολλά μέτρα που δεν αξιοποίησε. Ευτυχώς…
Ο ΑΡΗΣ είχε μπροστά του χθες μία απόφαση. Μία απόφαση για το πώς θα πάει στη διακοπή. Αν κέρδισε, η συγκοιμιδή του σε αυτό το πρώτο κομμάτι της σεζόν θα ήταν ικανοποιητική, δεδομένου και του προγράμματος. Τώρα, όμως, δεν είναι όταν σε ένα ματς όπως το χθεσινό… πυροβολάει τα πόδια του απέναντι σε μία από τις χειρότερες ομάδες που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια από το «Κλεάνθης Βικελίδης».
Η διακοπή δεν θα είναι εύκολη, αφού πάνω από την ομάδα παραμένει απλωμένο το… πέπλο του προβληματισμού. Οχι άδικα… Μία διακοπή ευθύνης για τον Γρηγορίου να το… στρώσει. Και θα έχουμε μέρες μπροστά μας για να αναλύσουμε όσα θα πρέπει να διορθώσει. Θα πρέπει, όμως, να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα. Για να δανειστούμε μερικά από τα λόγια του Βάλτερ Ματσάρι, δεν μπορεί μία ομάδα με δύο διοργανώσεις -ουσιαστικά μία- να έχει ρόστερ πάνω από 30 παίκτες. Ο προπονητής θα πρέπει να αποφασίσει για ένα γκρουπ 24-25 παικτών και να επικεντρωθεί σε αυτό. Να πάρει αποφάσεις από κοινού με τη διοίκηση για αυτό. Διαφορετικά, η ομοιογένεια δεν θα έρθει ποτέ.
